H διαφορά της ΑΕΚ με τον πρώτο γύρο και ο έλεγχος των νέων…
Η ΑΕΚ είναι αήττητη το 2010, αλλά δεν νομίζω πως έχει κάνει σημαντικά βήματα προόδου στο κομμάτι της αγωνιστικής της ταυτότητας. Η ειδοποιός διαφορά με τον τρισάθλιο πρώτο γύρο είναι η ρέντα που δεν είχε τότε και διαθέτει τώρα. Είναι τα αποτελέσματα που δεν έπαιρνε τότε και παίρνει σήμερα χωρίς να παίζει καλύτερα.
Ένα απλό παράδειγμα. Στο αντίστοιχο ματς του πρώτου γύρου στο Χαριλάου, η ΑΕΚ έκανε στο δεύτερο ημίχρονο όταν πάτησε τον Άρη, ίσως την καλύτερη εμφάνιση της σεζόν (μαζί με εκείνη στο Φάληρο ανήμερα των Φώτων). Από το ματς εκείνο έφυγε με έναν βαθμό, την Κυριακή χωρίς να παίξει ούτε το μισό, πήρε τη νίκη. Και χωρίς να ζοριστεί ιδιαίτερα, με την έννοια ότι στο δεύτερο ημίχρονο που ο Άρης βγήκε μπροστά για να ισοφαρίσει, σε μιάμιση φάση ουσιαστικά απείλησε.
Στα παιχνίδια του πρώτου γύρου η ΑΕΚ από το πρώτο λεπτό (στη διπλή ευκαιρία του Κόκε και την τεράστια απόκρουση του Σάχα) θα ήταν πίσω στο σκορ. Στο δεκαπέντε πιθανώς να είχε «φάει» και το δεύτερο. Ήταν η εποχή που στο πρώτο σουτ του αντιπάλου …έγραφε. Ήταν η εποχή που στην κεφαλιά του Καφέ η μπάλα θα πήγαινε δοκάρι και …έξω (12-13 φορές τα έσπασαν, τότε, οι παίκτες της ΑΕΚ). Ήταν η εποχή που ο Κάκος και ο κάθε Κάκος, θα σφύριζε επιθετικό φάουλ στον Καφέ την ώρα που σηκωνόταν για κεφαλιά και φυσικά κανένα γκολ δεν θα μετρούσε.
Έχει λοιπόν η ΑΕΚ μια στοιχειώδη δόση ρέντας που χρειάζεται κάθε ομάδα για να ανασάνει, για να πάρει μπροστά. Και δεν την δέρνει η γκαντεμιά του πρώτου γύρου. Όλα αυτά χωρίς να μας μαγεύει με το παίξιμο της. Πάνω κάτω την ίδια μπάλα παίζει. Με μοναδική προσθήκη, σε σχέση με τον πρώτο γύρο, τον Τζιμπούρ που εκτόπισε απ’ την περιοχή τον Μπλάνκο, αλλά αν είναι κάνει παιχνίδια σαν κι αυτό με τον Άρη (τσαπατσούλης, ατομιστής μέχρι εκεί που δεν παίρνει, στις δυο επαφές της μπάλας …τρεις λάθος επιλογές) προτιμώ να βλέπω τον «Ζορό» στην κορυφή της επίθεσης. Δεν ξέρω τι του έχει βρει ο Μπάγεβιτς του Μπλάνκο, σε ρόλο δεξιού χαφ ή δεξιού εξτρέμ, αλλά νομίζω πως δεν υπάρχει το παραμικρό όφελος για την ομάδα με τον Αργεντινό να κινείται σε μονοπάτια που προϋποθέτουν (πέρα από τρέξιμο και μαρκαρίσματα) και μια στοιχειωδώς καλύτερη τεχνική που (αντικειμενικά) ο πρώτος σκόρερ της ΑΕΚ δεν διαθέτει.
