Ψάχνοντας το κορυφαίο τρίο
Ο Τάσος Μαγουλάς απαντά στο ερώτημα αν η τριάδα "Διαμαντίδης, Σπανούλης, Παπαλουκάς" που έπαιξε στο Μουντομπάσκετ του 2006 ήταν η καλύτερη ευρωπαϊκή όλων των εποχών.
Του Τάσου Μαγουλά
Όταν το 1996 στο ΝΒΑ είδαν τρία πλέι μέικερ να παίζουν μαζί, δόθηκε αμέσως το όνομα: οι Φοίνιξ Σανς με τον Κιντ, τον Νας και τον Κέβιν Τζόνσον ενσάρκωσαν το small ball.
Η ομάδα του ΝΒΑ, στην προσπάθειά της να καλύψει την απουσία ικανών ψηλών και να διατηρήσει το θεαματικό της στυλ, έριξε μαζί στο παρκέ τρεις από τους κορυφαίους της ιστορίας, έστω και σε διαφορετικό στάδιο της καριέρας τους.
Το ελληνικό small ball
Πέρασαν εννέα χρόνια και μία εθνική ομάδα παρουσίασε αυτό το σχήμα. Τρεις γκαρντ μαζί και οι τρεις ικανοί να οργανώσουν και να εκτελέσουν. Τρεις εντελώς διαφορετικές περιπτώσεις. Το ερέθισμα και η αποστολή εντελώς διαφορετική σε σχέση με τους Αμερικανούς. Η Ελλάδα ξεκινούσε από την άμυνα, από την καταστροφή του παιχνιδιού του αντιπάλου και στην συνέχεια ήθελε να μην κάνει λάθος στην επίθεση κι αν κάποιος περιφερειακός είχε μία καλή έμπνευση, ας την υλοποιούσε.
Ο Γιαννάκης πίστεψε και δικαιώθηκε σε δύο μεγάλα τουρνουά, πως πρέπει να έχει σε αρκετά μεγάλα σημεία του αγώναστο παρκέ, τρεις οργανωτές, δύο εκ των οποίων δημιουργούσαν την πιο… τρομακτική περιφερειακή άμυνα με τεράστια άκρα τους.
Το πλάνο του 2005 αλλά και του 2006 μέχρι την Βραζιλία ήταν Διαμαντίδης, Παπαλουκάς, Ζήσης. Ο τραυματισμός του Νίκου Ζήση, έφερε στην επιφάνεια την τελειότερη έκδοση αυτού του τρίο, έστω και για τρία παιχνίδια. Διαμαντίδης, Παπαλουκάς και Σπανούλης πλέον, έφεραν την εθνική μέχρι τον τελικό του μουντομπάσκετ ως η καλύτερη τριάδα στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ. Στον τελικό; Αυτή είναι μία άλλη ιστορία διότι εκεί τίθεται θέμα αν εμείς ή οι Ισπανοί είχαμε την καλύτερη τριπλέτα.
Καλύτεροι ναι, αλλά με σύγκριση ποιους;
Το ερώτημα είναι αν ως τριπλέτα, μιλάμε για τους καλύτερους όλων των εποχών στα μέρη μας. Οι νωπές ακόμα εικόνες των θριάμβων, οι συγκλονιστικές σεζόν με τις ομάδες τους οδηγούν εύκολα στο ότι μιλάμε για το κορυφαίο τρίο. Είναι έτσι;
Καταρχάς στο παρελθόν δεν έχει δοκιμαστεί κάτι τέτοιο οπότε είναι μάλλον περίεργη η σύγκριση αλλά αν σκεφτούμε πως υπάρχει το δίδυμο Γκάλη –Γιαννάκη, τότε με όλο το σεβασμό και την εκτίμηση, όχι τρίο, ούτε 11αδα δεν μπορεί να συγκριθεί. Βάλτε και τον Φάνη δίπλα, τον πληρέστερο παίκτη που ανέδειξε το ελληνικό μπάσκετ, δεν τίθεται θέμα.
Δεν τίθεται θέμα διότι υπάρχει το ζήτημα της διάρκειας. Η επιτυχία του συγκεκριμένου τρίο, στην εθνική και μόνο εκεί, υπήρξε βραχύβια αφού μετά τα τρία παιχνίδια στο 2006, είχε κάποια λίγα παιχνίδια που λειτούργησε το ίδιο αποτελεσματικά το 2007 και το 2008 για να διαλυθεί τότε με τον Παπαλουκά να αποχωρεί από την εθνική και τον Διαμαντίδη να τον ακολουθεί το 2010.
Κρίνοντας από τον αγώνα-έπος με τις ΗΠΑ, ναι αυτό το τρίο είναι αξεπέραστο όπως δεν είναι και για…πέταμα κρίνοντας από τον τελικό με την Ισπανία.
Οι μέσοι όροι δεν… βοηθούν
Η εθνική του Γιαννάκη έπαιζε άμυνα φανατικά και συνειδητοποιημένα. Γι αυτό και οι αριθμοί πρωταγωνιστών όπως ο Παπαλουκάς ή ο Διαμαντίδης είναι μάλλον χαμηλοί. Ο «Τεό» έκλεισε την επταετή θητεία του στην εθνική με 7,13 πόντους μέσο όρο ανά αγώνα και κοντά στις 4,5 ασσίστ. Ο Δημήτρης Διαμαντίδης είχε 6,13 πόντους και 4,1 ασσίστ. Οι αριθμοί του Σπανούλη στο σκορ είναι πιο ψηλοί τόσο λόγω στυλ παιχνιδιού όσο και λόγω διάρκειας αφού μετρά εννέα τουρνουά με την ανδρών, σε τρία από αυτά ήταν ο μεγάλος ηγέτης της ομάδας και από τα χέρια του περνούσαν τα πάντα.
Με 10,3 πόντους μέσο όρο και 2,8 ασσίστ βοηθά το…τρίο να πλησιάσει κάπως σε παραγωγικότητα τον Νίκο Γκάλη(30,4 πόντοι).
Εννοείται πως κάθε τέτοια σύγκριση είναι ανεδαφική. Άλλο μπάσκετ, άλλες ομάδες, άλλοι παίκτες.
Πώς λοιπόν μπορούμε να τοποθετήσουμε τους τρεις γκαρντ; Μόνο με την μακροβιότητά του και τις επιτυχίες. Το 2006 έφεραν την Ελλάδα στην δεύτερη θέση στον κόσμο, κάτι μοναδικό αλλά μετά; Τέταρτοι στην Ισπανία, εκτός τετράδας στους Ολυμπιακούς του 2008(έχοντας φιλοξενήσει το προολυμπιακό) και τίποτε άλλο.
Δυστυχώς αυτό το τρίο δεν μακροημέρευσε στην εθνική ομάδα. Ουσιαστικά μας έδωσε δείγματα σε τρεις διοργανώσεις(2006, 2007,2008) και πέτυχε μόνο σε μία. Παπαλουκάς και Διαμαντίδης δεν άντεξαν περισσότερο από επτά διοργανώσεις αλλά δεν γίνεται τα πάντα να είναι αριθμοί. Προσθέσεις, αφαιρέσεις, διαιρέσεις. Η προσφορά είναι τεράστια και όλοι φανταζόμαστε πόσο μεγαλύτερη θα ήταν αν…
Στο τέλος της ημέρας το δικό μας ιδιόμορφο small ball υποχρέωσε τους Αμερικανούς στην τελευταία τους ήττα. Κρίμα που δεν υποχρέωσε σε κάποια ήττα και τους μεγάλους μας αντιπάλους στην Ευρώπη, τους Ισπανούς.
