Το γαλατικό χωριό κλαίει (από τα δακρυγόνα)

Οι αρουραίοι ζουν στους υπονόμους, ως επί το πλείστον στο κέντρο των μεγάλων πόλεων. Το τελευταίο διάστημα ο αστικός αρουραίος έχει πάθει πνευματική ασφυξία. Οφείλεται στα χημικά της αστυνομίας και στις « δακρυγόνες » απόψεις των αντιμαχόμενων πλευρών…

Και αίφνης η πλατεία Συντάγματος δεν διέφερε ιδιαιτέρως από εικόνες προερχόμενες από τη Λωρίδα της Γάζας. Εκεί τα παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς πατρίδα έχουν πιάσει τις πέτρες και τα δόκανα- κάνουν Ιντιφάντα. Απειθαρχία στον ισραηλινό στρατό καταπίεσης και κατοχής. Ποια δημοκρατία στα παλαιστινιακά εδάφη; Εκεί το ζητούμενο είναι μια σπιθαμή γης και ένα πιάτο φαί. Και φουσκωμένα πνευμόνια και ψυχές με το αίτημα και την ανάγκη της εκδίκησης. Και ένα φαύλο κύκλο να συνεχίζει ως άλλο ατέρμονο γαϊτανάκι. Εκεί έχουν πόλεμο.

Εδώ τι; Στην πλατεία που υποτίθεται ότι συμβολίζει (στο όνομα της) τη βαθύτατα θεμελιωμένη Δημοκρατία στη χώρα μας η άσφαλτος πήρε φωτιά. Το γιατί αδυνατώ να το καταλάβω. Ίσως στους υπονόμους δεν χτίζονται κάστρα αντίστασης ή πύργοι (κατ’ όνομα) μεταρρυθμίσεων. Ενδεχομένως, όμως, κάποιοι φορούν το μανδύα του « εξωγήινου » και ξύνουν λίγο παραπάνω την επιφάνεια.

Ό,τι σπείρεις, θερίζεις…

Ερωτήματα προκύπτουν και εγείρονται απειλητικά- οι απαντήσεις πολλές, ωστόσο μάταιες. Σε κοιτούν σαν «εξωγήινο». Οι μισοί σε αποκαλούν « κομμουνιστή » και οι άλλοι μισοί « νεοφιλελεύθερο ». Άκρη δεν βρίσκεις στη χώρα που έχει ως υπέρτατο όνειρο στις νεανικές ψυχές μια θέση στον… δημόσιο τομέα. Το διαχρονικό Greek Dream.

Μερίδα φοιτητών εδώ και σχεδόν ένα χρόνο βρίσκεται στους δρόμους. Η πρώτη ανάγνωση είναι εξαιρετικά παρήγορη. Η νεολαία ξύπνησε από το λήθαργο της και διεκδικεί. Τι όμως; Ένα ποτάμι καταγγελίας και κραυγών μοιάζει. « Όχι » σε όλα… Και τι προτείνουν; Ακόμα αδυνατώ να καταλάβω. Μόνιμη και ασφαλή δουλεία για όλους… Τι ωραίο που ακούγεται… και πόσο, μα πόσο (!), μοιάζει με αίτηση για το Δημόσιο.

Τίποτα στη ζωή δεν είναι τυχαίο. Πέρυσι, σύμφωνα με έκθεση της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, έφτασαν τα 1.004.872 άτομα. Και κάτι ακόμα, εξαιρετικά ενδεικτικό. Το 2006 δημιουργήθηκαν 49.381 θέσεις μισθωτής εργασίας. Οι 47.288 νέες θέσεις, το 96%, ήταν στο δημόσιο τομέα και μόνο 2.093 στον ιδιωτικό.

Και επειδή είναι σοφό το σαφές, πάμε παρακάτω. Οι φοιτητές καλά κάνουν και εξεγείρονται- αλλά που λένε για καλύτερα Πανεπιστήμια; Πιο ανταγωνιστικά, γνήσιους χώρους Παιδείας. Εκεί που όταν μπαίνεις γίνεσαι ακαδημαϊκός πολίτης και εξέρχεσαι πολίτης… Δαιμονοποιούν την αγορά και τις επιχειρήσεις, επιβεβαιώνοντας πλήρως το παραπάνω ελληνικό όνειρο. Ένας είναι ο εχθρός, ο « καπιταλισμός »…

Το μόνο που ακούω είναι συνθήματα και πρακτικές ξεπατικωμένα από το Μάη του 68 και άλλες εξεγέρσεις. Ναι, το « ποτάμι δεν γυρίζει πίσω », αλλά αντιλαμβάνομαι ότι έχει λάθος κατεύθυνση, θα γίνει καταρράκτης και θα χυθεί στα « κατεστημένα » ύδατα. Όπως και άλλα «ποτάμια» που δεν είπαν κάτι καινούργιο και απλά έγιναν μέρος της «συνολικής θάλασσας».

Δεν μου φταίνε τα παιδιά. Ομολογώ ότι τους γουστάρω, μόνο που με καίει η λάθος τους κατεύθυνση. Καλά κάνουν και αντιδρούν σε τελική ανάλυση.

Ασφυξία μας πιάνει με τη lifestyle χρυσόσκονη που πασπαλίζουν τα όνειρα μας. Μας πνίγει η αφόρητη εκμετάλλευση στους εργασιακούς χώρους. « Δούλευε σκλάβε » για τρεις και εξήντα, άσε και την τελευταία σταγόνα του ιδρώτα για το μισθουλάκο και μια « ασφάλιση ». Αηδίες…

Και μια πολιτική ηγεσία (γαλάζια και πράσινη) «βουτηγμένη» μέχρι το μεδούλι στο ρουσφέτι– με τη Δαμόκλειο σπάθη του « πολιτικού κόστους » να καθορίζει την ακινησία τους, μια «κόκκινη» αντιπολίτευση εγκλωβισμένη στις « νεάντερταλ » λογικές της και τα φαιοκόκκινα άκρα να βγάζουν «ειδήσεις»- να’ χουμε να γράφουμε για επεισόδια…

Οι δυνάμεις καταστολής να βαράνε δικαίους και αδίκους, να « πνίγεται » η πόλη από τα αέρια της διχασμένης μας προσωπικότητας. Και οι πολίτες του « καναπέ » να συντηρητικοποιούνται και να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τα… μνημεία.

Για να έχουμε δημοσκοπήσεις με αυτονόητα ερωτήματα και να παραμένουμε (με απίστευτο πείσμα) οι επαρχιώτες ενός πλανήτη που αλληλεπιδρά με καταιγιστικούς ρυθμούς.

Ναι, εμείς που νομίζουμε (όλοι όμως…) ότι είμαστε το μικρό γαλατικό χωριό που αντιστέκεται. Και ενώ ο κόσμος τρέχει, παραμένουμε αγκυλωμένοι στις όποιες « παραδόσεις » μας.

Και αντί να δημιουργήσουμε και να πάμε ένα σκαλί πιο πάνω, κλωθογυρίζουμε στα δικά μας « πατροπαράδοτα ».

Πίσω τώρα στο υπόνομο…