Μπάλα, το όπλο της ΑΕΚ εναντίον του παρασκηνίου
Αν χάσαμε την μπάλα το σαββατοκύριακο δεν ήταν επειδή την έκρυψε η ΑΕΚ. Ο Γιάννης Ξενάκης γράφει για ό,τι πιο κακόγουστο υπάρχει μέσα και γύρω από το ποδόσφαιρο. Αυτό το αναθεματισμένο παρασκήνιο, που όλοι καταγγέλουν, αλλά και όλοι θέλουν να εισχωρήσουν σε αυτό.
Για τον Μαρινάκη, που φαντάζομαι ότι θα γνωρίζει πως έχουν διαπραχθεί πιο “σοβαρά εγκλήματα κατά της Ελλάδος” από ένα “πέτσινο” πέναλτι υπέρ του Παναθηναϊκού.
Για τον Παναθηναϊκό, που άλλοτε αναστατώνει το σύμπαν περί διαιτησίας και άλλοτε συστήνει σε ήπιους τόνους να μην… δυναμιτίζουν οι παράγοντες το κλίμα από τη δεύτερη αγωνιστική (ενώ την εικοστή δεύτερη αγωνιστική μπορούμε να τα ξεσκίσουμε όλα).
Για την ΑΕΚ, η οποία ξεμύτισε και ξιφούλκησε (δια του προέδρου της) κατά των άλλων δυο και γενικότερα εναντίον του συστήματος της “παράγκας” που χρόνια τώρα καταδυναστεύει το ελληνικό ποδόσφαιρο. Ο Αδαμίδης ξέρει πάρα πολύ καλά τι έκανε τη δεδομένη στιγμή. Έπιασε τον παλμό του ΑΕΚτζή. Που δεν γουστάρει, έχει αηδιάσει να βλέπει κόκκινους και πράσινους να κλαίνε και να χτυπιούνται για κάτι που οι ίδιοι έχουν φτιάξει, οι ίδιοι συντηρούν. Και απλώς ο καυγάς γίνεται για το κομμάτι της πίτας. Ποιος θα πάρει το μεγαλύτερο.
Η ΑΕΚ απέχει, είναι εκτός “συστήματος” από τα μέσα της δεκαετίας του ’90, είτε επειδή ήταν αδύναμη διοικητικά-ιδιοκτησιακά, είτε επειδή συνειδητά αποκήρυξε και προσπάθησε να πολεμήσει και να ξεμπροστιάσει αυτό το “σύστημα” (θητεία Ντέμη). Κακώς όμως νομίζουν, όσοι το νομίζουν, πως όταν μεγαλουργούσε είχε φτιάξει δική της “παράγκα”. Τρία χρόνια έκατσε στην ΑΕΚ ο Μελισσανίδης. Καλοκαίρι 1992 ήρθε με τον Καρρά, Μάιο του 1995 παρέδωσαν στον Τροχανά. Σ’ αυτά τα τρία χρόνια πήρε δυο πρωταθλήματα, πρωτίστως επειδή είχε μακράν την πιο ποιοτική ομάδα και όχι γιατί πήρε (όσα πήρε) σφυρίγματα από τον Μηντιούρη ή τον Βέλλιο.
Ο Αδαμίδης είπε όσα είπε την Κυριακή, αλλά πολύ φοβάμαι ότι ήταν λόγια που οι από πάνω, δεν θα τα πάρουν τοις μετρητοίς. Πρώτον, επειδή ξέρουν ότι η ΑΕΚ δεν είναι του Αδαμίδη, ξέρουν ότι είναι διορισμένος πρόεδρος.
Δεύτερον, επειδή η ΑΕΚ είναι ανίσχυρη σε επίπεδο ιδιοκτησιακό. Έχει δυο μεγαλομετόχους, που έκαναν “πάσα” την ΑΕΚ στον Αδαμίδη, γιατί δεν ήξεραν τι να την κάνουν. Να διοικήσουν δεν μπορούσαν. Να βγουν μπροστά δεν ήθελαν. Να παίξουν “ρόλο” στα δρώμενα του ελληνικού ποδοσφαίρου, ούτε κατά διάνοια, δεν τους απασχολεί τέτοιο πράγμα. Περιορίζονται στο να βάζουν τα απολύτως απαραίτητα, ίσα ίσα για να μπορεί ο Αδαμίδης με τις δικές του κινήσεις και παρεμβάσεις να “τρέχει” την ΠΑΕ.
