Δημόσιο και Τεχνολογία: Not compatible!

Στις δημόσιες υπηρεσίες έχουν μπει υπολογιστές. Έχουν εγκατασταθεί και εκτυπωτές. Υπάρχει και λογισμικό που –στις εφορίες π.χ.- βρίσκει όλα τα στοιχεία του πολίτη μόλις εισαχθεί από τον υπάλληλο το ΑΦΜ. Εκπληκτικό έτσι; Σου δίνονται και εκτυπωμένες αποδείξεις, βεβαιώσεις, όχι πια χειρόγραφα. Απίστευτο!

Απίστευτο το πόσο λίγα είναι αυτά εν έτει 2007. Είναι απίστευτο το πόσο τρέξιμο και πόση αγανάκτηση πρέπει να υποστεί ο Έλληνας πολίτης για να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του απέναντι στο κράτος. Την εποχή των δικτύων και της ταχύτητας της πληροφόρησης, είμαστε υποχρεωμένοι να συγκεντρώνουμε και να συμπληρώνουμε έγγραφα με τα ίδια, ξανά και ξανά, στοιχεία. Στοιχεία τα οποία είναι περασμένα στα μητρώα διαφορετικών υπηρεσιών, οι οποίες όμως δεν συνεργάζονται μηχανογραφικά μεταξύ τους. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι μόνο μεταξύ διαφορετικών φορέων του δημοσίου. Πολλές φορές πρέπει να παρουσιάζει κανείς βεβαιώσεις στις ίδιες τις υπηρεσίες που τις έχουν εκδώσει, γιατί προφανώς δεν υπάρχει καμμία καταχώρηση σε κανένα σύστημα για την χορήγησή τους.



Η τελευταία εμπειρία μου, σήμερα, συμπλήρωσε (επιτυχώς, ελπίζω) ένα οκτάμηνο πάρε-δώσε με το ασφαλιστικό μου ταμείο και τη ΔΟΥ στην οποία ανήκω. Δεν θα αναφερθώ (πολύ) στην σωρεία εγγράφων που καλείται κάποιος να συμπληρώσει, τα οποία αν δεν είναι λογιστής – οικονομολόγος του φαίνονται τουλάχιστον γιαπωνέζικα, ούτε στην παντελή έλλειψη πληροφόρησης. Έτσι για τη… γεύση, λίγα παραδείγματα επί τούτου: Υπ. Εφορίας – Τι επάγγελμα κάνετε ;– (Λέω το επάγγελμα) – Υπ.Εφ. – Τι κωδικό έχει αυτό; – (???????) Δεν ξέρω. – Για κοιτάχτε σε αυτό το βιβλίο – (κοιτάω τέλος πάντων, σε ένα τεράστιο βιβλίο και το βρίσκω). Έπειτα ακολουθούν ερωτήσεις: – Έχει επιμελητήριο αυτό; – Τι βιβλία έχετε β’ ή γ’ κατηγορίας; – Πρέπει να αποδίδετε ΦΠΑ; – Πρέπει να κόβετε τιμολόγιο ή αποδείξεις; Ρε παιδιά, δεν ξέρω, εγώ γι’αυτό ήρθα εδώ, για να μου πείτε τι να κάνω, όχι για να σας πω εγώ τι θα κάνω!



Το όλο θέμα «κολλάει» με την έλλειψη εφαρμογής της τεχνολογίας ως εξής: Σε έναν ιδεατό κόσμο (χώρα) θα έμπαινες στο Internet, θα έβρισκες το επάγγελμά σου –με τον κωδικό του- και μια λίστα με τις υποχρεώσεις σου για οτιδήποτε ήθελες να κάνεις. Ώστε να πηγαίνεις προετοιμασμένος. Επίσης, σε έναν ιδεατό κόσμο (χώρα), ΔΕΝ θα σου ζήταγαν τα ίδια ακριβώς έγγραφα που πριν δύο μήνες είχες προσκομίσει σε άλλη υπηρεσία και χωρίς τα οποία ΔΕΝ θα μπορούσες να παρουσιάσεις τη βεβαίωση από την δεύτερη υπηρεσία. Θα υπήρχε στο ιδεατό δίκτυο του δημοσίου καταγραφή των όσων έχεις κάνει και θα μπορούσε η οποιαδήποτε υπηρεσία να τα γνωρίζει.



Καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολο από τη μια στιγμή στην άλλη να γίνουμε Αμερική, όπου δίνεις το αντίτοιχο ΑΦΜ (Social Security Number) και βρίσκουν πότε χρησιμοποίησες την πιστωτική σου τελευταία φορά. Αναγνωρίζω επίσης, ότι ειδικά στην εφορία στην οποία αναφέρθηκα, έχουν γίνει κάποια σημαντικά βήματα μέσω taxisnet και ηλεκτρονικών δηλώσεων. Αυτό που πραγματικά μπλοκάρει τη νοητική μου δυνατότητα είναι η διαφορά επιπέδου υπηρεσιών. Πώς γίνεται να πας από το taxisnet στην κατάσταση που υπάρχει μπροστά και πίσω από τους γκισέδες. Πώς γίνεται σε μία ημέρα να προσκομίζω 8 (οκτώ!) έγγραφα που μου δίνουν να συμπληρώσω εκείνη την ώρα, ενώ στον υπολογιστή της υπαλλήλου βλέπω να παρουσιάζονται όλα τα στοιχεία μου μόλις εκείνη εισαγάγει το ΑΦΜ μου.



Η ανάγκη δημιουργίας δικτύου μεταξύ δημοσίων υπηρεσιών δεν είναι επιτακτική μόνο για να κάνω εγώ γρήγορα τη δουλειά μου. Χρειάζεται γιατί – κατά τη γνώμη μου- είναι θαύμα που το κράτος δεν έχει καταρεύσει ακόμα υπό την υπάρχουσα κατάσταση. Αν συνεχίσει το δημόσιο να είναι ασύμβατο με τις ευκολίες της τεχνολογίας, να διαιωνίζει την ταλαιπωρία και την άγνοια, πώς μπορεί να επιβιώσει; Πώς θα μπορέσουμε εμείς;