Λιόν, όπως λέμε Ντεπορτίβο Λα Κορούνια
Μετά (και) τον φετινό αποκλεισμό της (και) φέτος πολλά υποσχόμενης Λιόν, οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες.
Τα τελευταία χρόνια η Γαλλική ομάδα “ψήλωσε” ποδοσφαιρικά σημειώνοντας σταθερά βελτιούμενη πορεία. Ανεξάρτητα από το ποιο ήταν το έμψυχο δυναμικό της ή ο προπονητής που την καθοδηγούσε από τον πάγκο, αποδεικνύοντας ότι η πορεία της στηρίζεται σε μακροπρόθεσμο σχεδιασμό πέρα και πάνω από ονόματα και πρόσωπα και αφού καθιερώθηκε στις εγχώριες διοργανώσεις, υπερσκελίζοντας άλλες παραδοσιακές δυνάμεις, όπως η Παρί, η Μονακό και η Μαρσέιγ, αναρριχήθηκε με σταθερά βήματα και στην ευρωπαϊκή κλίμακα αξιών. Αρχικά επιζητώντας αξιοπρεπείς εμφανίσεις, ύστερα θετικά αποτελέσματα και τέλος ολοένα πιό μεγάλο κομμάτι στην πίτα των ευρωπαϊκών επιτυχιών.
Όπως ακριβώς και η Λα Κορούνια, όταν πριν από μερικά χρόνια είχε καταφέρει με τις εμφανίσεις της να συγκαταλέγεται στις πιο ισχυρές ομάδες της ευρωπαϊκής ηπείρου. Ειδικά στην έδρα της, το Ριαθόρ, το γήπεδο “κατηφόριζε” και μεγάλες ομάδες είχαν περάσει άσχημες νύχτες εκεί. Τελευταίο θύμα η Μίλαν το 2004, που διασύρθηκε με 4-0 (το σκορ ήταν ήδη 3-0 στο ημίχρονο) και αποκλείστηκε, μολονότι είχε νικήσει στο Σαν Σίρο με 4-1! Αντίστοιχα και η Λιόν στο “κάστρο” της, το Ζερλάν, μέσα στο οποίο δεινοπάθησαν πολλές υπερδυνάμεις, με τακτικότερο “πελάτη” της τη Ρεάλ Μαδρίτης (εκείνη των πολλών αστέρων, όχι αυτό το άναρχο συνονθύλευμα της τελευταίας διετίας).
Πορεία παράλληλη για τις δύο ομάδες, σχεδόν ταυτόσημη. Και όμως αυτές οι δύο σπουδαίες ομάδες, τί πέτυχαν όλα αυτά τα χρόνια; Πολλά για την ταπεινή καταγωγή τους, λίγα για το ποδόσφαιρο που έπαιξαν.
Η προημιτελική φάση αποτελούσε συνήθως το τέρμα της διαδρομής για την Ντεπόρ. Μοναδική εξαίρεση το 2004, όταν στην κορυφαία στιγμή της ευρωπαϊκής της ιστορίας έφτασε στα ημιτελικά για να αποκλειστεί από την μετέπειτα τροπαιούχο Πόρτο. Από εκεί και ύστερα η τύχη της αγνοείται σε Ευρώπη και Ισπανία, αφού από την πρώτη απουσιάζει συστηματικά ενώ και στην άλλη παραπαίει κάπου στη μέση της βαθμολογίας. Αντίστοιχα και η Λιόν (τουλάχιστον σε ότι αφορά το ευρωπαϊκό κομμάτι). Ειδικά φέτος ένεκα του παρατεταμένου ντεφορμαρίσματος που παρουσίαζε, η πορεία της σταμάτησε περισσότερο άδοξα από κάθε άλλη φορά στη φάση των “16”.
Φταίει η έλλειψη “βαριάς φανέλας”, απαραίτητο συστατικό για την ευρωπαϊκή υπέρβαση; Φταίει η τύχη, κάτι άλλο; Η ουσία είναι ότι παρά τη χαρακτηριστική ομοιότητα που εμφανίζουν οι περιπτώσεις των δύο αυτών ομάδων, ελπίζουμε η Λιόν να μην έχει την κατάληξη της Ντεπορτίβο.
Ευτυχώς σε αυτό συνηγορεί ο σε βάθος χρόνου σχεδιασμός, πάνω στον οποίο στηρίζεται. Ομάδες που παίζουν ποδόσφαιρο για τον φίλαθλο είναι αναγκαίες και δεν πρέπει να λείπουν από καμία διοργάνωση. Ας ελπίσουμε ότι του χρόνου θα επιστρέψει βελτιωμένη, έχοντας πάρει το μάθημά της. Εμείς πάντως την περιμένουμε τόσο αυτή, όσο και κάθε επίδοξη νέα Λιόν ή Ντεπορτίβο, απλά γιατί μας αρέσει το ποδόσφαιρο που παίζουν.
Σειραδάκης Μιχάλης