Η ΑΕΚ συνεχίζει να στηρίζεται περισσότερο στις εμπνεύσεις του πιο χαρισματικού ποδοσφαιριστή της, του Σκόκο, ενίοτε του Τζιμπούρ, παρά στο οργανωμένο και με αυτοματισμούς παιχνίδι της. Ο Άρης από ένα σημείο και μετά ήταν ορθάνοιχτος, τα μπακ ανέβαιναν, στην προσπάθεια τους να ισοφαρίσουν. Εκεί η ΑΕΚ αντί να τον «σκοτώσει», είχε βάλει στοίχημα πως μπορείς να παίζεις με τη φωτιά μέχρι το τέλος χωρίς να κινδυνέψεις. Βρήκε ανοιχτούς χώρους, έφυγε ουκ ολίγες φορές στην «κόντρα» και τα θαλάσσωσε. Σ’ αυτό το κομμάτι ήθελα να δω την ομάδα να παίρνει άριστα. Με δυο – τρεις μπαλιές και έξυπνες κινήσεις να βρεθεί σε βολής. Δεν το έκανε σχεδόν ποτέ. Μακάρι να το κάνει στη συνέχεια, γιατί από κάτι τέτοιες φάσεις, κερδίζεις πόντους. Δυναμώνεις κι άλλο ψυχολογικά, μπαίνεις στη συνέχεια με άλλο αέρα στα ματς.
Έχοντας υπερβεί τα δυο τρία της σεζόν, αν επιχειρήσουμε να προσεγγίσουμε και να αξιολογήσουμε το κεφάλαιο «καλοκαιρινές μετεγγραφές» μπορούμε πλέον να βγάλουμε ασφαλέστερα συμπεράσματα.
Πρώτο θέμα σ’ αυτό το κεφάλαιο η παταγώδη αποτυχία με τον Γιάχιτς. Παίζει, λέει, δεξί στόπερ στην Εθνική Βοσνίας και τα πάει μια χαρά. Μα οι Βόσνιοι παίζουν με τρεις στόπερ, να αλλάξουμε το σύστημα στην ΑΕΚ για να τα πάει μια χαρά ο Γιάχιτς; Πολύ «σοφτ» για αμυντικό χαφ και ας έχει πάρει 11 κάρτες μέχρι τώρα. Πολλές φορές τρέχει άσκοπα, δεν καλύπτει χώρο, δεν τον νιώθει ο αντίπαλος εκεί που πρέπει να τον νιώσει και όχι στα ανόητα φάουλ. Και την καλή κάθετη πάσα που έχει, λίγες φορές την είδαμε. Προσωπικά έπεσα (πολύ) έξω, γιατί είχα στο μυαλό μου την εικόνα του Γιάχιτς στον Άρη από την πρώτη στιγμή που έπαιξε εκεί (επί Μπάγεβιτς). Πρόβλεψη: αν το καλοκαίρι, όποιος κι αν είναι στα πράγματα, βρει η ΑΕΚ όχι ένα, αλλά δυο «εξαρο-οχτάρια» της προκοπής, ο Γιάχιτς θα ξεκινά από τον πάγκο και βλέπουμε.
Δεύτερο θέμα, ο Λεονάρντο. Του ‘κανε κακό ο θόρυβος του καλοκαιριού, γιατί δεν είναι ούτε μικρός, ούτε …μεγάλος «μάγος». Ένας ποδοσφαιριστής με «γλυκιά» τεχνική, πάσα, έχει τη διείσδυση αν δεν πάει δυνατά πάνω του ο αντίπαλος, καλά στημένα, αλλά μέχρι εκεί. Πολύ αδύναμος, κουράζεται και εύκολα και αν δεν τρέξει αυτό ζημιώνει την ομάδα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι απ ‘όλες τις μετεγγραφές του καλοκαιριού είναι ο ποδοσφαιριστής με τα μεγαλύτερα περιθώρια βελτίωσης (και εξέλιξης). Πόσο θα εξελιχθεί, άγνωστο. Εξαρτάται από τον ίδιο, εξαρτάται από τις συνθήκες που θα διαμορφωθούν στην ομάδα από τη νέα σεζόν, εξαρτάται από την ίδια την ομάδα.
Τρίτο θέμα, ο Μάκος. Αποτυχία, μέχρι στιγμής. Ακόμα πιο «σοφτ» από τον Γιάχιτς, χωρίς να διαθέτει και την τεχνική του Βόσνιου, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να προωθήσει (σωστά) την μπάλα. Δεν τον διαγράφεις όμως, τον περιμένεις τον Μάκο. Στα 23 πάει, πιθανώς να είναι στο Μουντιάλ, στον (καλό) Πανιώνιο πάντα ξεχώριζε. Ο Μπάγεβιτς πιστεύει ότι ο Μάκος θα είναι πολύ καλύτερος του χρόνου. Φοβάμαι μόνο πως δεν «το ‘χει», για να κάνει κάτι ανάλογο μ’ αυτό που έκαναν ο Ζήκος και ο Κατουράνης. Τους αναφέρω επειδή παίζει στην ίδια θέση. Μακάρι να μας διαψεύσει.
