Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ vs Τσέλσι

Απομένουν 15 ημέρες για να δούμε τελικά ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα στην κόντρα ανάμεσα σε Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και Τσέλσι. Δύο – θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και – υπέρ-ομάδες που καλούνται στα δύο επόμενα παιχνίδια τους (ένα για την Πρέμιερ Λιγκ και ένα για τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ) να διεκδικήσουν τους δύο σημαντικότερους τίτλους που έθεσαν ως στόχο από την αρχή της χρονιάς.

Οι δύο αυτές ομάδες διαφέρουν αισθητά όσον αφορά στον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουν τους αγώνες. Η μεν Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στηρίζεται σε μια περισσότερο επιθετική φιλοσοφία χωρίς βέβαια να παραμελεί και την άμυνα της. Όπως και να το κάνουμε η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ έγινε περισσότερη αρεστή για τον Κριστιάνο Ρονάλντο, τον Ρούνει και τον Τέβεζ παρά για τον Φέρντιναντ, τον Βίντιτς και τον Κάρικ. Βέβαια η αλήθεια είναι ότι ο Φέργκιουσον δεν παρουσιάζεται με την ίδια φιλοσοφία και στα ευρωπαϊκά παιχνίδια. Έχοντας μάθει το μάθημά του τα περασμένα χρόνια (όπως και πάμπολλες αγγλικές ομάδες κατά το παρελθόν) ο Φέργκιουσον έχει υιοθετήσει μια σαφέστατα ευρωπαϊκή λογική που απαιτεί τη μέγιστη προσοχή στο αμυντικό κομμάτι. Από εκεί και πέρα το τεράστιο ταλέντο του Ρονάλντο, ο τσαμπουκάς του Ρούνει, το ακατάπαυστο τρέξιμο του Τέβεζ, η εμπειρία παιχτών όπως ο Σκόουλς και ο Γκιγκς (που πλέον δεν αγωνίζονται όσο παλαιότερα) και η αγγλική μαχητικότητα των υπολοίπων αρκούν – τουλάχιστον έως τώρα.

Από την άλλη πλευρά η Τσέλσι. Μια ομάδα που άλλοι την αγάπησαν και άλλοι τη μίσησαν λόγω του Μουρίνιο και η οποία δεν σταμάτησε και μετά τη φυγή του Πορτογάλου να στηρίζεται στην ίδια φιλοσοφία. Ακατάπαυστο πρέσινγκ, μάχη σώμα με σώμα και πάθος για τη νίκη. Για το λόγο αυτό άλλωστε μπορεί να εξυμνεί κανείς απόλυτα δικαιολογημένα τον Ντρογκμπά, αλλά το πραγματικό μυστικό της ομάδας είναι παίχτες σαν τους Τέρι, Καρβάλιο, Α. Κόουλ, Λάμπαρντ, Μπάλακ και Εσιέν. Αυτό το πάθος μάλιστα είναι που όλοι μας περιμέναμε πως αργά ή γρήγορα θα χαθεί μετά την έλευση του Γκραντ. Όμως ο Ισραηλινός κατάφερε να διατηρήσει τη χημεία στην ομάδα σε καλά επίπεδα – η οποία σαφέστατα και έχει κλονιστεί μετά τη φυγή του Μουρίνιο – και να ανατρέψει όλα τα προγνωστικά. Με ελάχιστες ήττες σε όλη τη χρονιά η Τσέλσι έφτασε να τα παίζει όλα για όλα σε τρεις αγώνες. Με νίκη επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και με πρόκριση επί της Λίβερπουλ κατόρθωσε να μετατρέψει μια αναμενόμενα κακή χρονιά σε μια ανέλπιστα καλή ανεξάρτητα από το ποιο θα είναι το τελικό αποτέλεσμα σε 15 ημέρες. Μάλιστα ο τρόπος με τον οποίο πήρε τη νίκη και επί της Νιούκαστλ (στο δεύτερο ημίχρονο) φανέρωσε πως όσα είχαν συμβεί μέχρι τότε δεν ήταν τυχαία.

Με αυτά και με αυτά λοιπόν φτάσαμε στο τέλος. Την Κυριακή η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αντιμετωπίζει τη Γουίγκαν του Στιβ Μπρους εκτός έδρας και η Τσέλσι τη Μπόλτον στο Στάμφορντ Μπριτζ. Το αναμενόμενο είναι να κερδίσουν και οι δύο. Άλλωστε Έλληνες είμαστε, έτσι μας έχουν μάθει οι ομάδες μας να σκεφτόμαστε. Στην Αγγλία βέβαια τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Το να κερδίσει η Γουίγκαν ή η Μπόλτον δεν πρόκειται να ξεσηκώσει αντιδράσεις των φιλάθλων των ηττημένων ούτε εξυπναδίστικες ανακοινώσεις των διοικούντων. Όμως η ωμή πραγματικότητα είναι ότι πλέον ακόμα και στο αγγλικό πρωτάθλημα είναι πάρα μα πάρα πολύ δύσκολο να χωρέσουν τέτοιου επιπέδου εκπλήξεις. Είναι σχεδόν αδύνατο ομάδες σαν την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και την Τσέλσι να αποτύχουν απέναντι σε αντιπάλους όπως η Γουίγκαν και η Μπόλτον όταν το ενδιαφέρον είναι κυρίως μονόπλευρο.

Βάσει λογικής λοιπόν η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ θα χριστεί πρωταθλήτρια Αγγλίας για τη σαιζόν 2007 – 2008. Αυτό νομίζω πως το γνωρίζουν και στην Τσέλσι παρά τις δηλώσεις περί πίεσης των παιχτών της Γιουνάιτεντ που περισσότερο γίνονται για να δημιουργήσουν άγχος στους αντιπάλους παρά γιατί τις πιστεύουν. Αυτό που θα απομείνει λοιπόν θα είναι ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ. Εκεί τα πράγματα αλλάζουν. Τι θα κάνει ο σερ Άλεξ; Θα αγωνιστεί όπως συνηθίζει στην Ευρώπη ή θα σκεφτεί πως απέναντι σε αγγλική ομάδα μπορεί να της επιβληθεί με το γνωστό του αγγλικό πρόσωπο; Η απάντηση είναι πολύ δύσκολη. Πάντως όπως και να έχει η Τσέλσι θα έχει ένα λόγο παραπάνω αν έχει χάσει το πρωτάθλημα και θα την έχριζα ακόμα και φαβορί. Υπάρχει όμως ένα μεγάλο αλλά και έχει να κάνει με κάτι που βρίσκεται περισσότερο στη σφαίρα του μύθου παρά στην απτή πραγματικότητα. Αναφέρομαι στο λεγόμενο «όνομα». Άλλο το «όνομα» της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ σε ευρωπαϊκό επίπεδο και άλλο της Τσέλσι και όπως συνήθως γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις στις κρίσιμες ευρωπαϊκές βραδιές μετράει η λεγόμενη «φανέλα».

Όπως και να έχει πάντως ένας τελικός Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ – Τσέλσι είναι κατά τη γνώμη μου ότι καλύτερο μπορούσε να προκύψει για φέτος. Ένας πραγματικός τελικός ανάμεσα στις δύο καλύτερες ομάδες του καλύτερου πρωταθλήματος στην Ευρώπη. Enjoy.