Ο Βαγγέλης Μαρινάκης, ως νεόκοπος ιδιοκτήτης του Ολυμπιακού, ασχολείται και στον ύπνο του με τον Ολυμπιακό. Αλλά και με τους αντιπάλους του. Ο Πέτρος Παπάς και ο Νίκος Νοτιάς, μια χαρά επιχειρηματίες, στην ημερήσια ατζέντα δραστηριοτήτων τους, η ΑΕΚ δυστυχώς (γι’ αυτήν) είναι χαμηλά στη λίστα. Κι ας χτίζει ολόκληρο προπονητικό στα Σπάτα ο Νοτιάς.
Τέλος πάντων, αυτή η κατάσταση δεν θα πάψει να είναι νοσηρή, όσο υπάρχουν πρόεδροι της ΕΠΟ που πιστεύουν ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο αρχίζει και τελειώνει στον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό. Η ΑΕΚ πρέπει να κάνει τα κουμάντα της και να συνεχίσει να πολεμά αυτό το “σύστημα” με μπάλα. Με ποδόσφαιρο. Με υγεία.
Όπως έκανε το βράδυ της Κυριακής. Θεωρώ ότι η παράσταση που έδωσε ήταν υψηλού επιπέδου. Πειστική πέρα για πέρα. Ίσως το καλύτερο παιχνίδι της ομάδας από το Νοέμβριο του 2008 που επέστρεψε ο Μπάγεβιτς. Ναι και δεν υπερβάλλω καθόλου, όσο φέρνω στο μυαλό μου περσινές τραγικές εμφανίσεις στο ΟΑΚΑ. Και μην που πει κανείς, έλα μωρέ τώρα με τον Πανσερραϊκό, βρήκε και τα έκανε! Δεν υπάρχει τέτοιος αντίλογος. Ο Πανσερραϊκός έβαλε δυο γκολ την προηγούμενη Κυριακή στην Τούμπα. Η Ξάνθη που πήρε “Χ” από τον Παναθηναϊκό, δεν είναι ανώτερου επιπέδου (ως ομάδα) από τους Σερραίους. Και στο κάτω κάτω, είναι αρκετές και οι ζημιές που έχει πάθει η ΑΕΚ από “Πανσερραϊκούς” αλλά πολλές και οι πανάθλιες εμφανίσεις απέναντι σε μικρομεσαίες ομάδες. Σε ματς με τον Πανσερραϊκό έφερε “Χ” και έφυγε πριν από 22 μήνες ο Δώνης.
Η ΑΕΚ η αλήθεια είναι μας έχει μπερδέψει. Στην Αυστραλία (που όσο περνά ο καιρός, καλό είναι να την ξεχνάμε, γιατί δεν μπορεί να είναι κριτήριο μια τουρνέ προετοιμασίας) μας έστειλε τα πρώτα μηνύματα ότι θα είναι θεαματικά καλύτερη φέτος. Στη Σκωτία πολύ σοβαρή, πήρε αποτέλεσμα. Σε τέσσερα ματς επί ελληνικού εδάφους, δυο φιλικά (Καλλιθέα, Φυλή), ένα πρωταθλήματος (Κέρκυρα) και ένα ευρωπαϊκό (Νταντί) από προβληματική μέχρι αποκρουστική.
Την Κυριακή φόρεσε τα πολύ καλά της και είδαμε έναν απίστευτα καταιγιστικό ρυθμό. Ιδίως στο πρώτο ημίχρονο. Με τρεις κλασσικές ευκαιρίες στα πρώτα 7 λεπτά. Με ποικιλία στην ανάπτυξη. Από τα μπακ, από τα σέντερ μπακ (θυμηθείτε μπαλιές Δέλλας, θυμηθείτε “σαραντάρα” μπαλιά-αλλαγή παιχνιδιού από Μανωλά σε Σκόκο), από τον άξονα, από τις πτέρυγες.
