Αυτή είναι η εποχή Μαρινάκη;
Δέχομαι τα νεύρα ως αντίδραση χαρακτήρα, ως πάθος. Στο φινάλε, αυτό είναι το μικρόβιο στη ριμάδα την μπάλα. Τα ακραία αυτά συναισθήματα δεν τα βρίσκεις πουθενά άλλου. Κι όπως χαίρεσαι στα άκρα, έτσι λυπάσαι στα άκρα, έτσι έχεις και νεύρα στα άκρα. Δεκτά, αρκεί πρώτον, να μην δημοσιοποιούνται, και δεύτερον, να μην οδηγούν σε πράξεις.
Είναι η τρίτη φορά και δεν παρουσιάζονται μόνο με αφορμή τη διαιτησία. Το πρώτο κρούσμα ήταν μετά τον αποκλεισμό στο Ισραήλ. Δεν είπα να μην έχεις νεύρα με Ντιόγο και Λίνεν. Να έχεις. Μην τα επικοινωνείς, όμως. Δεν γίνεται να βγάζεις στον Τύπο το “να μην μπουν στο αεροπλάνο”. Να διώξεις τον Λίνεν, ναι. Να στείλεις τον Ντιόγο στον Αμαζόνιο, ναι, να το κάνεις. Πράξε την επόμενη μέρα, όμως επ’ ουδενί μην δίνεις αυτό το στίγμα στον Τύπο και τον κόσμο.
Δεύτερη φορά, μετά το Καυτανζόγλειο. Δεν ήρθε η νίκη, να βάλουμε μέσα στα τα νεύρα μας τον Μώραλη να πει πως μας έσφαξαν. Την άλλη μέρα οι κόκκινες εφημερίδες, φυσιολογικό επακόλουθο, κραύγαζαν. Τρίτη φορά, το Σάββατο το βράδυ. Το πέναλτι έγινε πριν από το ημίχρονο. Θες απ’ τα νεύρα σου να σπάσεις τη σουίτα; Καν’ το. Δεν θα σου βάλω χέρι για το χαρακτήρα σου. Δεν γίνεται όμως να καλείς τις κάμερες και μια ώρα μετά (ενώ θα έπρεπε να έχεις ηρεμήσει) να βγαίνεις να μιλάς κατακόκκινος και να βγάζεις καπνούς από τα αυτιά.
Τι σόι διακυβέρνηση, τι μάνατζμεντ είναι αυτό; Αυτή είναι η εποχή Μαρινάκη; Έτσι θα τρέξει το μαγαζί; Με νεύρα κι ακρότητες, είτε πρόκειται για κάτι ενδοολυμπιακό (αποκλεισμός στην Ευρώπη) είτε πρόκειται για κάτι εκτός ομάδας (διαιτησία); Ότι ο Μαρινάκης είναι “άρρωστος ολυμπιακός” έτσι μεταφράζεται; Πώς θα διοικεί και θα φέρεται σαν τους αρρώστους (που έχουν όλες οι ομάδες), που δεν βλέπουν μπροστά τους από το φανατισμό και τη ζοχάδα; Αυτό σημαίνει “ένας από ‘μας”; Ένας από τους αρρώστους, όχι ένας απ’ τους κανονικούς;
Κι όλα αυτά έτυχε κι έγιναν μακριά από το “Γ.Καραϊσκάκης”. Τι θα κάνει δηλαδή ο Μαρινάκης αν κάτι (είτε η ομάδα είτε ο διαιτητής) δεν του αρέσει και το ματς γίνεται στο Φάληρο; Τώρα, τα νεύρα του είναι αρεστά στους άρρωστους ολυμπιακούς, που θέλουν πόλεμο κι αλαλαγμούς απέναντι στο κατεστημένο, που νιώθουν πως αδικούνται. Έχουν σκεφτεί αυτοί που τον χειροκροτούν, πως κάποια στιγμή η ίδια συμπεριφορά θα στραφεί κι απέναντι στην ομάδα;
Κι εντάξει, με τον Λίνεν και τον Ντιόγο δεν πείραξαν τα νεύρα, γιατί κι ο κόσμος συμφωνούσε. Με αυτή τη λογική, όμως, κάποια στιγμή θα μπουκάρει και στα αποδυτήρια να βρίσει τους παίκτες. Και είτε έχεις δίκιο είτε όχι, έτσι ομάδα δεν τρέχεις. Θυμίζω απλώς πως αυτά τα κάνει, αραιά και που, ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος και δεν τα χειροκροτεί κανένας Παναθηναϊκός. Αν ο Μαρινάκης έχει αυτή τη συμπεριφορά μέσα σε λίγους μόνο μήνες, πώς να φανταστούμε τη συνέχεια;
“Έτσι” δεν γίνεται. Και φαίνεται πως όλα αυτά προκύπτουν σ’ ένα βαθμό από τον χαρακτήρα του Μαρινάκη. Δεκτόν και δεν επιδέχεται πολλών αλλαγών. Όμως, ταυτόχρονα υποψιάζομαι και κάτι άλλο. Πως πέρα από το χαρακτήρα, επηρεάζουν και άνθρωποι. Και μάλιστα, δρουν διπλά. Και στη δημιουργία των νεύρων και στο να δράσει ο μεγαλομέτοχος με βάση αυτό το πρίσμα. Αυτοί είναι το πρίσμα που βλέπει τα πράγματα, οι ίδιοι είναι αυτοί που τον πείθουν να πράττει με βάση αυτό.