Τέταρτο θέμα, ο Καράμπελας. Νομίζω η πιο αξιοπρεπής παρουσία απ’ όλες τις μετεγγραφές κι ας πέρασε εφιαλτική βραδιά απέναντι στον Σαλπιγγίδη. Με τα όποια λάθη του, καλύπτει ικανοποιητικά τη θέση. Και δείχνει μπόλικο θράσος στις προωθήσεις, σουτάρει, δεν θα αργήσει η στιγμή που θα τον δούμε να σκοράρει! Αν φέτος παίζει για 6,5 – 7, του χρόνου που δεν θα είναι …ψαρωμένος, μπορεί κι άλλο να ανεβάσει τον πήχη.
Πέμπτο θέμα, ο Αραούχο. Με πολύ καλά και πολύ κακά παιχνίδια ο Αργεντινός. Από τον Παουτάσο, τουλάχιστον ένα επίπεδο πιο πάνω. Προσπαθώ να καταλάβω από το παίξιμο του, αν κάνει για δεξί μπακ ή αν είναι ένας ντελικάτος δεξιός χαφ – εξτρέμ. Όπως και να’ χει, σε μια ΑΕΚ χωρίς μπάτζετ μετεγγραφών, καλή επιλογή.
Οι υπόλοιποι δεν κρίνονται γιατί έπαιξαν ελάχιστα. Και το κακό είναι ότι μέσα στους υπόλοιπους βρίσκεται και ο Κρίστιαν Νέμεθ. Ο πιο ποιοτικός ποδοσφαιριστής που έχει φορέσει τη φανέλα της ΑΕΚ από την εποχή που έπαιζε ο Ντέμης (με εξαίρεση τον Ριβάλντο βέβαια, αυτός είναι εκτός συναγωνισμού…). Αν τα καταφέρει ο μικρός Ούγγρος και γυρίσει, το τάιμινγκ θα είναι ο,τι πρέπει. Να πάρει πάνω του την ΑΕΚ στα πλέι οφ, όπου η δεύτερη θέση δεν είναι απαγορευτική. Σήμερα αν ξεκινούσαν, η αφετηρία της ΑΕΚ θα ήταν ένας πόντος. Του Ολυμπιακού και του ΠΑΟΚ, από τρεις…
ΥΓ: Έξυπνη η κίνηση του Μπίλαρου να προκαλέσει «θέμα Σκόκο» για την Αργεντινή. Να μάθει ο Μαραντόνα ότι υπάρχει παίκτης Σκόκο που βγάζει μάτια στο ελληνικό πρωτάθλημα. Ποιο ελληνικό πρωτάθλημα; Σ’ αυτό που παίζει και ο Ντάτολο, επιλογή του Μαραντόνα. Ή ο Ζιλμπερτο Σίλβα, επιλογή του Ντούνγκα.
Στα παιχνίδια του πρώτου γύρου η ΑΕΚ από το πρώτο λεπτό (στη διπλή ευκαιρία του Κόκε και την τεράστια απόκρουση του Σάχα) θα ήταν πίσω στο σκορ. Στο δεκαπέντε πιθανώς να είχε «φάει» και το δεύτερο. Ήταν η εποχή που στο πρώτο σουτ του αντιπάλου …έγραφε. Ήταν η εποχή που στην κεφαλιά του Καφέ η μπάλα θα πήγαινε δοκάρι και …έξω (12-13 φορές τα έσπασαν, τότε, οι παίκτες της ΑΕΚ). Ήταν η εποχή που ο Κάκος και ο κάθε Κάκος, θα σφύριζε επιθετικό φάουλ στον Καφέ την ώρα που σηκωνόταν για κεφαλιά και φυσικά κανένα γκολ δεν θα μετρούσε.