Χαρήκαμε όλοι έναν Λυμπερόπουλο να δίνει μοναδικό ρεσιτάλ, να παίζει πρώτα με το μυαλό και μετά με τα πόδια. Η ΑΕΚ είχε αυτοματισμούς που δεν είδαμε σε κανένα άλλο παιχνίδι. Και το πρώτο συστατικό για να βγάλεις αυτοματισμούς είναι το μυαλό, η αντίληψη. Έπονται τα άλλα, η κίνηση, οι τεχνικές αρετές. Και ο “Λύμπε” πάντα ξεχωρίζει, γιατί ξέρει να αντιλαμβάνεται, έχει αίσθηση του χώρου που κινούνται οι συμπαίκτες του. Η μπαλιά του στο πρώτο γκολ, αριστουργηματική. Αλλά στα χάι-λάιτ μπαίνει η εξαιρετική ασίστ που βγάζει στο 7ο λεπτό στον Μπερνς! Αυτόν τον ποδοσφαιριστή, λοιπόν, τον στερήθηκε η ΑΕΚ σε περίπου 90 επίσημα παιχνίδια τη διετία 2008-2010. Τουλάχιστον στα 60 θα ήταν παρών. Αν υπήρχε τρόπος να αποτιμήσουμε το μέγεθος και τις συνέπειες που προκάλεσαν η απουσία του…
Για τον Λαγό τα έχουμε ξαναπεί, αναγεννημένος! Αν συνεχίσει έτσι, μόνο τρία πράγματα μπορούν να συμβούν. Πρώτον, θα πάρει τη φανέλα του αριστερού μπακ στο σπίτι του. Δεύτερον, δεν θα δούμε ποτέ τι σόι παίκτης είναι ο Νταντόμο. Και τρίτον, αν ο Σάντος λειτουργεί με αξιοκρατικά κριτήρια (όπως για παράδειγμα στην περίπτωση του …Κονέ) θα έχει άλλη μια λύση για την αριστερή πτέρυγα της Εθνικής.
Στο πρώτο ματς μετά τη συμφωνία ανανέωσης του συμβολαίου του, ο Τζιμπούρ ήταν απολαυστικός! Όχι τόσο επειδή έβαλε και πάλι γκολ, όσο για την αλλαγμένη συμπεριφορά του. Άλλη νοοτροπία στο παιχνίδι. Περισσότερο ομαδικός, λιγότερο ατομιστής και επιπόλαιος. Όπως τον θέλει και τον έχει ανάγκη η ΑΕΚ.
Ο Μάκος δεν έχει καμιά σχέση με τον περσινό άψυχο, άνευρο ποδοσφαιριστή. Τρώει σίδερα, τρέχει, κόβει, πασάρει. Επειδή τα ματς είναι πολλά (μαζί με τα ευρωπαϊκά) μια χαρά ροτέισον μπορεί να κάνει ο Μπάγεβιτς με την τριάδα Ντιόπ, Μάκου, Καφέ (και Γκέντσογλου μην το ξεχνάμε).
Το λένε οι παίκτες, το είπε και ο Μπάγεβιτς, ότι την γούσταραν πολύ τη Ριζούπολη. Έδρα με τα όλα της! Μακάρι να υπήρχε τρόπος να συνεχίσει να παίζει εκεί η ΑΕΚ. Δίπλα στα πάτρια εδάφη. Κι ας χωράει μόνο 15.000 κόσμο. Ίσα ίσα που θα έβγαζε δυο-τρεις χιλιάδες εισιτήρια για κάθε ματς, συν τα 12.000 διαρκείας. Ναι, στη Ριζούπολη θα μπορούσε να έχει πολλά αγωνιστικά οφέλη η ΑΕΚ. Όχι όμως οικονομικά και τη δεδομένη στιγμή το οικονομικό δεν είναι ξεκομμένο, απεναντίας είναι το μείζον. Η ΑΕΚ έχει ρίξει χρήματα στο ΟΑΚΑ, η ΑΕΚ χρωστά χρήματα στο ΟΑΚΑ, η ΑΕΚ περιμένει έσοδα από τις εισπράξεις των ντέρμπι στο ΟΑΚΑ.
Η ΑΕΚ όμως δεν μεγαλώνει παίζοντας στο ΟΑΚΑ, που είναι καλό μόνο για τις ανέσεις και γκλαμουριές του. Μεγαλώνεις μόνο μέσα από τις νίκες, τις επιτυχίες, τους τίτλους. Και για να τα πετύχεις αυτά χρειάζεσαι έδρα. Περίπου σαν της Ριζούπολης…
