Μήπως έχασε το δίκιο του;

Ο Σωκράτης Κόκκαλης θυμίζοντας έντονα την… Άσπα εκείνου του θρυλικού Fame Story, με ανυποχώρητες θέσεις και καυστική ειρωνεία εκτινάσσει την πίεση και την αδρεναλίνη των ανταγωνιστών και τους εξωθεί σε συμπεριφορές ξένες προς το επίπεδο και τον χαρακτήρα τους. Θα μπορούσα να απολαμβάνω αυτό το «ξεκατίνιασμα», αλλά για να είμαι ειλικρινής θα προτιμούσα να είχε αποφευχθεί, τουλάχιστον για τον Ριβάλντο. Έναν ποδοσφαιριστή που έχει γράψει τόμους ποδοσφαιρικής ιστορίας και δυστυχώς αναλώνεται σ’ έναν πόλεμο επικοινωνίας, σ’ ένα γήπεδο που του είναι παντελώς ξένο.



Αν και επισήμως δεν έπεσαν τίτλοι τέλους, ελπίζω ότι την Κυριακή γράφτηκε ο επίλογος, τουλάχιστον στη δημόσια διαπόμπευση, διότι είναι βέβαιο ότι θα υπάρξει συνέχεια στις δικαστικές αίθουσες. Δεν ξέρω αν ο Ολυμπιακός αποδείξει ηθική βλάβη, δεν ξέρω αν η ΑΕΚ υπαναχωρήσει νωρίτερα, αλλά πολύ θα ήθελα να μάθω αν ο Ριβάλντο θα συνεχίσει και την επόμενη χρονιά να φοράει τα κιτρινόμαυρα.

Αν όχι, τότε σίγουρα θα μετανιώσει για όσα αντάλλαξε, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί παρασύρθηκε χωρίς λόγο σε μία γενίκευση αυτού που φέτος νιώθει ως αδικία για τον ίδιο και την ομάδα του. Γιατί το να ισχυρίζεται ότι η ΑΕΚ είναι η ηθική πρωταθλήτρια για το 2008, είναι μία θέση με την οποία άλλοι θα συμφωνήσουν, άλλοι θα διαφωνήσουν και όλα αυτά όχι απαραίτητα με στενά οπαδικά κριτήρια, αλλά και με νομικίστικα επιχειρήματα και ποδοσφαιρικούς κανονισμούς.



Ως εκεί είναι απόλυτα θεμιτό και ως έναν βαθμό δικαιολογημένο. Το να βρεθεί όμως ενώπιον της Δικαιοσύνης γιατί απαξίωσε (ΚΑΙ) δικούς του ποδοσφαιρικούς τίτλους, όταν μάλιστα αυτοί δεν αμφισβητήθηκαν ούτε από τους αντιπάλους του (ή πιο σωστά αμφισβητήθηκαν λιγότερο από οποιουσδήποτε άλλους τίτλους στο παρελθόν) είναι σχήμα οξύμωρο.

Το να μεταχειρίζεται με αποκρουστική -για Ριβάλντο- έπαρση την διεθνή του δημοφιλία, προκειμένου να μειώσει τον Σωκράτη Κόκκαλη και να περιορίσει την αναγνωρισιμότητα και αποδοχή του προέδρου του Ολυμπιακού αυστηρά εντός των συνόρων, όταν ο ίδιος τον έχει αποθεώσει προηγουμένως σε διεθνή αφιερώματα, όσο τουλάχιστον εισέπραττε το παχυλότατο συμβόλαιο με την ομάδα του Πειραιά.



Θα επαναλάβω κατηγορηματικά, ότι δεν σχολιάζω το δίκαιο ή μη της πικρίας του. Θα θυμηθώ μόνο ότι ο ίδιος άνθρωπος έκλαψε στο αντίο του, υπογραμμίζοντας ότι θα κρατήσει βαθιά μέσα του τα χρόνια που αγωνίστηκε στο λιμάνι.

Και θα θυμίσω ότι ενώ πέρσι «χάλασε» τη φιέστα του πρωταθλητή Ολυμπιακού, με τις ηχηρότατες και μακρόσυρτες αποδοκιμασίες (των απογοητευμένων φίλων του Ολυμπιακού για το διαζύγιο των δύο πλευρών) να καλύπτουν ακόμη και τον ύμνο του συλλόγου την ώρα που ο πρόεδρος της Superleague Πέτρος Κόκκαλης απένειμε το κύπελλο στον αρχηγό Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς, φέτος ήταν αυτός που απογείωσε το πάθος των ίδιων ανθρώπων για την γιορτή.



Σήμερα μπορεί να απολαμβάνει τη λατρεία των φίλων της ΑΕΚ και να έχει τη συμπάθεια των σκληροπυρηνικών αντιολυμπιακών φίλων του Παναθηναϊκού, αλλά όταν ήρθε στην Ελλάδα απολάμβανε τον καθολικό σεβασμό. Ας κρίνει λοιπόν ο ίδιος και όλοι μας αν κέρδισε ή έχασε…