Έχει λοιπόν η ΑΕΚ μια στοιχειώδη δόση ρέντας που χρειάζεται κάθε ομάδα για να ανασάνει, για να πάρει μπροστά. Και δεν την δέρνει η γκαντεμιά του πρώτου γύρου. Όλα αυτά χωρίς να μας μαγεύει με το παίξιμο της. Πάνω κάτω την ίδια μπάλα παίζει. Με μοναδική προσθήκη, σε σχέση με τον πρώτο γύρο, τον Τζιμπούρ που εκτόπισε απ’ την περιοχή τον Μπλάνκο, αλλά αν είναι κάνει παιχνίδια σαν κι αυτό με τον Άρη (τσαπατσούλης, ατομιστής μέχρι εκεί που δεν παίρνει, στις δυο επαφές της μπάλας …τρεις λάθος επιλογές) προτιμώ να βλέπω τον «Ζορό» στην κορυφή της επίθεσης. Δεν ξέρω τι του έχει βρει ο Μπάγεβιτς του Μπλάνκο, σε ρόλο δεξιού χαφ ή δεξιού εξτρέμ, αλλά νομίζω πως δεν υπάρχει το παραμικρό όφελος για την ομάδα με τον Αργεντινό να κινείται σε μονοπάτια που προϋποθέτουν (πέρα από τρέξιμο και μαρκαρίσματα) και μια στοιχειωδώς καλύτερη τεχνική που (αντικειμενικά) ο πρώτος σκόρερ της ΑΕΚ δεν διαθέτει.
Η ΑΕΚ συνεχίζει να στηρίζεται περισσότερο στις εμπνεύσεις του πιο χαρισματικού ποδοσφαιριστή της, του Σκόκο, ενίοτε του Τζιμπούρ, παρά στο οργανωμένο και με αυτοματισμούς παιχνίδι της. Ο Άρης από ένα σημείο και μετά ήταν ορθάνοιχτος, τα μπακ ανέβαιναν, στην προσπάθεια τους να ισοφαρίσουν. Εκεί η ΑΕΚ αντί να τον «σκοτώσει», είχε βάλει στοίχημα πως μπορείς να παίζεις με τη φωτιά μέχρι το τέλος χωρίς να κινδυνέψεις. Βρήκε ανοιχτούς χώρους, έφυγε ουκ ολίγες φορές στην «κόντρα» και τα θαλάσσωσε. Σ’ αυτό το κομμάτι ήθελα να δω την ομάδα να παίρνει άριστα. Με δυο – τρεις μπαλιές και έξυπνες κινήσεις να βρεθεί σε βολής. Δεν το έκανε σχεδόν ποτέ. Μακάρι να το κάνει στη συνέχεια, γιατί από κάτι τέτοιες φάσεις, κερδίζεις πόντους. Δυναμώνεις κι άλλο ψυχολογικά, μπαίνεις στη συνέχεια με άλλο αέρα στα ματς.
Έχοντας υπερβεί τα δυο τρία της σεζόν, αν επιχειρήσουμε να προσεγγίσουμε και να αξιολογήσουμε το κεφάλαιο «καλοκαιρινές μετεγγραφές» μπορούμε πλέον να βγάλουμε ασφαλέστερα συμπεράσματα.
Πρώτο θέμα σ’ αυτό το κεφάλαιο η παταγώδη αποτυχία με τον Γιάχιτς. Παίζει, λέει, δεξί στόπερ στην Εθνική Βοσνίας και τα πάει μια χαρά. Μα οι Βόσνιοι παίζουν με τρεις στόπερ, να αλλάξουμε το σύστημα στην ΑΕΚ για να τα πάει μια χαρά ο Γιάχιτς; Πολύ «σοφτ» για αμυντικό χαφ και ας έχει πάρει 11 κάρτες μέχρι τώρα. Πολλές φορές τρέχει άσκοπα, δεν καλύπτει χώρο, δεν τον νιώθει ο αντίπαλος εκεί που πρέπει να τον νιώσει και όχι στα ανόητα φάουλ. Και την καλή κάθετη πάσα που έχει, λίγες φορές την είδαμε. Προσωπικά έπεσα (πολύ) έξω, γιατί είχα στο μυαλό μου την εικόνα του Γιάχιτς στον Άρη από την πρώτη στιγμή που έπαιξε εκεί (επί Μπάγεβιτς). Πρόβλεψη: αν το καλοκαίρι, όποιος κι αν είναι στα πράγματα, βρει η ΑΕΚ όχι ένα, αλλά δυο «εξαρο-οχτάρια» της προκοπής, ο Γιάχιτς θα ξεκινά από τον πάγκο και βλέπουμε.
