Επιλεκτική ιατρική

Φανταστείτε μία εικόνα. Μια νεαρή κοπέλα με ακρωτηριασμένο πόδι, αφόρητο πόνο και οργή στην ψυχή της για την αδιαφορία που έχει επιδειχθεί στο πρόβλημα της να παρακολουθεί τηλεοπτικά δελτία ειδήσεωντο τελευταίο διάστημα. Να βλέπει τα «ιατρικά συμβούλια» μέσω τηλεπαραθύρων, τους καθηγητές ιατρικής να αφήνουν τα νυστέρια και να βγάζουν τα «μαχαίρια»- με σαρδόνια χαμόγελα να «χύνουν» βιτριόλι για τους συναδέλφους τους…

Και η Ελλάδα να αποχαυνώνεται εκ νέου. Αυτή τη φορά με ιατρικούς όρους- τα πάντα γύρω από τον καρκίνο του ήπατος, τις μεταστάσεις, τις μεταμοσχεύσεις και τις ενδεδειγμένες λύσεις. Η τηλεοπτική δημοκρατία έκανε πάλι το θαύμα της. Ασέλγησε στο κορμί της αισθητικής και τη νοημοσύνης των υπηκόων της. Η Αμαλία Καλυβίνου δεν είναι πια κοντά μας. Δεν είχε τη δυνατότητα να παρακολουθήσει αυτή την αθλιότητα. Που θα την σκότωνε για δεύτερη φορά…

Η τηλεοπτική δημοσιογραφία δεν ποίησε ποτέ τη δήθεν, ποτέ την παρθένα, ποτέ την αγαθή και την τίμια. Ζούγκλα είναι, αρένα στήνει, όλα βορά στην τηλεθέαση, θυσία στο βωμό της AGB.

Εάν ειπωθεί ότι ξεπέρασε τον εαυτό της, μάλλον για υπερβολή θα πρόκειται. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα ξημερώσει. Η δύναμη της ανυπέρβλητη- όλα γίνονται χυλός στο εκμαγείο της υποκουλτούρας και του ταρατατάμ της. Αίφνης βρήκε νέο θέμα να αρπάξει στα γαμψά της νύχια. Άφησε (για λίγο…) το παραπαίον ΠΑΣΟΚ και φόρεσε το λευκό σακάκι του ιατρού.

Ομάδες καθηγητών και λοιπών (μεγάλο)ιατρών παρήλασαν από την αρένα. Για να φορτίσουν το κλίμα. Να εξακοντίσουν βέλη προς αλλήλους. Να βγάλουν τα άπλυτα τους στη φόρα. Χωρίς ίχνος σεβασμού στο δικαίωμα του ασθενούς να κάνει τις επιλογές του.

Σαφώς και ο ασθενής είναι για την Ελλάδα σημαντική προσωπικότητα. Βεβαίως και πρόκειται για τον αρχιεπίσκοπο που πολλοί τιμούν και αγαπούν. Αλλά είναι ένας ακόμα ασθενής, που έχει και οφείλει να διεκδικεί όλα τα δικαιώματα που του αναλογούν.

Και ειλικρινά δεν γνωρίζω εάν κανείς από το στενό του επιτελείο φώναξε ένα στεντόρειο « σκάστε !» προς όλους όσοι ασχημονούσαν και βυσσοδομούσαν.

Σε αυτούς που δεν πήγε καν το μυαλό τους ότι υπάρχουν και άλλοι ασθενείς με το ίδιο ή χειρότερο πρόβλημα, που οι ίδιοι (οι λαλίστατοι γιατροί) δεν τους έδωσαν σημασία. Που μερίδα του κλάδου τους ζητεί φακελάκι απλά για μία επίσκεψη- που δεν θα μπορούσαν να κάνουν ποτέ μεταμόσχευση ακόμα κι αν ήταν η μόνη ενδεδειγμένη λύση. Ροχάλες στο λαουτζίκο… είναι, νομίζω, η αποκωδικοποίηση όλου αυτού του τηλέ-τσίρκου.

Και στο περιθώριο των ιατρικών τηλέ-συμβουλίων μετά δηλητηρίου, στην Ιερά Σύνοδο ξεκίνησαν οι βυζαντινισμοί και οι δηλώσεις περί διαδοχής, ενώ ο Χριστόδουλος είναι ακόμα εν ζωή…

Η Αμαλία Καλυβίνου δυστυχώς έφυγε νωρίς. Μας άφησε όμως μία κληρονομιά, μία φράση που έγραψε και εμφανίζεται και πάλι τόσο επίκαιρη: « Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας… ».