Καιρός να απαιτήσουμε κάτι παραπάνω
Αν την επόμενη φορά που βρεθεί εδώ η Τρόικα, αντί να διαπραγματευτούμε μαζί τους, τους κλείσουμε σε ένα υπόγειο και τους υποχρεώσουμε να βλέπουν Ελλάδα – Σλοβακία επ΄ άπειρον, βάζω στοίχημα ότι μέσα σε λιγότερο από 24 ώρες θα μας διαγράψουν ολοκληρωτικά το χρέος και θα μας δώσουν καμιά 300 δισεκατομμύρια επιπλέον. Αρκεί να μην χρειαστεί να δουν ποτέ ξανά στη ζωή τους εκτέλεση κόρνερ από τον Χολέμπας.
Την Πέμπτη (10/10) έγραφα εδώ ξεκάθαρα και απερίφραστα ότι «βαριέμαι την Εθνική». Μετά το παιχνίδι με την Σλοβακία, το σωστό ρήμα δεν είναι πλέον «βαριέμαι». Είναι «υποφέρω»! Γνωρίζω πολύ καλά τι ακριβώς έχει πετύχει η συγκεκριμένη ομάδα την τελευταία δεκαετία. Και δεν της αφαιρώ το παραμικρό. Δεν αντέχω άλλο όμως το λιβάνισμα που πρώτους απ΄ όλους υποτιμά τους ίδιους τους παίκτες.
Βασικά δεν αντέχω άλλο και αυτό που μόλις έκανα. Δεν αντέχω δηλαδή την «υποχρεώση» κάθε κριτική να ξεκινάει με τς φράσεις «δεν ξεχνάμε τις επιτυχίες της Εθνικής», «χρωστάμε πολλά σε αυτούς τους ποδοσφαιριστές», «σεβόμαστε τη δουλειά του Φερνάντο Σάντος» κ.λ.π. Τα οποία δεν λέγονται τόσο επειδή τα εννοούμε όσο για να εξασφαλίσουμε το απαραίτητο άλλοθι και να προχωρήσουμε στα ουσιαστικά. Aν δεν ξεκινήσεις έτσι, κινδυνεύεις να χαρακτηρισθείς από αχάριστος και κακοπροαίρετος έως …πράγματα που δεν γράφονται.
Ωραία, ΟΚ, «δεν ξεχνάμε», «σεβόμαστε», «χρωστάμε» και τα λοιπά. Τι θα γίνει από εδώ και εμπρός; Θα σερνόμαστε και δεν θα λέμε το παραμικρό επειδή βρισκόμαστε κοντά στην πρόκριση;
Ακούω και διαβάζω ότι πριν από δεκαπέντε χρόνια ως μεγάλη ποδοσφαιρική διοργάνωση αντιλαμβανόμασταν τους …Μεσογειακούς Αγώνες. Ενώ τώρα πηγαίνουμε με συνέπεια στα Euro και ετοιμαζόμαστε για τα μπαράζ που ίσως μας οδηγήσουν σε δεύτερο συνεχόμενο Μουντιάλ. Οπότε, βγάλτε το σκασμό, που γκρινιάζετε κιόλας.
Σόρι, δε νομίζω ότι θα βγάλω το σκασμό. Να βγάλω τα μάτια μου με όσα βλέπω ίσως…
Οι διεθνείς (και ολόκληρο το δημοσιογραφικό σύστημα που γλύφει την Εθνική), μας λένε και μας ξαναλένε, ότι το σημαντικό είναι να βρισκόμαστε εκεί. Στη μεγάλη γιορτή του ποδοσφαίρου. Δεν αντιλέγω. Προσθέτω όμως αυτό το κατακτήσαμε. Το κάναμε, το ξανακάναμε, δεν μπορούμε να το θεωρούμε πλέον μεγάλη επιτυχία. Ούτε μπορούμε φυσικά να θέτουμε στόχο την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ας θέσουμε λοιπόν ως στόχο κάτι πιο απλό. Όχι μόνο να προκριθούμε στο Μουντιάλ, αλλά να προκριθούμε αλλάζοντας και δυο πάσες. Αν το καταφέρουμε, ποιος ξέρει, ίσως μετά μπορέσουμε να αλλάξουμε και τρεις πάσες. Και αργότερα, Θεού θέλοντος, να κάνουμε και ολόκληρο συνδυασμό!
Θα το πω πιο απλά. Η Εθνική παίζει χάλια εδώ και πολύ καιρό. Το γεγονός ότι ενδέχεται να προκριθεί παίζοντας χάλια, με χαροποιεί μεν, αλλά δεν με καλύπτει όπως θα με κάλυπτε πριν το 2004. Αν καλύπτει τους παίκτες, τότε όπως είπα και παραπάνω, υποτιμούν τον εαυτό τους. Και μάλλον δεν ξεχνάω εγώ. Ξεχνούν οι ίδιοι τι έχουν πετύχει.
Από μια ομάδα που έχει πάει σε τρία Euro (το ένα το κατέκτησε κιόλας) και ένα Μουντιάλ μέσα σε εννιά χρόνια, ήρθε η ώρα να απαιτήσουμε περισσότερα πράγματα. Όχι θέαμα ντε και καλά. Αλλά λίγο ποδοσφαιράκι βρε αδελφέ…
Υ.Γ.1: Η απάντηση του Θέμη Καίσαρη στο προηγούμενο σχόλιο μου, μου εξήγησε ωραιότατα και με σοβαρά επιχειρήματα γιατί κι εγώ και όλοι οι Έλληνες έχουμε την υποχρέωση να μην βαριόμαστε την Εθνική. Πως θα τα καταφέρουμε, δε μου εξήγησε…
Y.Γ.2: Πρώτη ερώτηση του δημοσιογράφου του Mega στον Γιάννη Μανιάτη στη μεικτή ζώνη: «Η Εθνική νίκησε σήμερα, δεν έχει σημασία που ήταν μόνο με 1-0, σημασία έχει η νίκη, αφού θέλατε το 2 στα 2 μήπως κάνει γκέλα η Βοσνία, έτσι δεν είναι;». Δεύτερη ερώτηση: «Η Εθνική έχασε πολλές ευκαιρίες, είχε πολύ καλή απόδοση, πιστεύεις ότι ικανοποιήθηκε ο κόσμος».
Αυτό, τίποτα άλλο…