Όταν λέω ανθρώπους δεν εννοώ αυτούς που ξέρουμε, αυτούς που φαίνονται. Δεν μιλάω για τον Κομινάκη, τον Μώραλη, τον Κοβάσεβιτς. Αυτοί είναι υπάλληλοι της εταιρίας, στελέχη, τρέχουν το μαγαζί. Μιλάω για τους “εξωτερικούς συνεργάτες”. Κάθε άνθρωπος που μπαίνει ως αφεντικό μαγαζιού σ’ έναν άγνωστο γι’ αυτόν χώρο, έχει από την αρχή τέτοιους ανθρώπους δίπλα του. Του χώρου.
Δεν λέει κάτι πως ο Μαρινάκης είναι φανατικός οπαδός του Ολυμπιακού και παρακολουθούσε χρόνια την ομάδα. Αλλιώς είναι να βλέπεις απ’ έξω. Όταν γίνεσαι, λοιπόν, ξαφνικά αφεντικό, πελαγώνεις. Εντάξει, καλά είναι τα στελέχη της ομάδας, όμως θες να έχεις κι εσύ άποψη για τα πάντα. Και για να την αποκτήσεις, θα ρωτήσεις. Και δεν θα ρωτήσεις μόνο αυτούς που έχεις μέσα. Θα “πάρεις μερικούς εξωτερικούς συνεργάτες”. Να μιλάς κάθε μέρα μαζί τους, να σου εξηγούν αυτά που δεν πολύ καταλαβαίνεις.
Μοιραία στα λένε με το δικό τους πρίσμα. Τα δικά τους “θέλω”, τα “πρέπει” και τα “μη”. Δεν είναι δύσκολο, ειδικά αν επηρεάζεσαι κι είσαι και παρορμητικός, να καταλήξεις σύντομα στο να διοικείς “their way”. Ναι, φυσικά κι έχεις την ψευδαίσθηση πως είναι “your way”, αλλά η ψυχρή ματιά λέει πως ο “τρόπος σου” είναι στην πραγματικότητα “τρόπος τους”.
Ο Τζίγκερ έκανε όσα τραγικά λάθη έκανε, γιατί άκουγε λάθος ανθρώπους. Και το έγκλημά του είναι πως συνέχισε να το κάνει, ακόμα κι όταν ήταν προφανές το πρόβλημα. Ο Κόκκαλης από την άλλη, όλες τις αποτυχίες των προηγούμενων χρόνων και το φιάσκο της περσινής χρονιάς, τα οφείλει στο γεγονός πως δεν άκουγε κανέναν. Ο Πατέρας άκουσε κι έμαθε πολλά, αλλά ο,τι έκανε το έκανε με τον δικό του τρόπο, δεν υιοθέτησε κάποιου άλλου. Επηρεάστηκε από την αρρώστια, την υπηρέτησε με το προφίλ που έχτισε, αλλά σε σχετικώς ήπιους τόνους.
Η επιλογή του Μαρινάκη στο “με ποιους μιλάει” είναι ο κύριος λόγος αυτής της συμπεριφοράς του. Η ομάδα π.χ, το έμψυχο δυναμικό, έχει από πίσω τα λεφτά του μεγαλομετόχου και την άποψη του Κοβάσεβιτς και του Βαλβέρδε. Όμως, η “εξωτερική πολιτική” κι ο τρόπος που αυτή εκφράζεται μέχρι στιγμής, όπως κι η συμπεριφορά μετά το κάζο στο Τελ Αβίβ, έχουν πίσω τους τη σφραγίδα των “άλλων συνεργατών”.
Δεν ξέρω που θα οδηγήσουν τον Ολυμπιακό, σε συνδυασμό με το πάθος του Μαρινάκη. Λογικά θα έρθουν κι επιτυχίες, και κούπες και όλα. Όμως, ούτε τίποτα στο ποδόσφαιρο θα ξεβρομίσουν, ούτε το άρρωστο κομμάτι του Ολυμπιακού θα γιατρέψουν. Είναι θέμα “πρίσματος”.