Δεύτερο θέμα, ο Λεονάρντο. Του ‘κανε κακό ο θόρυβος του καλοκαιριού, γιατί δεν είναι ούτε μικρός, ούτε …μεγάλος «μάγος». Ένας ποδοσφαιριστής με «γλυκιά» τεχνική, πάσα, έχει τη διείσδυση αν δεν πάει δυνατά πάνω του ο αντίπαλος, καλά στημένα, αλλά μέχρι εκεί. Πολύ αδύναμος, κουράζεται και εύκολα και αν δεν τρέξει αυτό ζημιώνει την ομάδα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι απ ‘όλες τις μετεγγραφές του καλοκαιριού είναι ο ποδοσφαιριστής με τα μεγαλύτερα περιθώρια βελτίωσης (και εξέλιξης). Πόσο θα εξελιχθεί, άγνωστο. Εξαρτάται από τον ίδιο, εξαρτάται από τις συνθήκες που θα διαμορφωθούν στην ομάδα από τη νέα σεζόν, εξαρτάται από την ίδια την ομάδα.
Τρίτο θέμα, ο Μάκος. Αποτυχία, μέχρι στιγμής. Ακόμα πιο «σοφτ» από τον Γιάχιτς, χωρίς να διαθέτει και την τεχνική του Βόσνιου, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να προωθήσει (σωστά) την μπάλα. Δεν τον διαγράφεις όμως, τον περιμένεις τον Μάκο. Στα 23 πάει, πιθανώς να είναι στο Μουντιάλ, στον (καλό) Πανιώνιο πάντα ξεχώριζε. Ο Μπάγεβιτς πιστεύει ότι ο Μάκος θα είναι πολύ καλύτερος του χρόνου. Φοβάμαι μόνο πως δεν «το ‘χει», για να κάνει κάτι ανάλογο μ’ αυτό που έκαναν ο Ζήκος και ο Κατουράνης. Τους αναφέρω επειδή παίζει στην ίδια θέση. Μακάρι να μας διαψεύσει.
Τέταρτο θέμα, ο Καράμπελας. Νομίζω η πιο αξιοπρεπής παρουσία απ’ όλες τις μετεγγραφές κι ας πέρασε εφιαλτική βραδιά απέναντι στον Σαλπιγγίδη. Με τα όποια λάθη του, καλύπτει ικανοποιητικά τη θέση. Και δείχνει μπόλικο θράσος στις προωθήσεις, σουτάρει, δεν θα αργήσει η στιγμή που θα τον δούμε να σκοράρει! Αν φέτος παίζει για 6,5 – 7, του χρόνου που δεν θα είναι …ψαρωμένος, μπορεί κι άλλο να ανεβάσει τον πήχη.
Πέμπτο θέμα, ο Αραούχο. Με πολύ καλά και πολύ κακά παιχνίδια ο Αργεντινός. Από τον Παουτάσο, τουλάχιστον ένα επίπεδο πιο πάνω. Προσπαθώ να καταλάβω από το παίξιμο του, αν κάνει για δεξί μπακ ή αν είναι ένας ντελικάτος δεξιός χαφ – εξτρέμ. Όπως και να’ χει, σε μια ΑΕΚ χωρίς μπάτζετ μετεγγραφών, καλή επιλογή.
Οι υπόλοιποι δεν κρίνονται γιατί έπαιξαν ελάχιστα. Και το κακό είναι ότι μέσα στους υπόλοιπους βρίσκεται και ο Κρίστιαν Νέμεθ. Ο πιο ποιοτικός ποδοσφαιριστής που έχει φορέσει τη φανέλα της ΑΕΚ από την εποχή που έπαιζε ο Ντέμης (με εξαίρεση τον Ριβάλντο βέβαια, αυτός είναι εκτός συναγωνισμού…). Αν τα καταφέρει ο μικρός Ούγγρος και γυρίσει, το τάιμινγκ θα είναι ο,τι πρέπει. Να πάρει πάνω του την ΑΕΚ στα πλέι οφ, όπου η δεύτερη θέση δεν είναι απαγορευτική. Σήμερα αν ξεκινούσαν, η αφετηρία της ΑΕΚ θα ήταν ένας πόντος. Του Ολυμπιακού και του ΠΑΟΚ, από τρεις…
ΥΓ: Έξυπνη η κίνηση του Μπίλαρου να προκαλέσει «θέμα Σκόκο» για την Αργεντινή. Να μάθει ο Μαραντόνα ότι υπάρχει παίκτης Σκόκο που βγάζει μάτια στο ελληνικό πρωτάθλημα. Ποιο ελληνικό πρωτάθλημα; Σ’ αυτό που παίζει και ο Ντάτολο, επιλογή του Μαραντόνα. Ή ο Ζιλμπερτο Σίλβα, επιλογή του Ντούνγκα.
