Η αλήθεια να λέγεται…

Στο ποδόσφαιρο δεν είναι κανόνας ότι όταν γνωρίζεις τα προτερήματα του αντιπάλου θα τα εκμηδενίσεις. Ο Ολυμπιακός ήξερε ότι τα περισσότερα γκολ της Μπορντό προέρχονται από στημένα, αλλά η αντίδραση του στη φάση του 45 δεν ήταν η καλύτερη. Αυτό είναι το ένα που πρέπει να κρατήσουμε σε ένα ματς που δεν μας πρόσφερε ποτέ συγκινήσεις.

Ο Ολυμπιακός έβγαλε πάθος στον αγωνιστικό χώρο, μπορούσε να φτάσει στην ισοφάριση, είχε φάσεις -αλλά όλες προς το φινάλε- κατέθεσε ψυχή, δικαιούται -κατά την προσωπική μου γνώμη- να φωνάζει για το γεγονός ότι ο Αγγλος διαιτητής δεν πήγε στην σέντρα στο γκολ του Μαρέσκα. Ολα αυτά, καλά και ωραία και μπράβο στους ερυθρόλευκους που δεν τα παράτησαν, αλλά μέχρι εκεί.

Διαφωνούμε με την ικανοποίηση που έβγαινε στο Καραϊσκάκη στο τέλος του ματς για την εικόνα του Ολυμπιακού. Η Μπορντό χωρίς να αγγίξει υψηλά στάνταρ απόδοσης ήταν μια κλάση καλύτερη, μια ταχύτητα πιο πάνω από τον Ολυμπιακό. Οταν αποφάσισε να κατεβάσει την μπάλα το έκανε με μια άνεση που δεν διέθετε η πειραϊκή ομάδα.

Υπάρχουν μερικές αλήθειες σε αυτόν τον Ολυμπιακό που οφείλουμε να παραδεχτούμε ακόμα και σε βραδιές που η ομάδα προσπάθησε, τα έδωσε όλα και κυνήγησε την ανατροπή του εις βάρος της σκορ. Δεν δικαιούται κανείς να κλείσει τα μάτια στο πάθος που έβγαλαν οι παίκτες της πειραϊκής ομάδας, αλλά μην φτάσουμε και στο άλλο άκρο.

Δεν έχει ταχύτητα ο Ολυμπιακός. Διαθέτει την πιο αργή μεσαία γραμμή των τελευταίων δέκα ετών. Εχει προβλήματα παντού, σε όλες τις γραμμές του και δεν θα πρέπει να ρίξει στάχτη στα μάτια ούτε ο ζήλος, ούτε οι ευκαιρίες των τελευταίων λεπτών.

Ακούστηκαν πολλά στο τέλος του ματς, όπως ότι ο Μπάντοβιτς… σεβάστηκε περισσότερο από όσο έπρεπε την Μπορντό, ότι έπρεπε οι ερυθρόλευκοι να παίξουν με δυο επιθετικούς, ότι άργησε να βάλει τον Ντάρμπισαϊρ. Τίποτα από όλα αυτά δεν ισχύει.

Το πρόβλημα ή, για να ακριβολογούμε τα προβλήματα του Ολυμπιακού δεν ξεκινάνε από τον προπονητή. Η αφετηρία τους έχει να κάνει με τα κενά που υπάρχουν σε αυτή την ομάδα, με τις αδυναμίες στο ρόστερ. Ούτε καν είναι αποκλειστική ευθύνη των προηγούμενων δυο προπονητών που πέρασαν από τον πάγκο τη φετινή χρονιά. Αυτό που πρέπει είναι να συνειδητοποιήσουμε κάποια στιγμή που αρχίζουν και που τελειώνουν οι ευθύνες.

Ας αναλογιστούμε ότι ο Ολυμπιακός αυτή τη στιγμή είναι μία ομάδα που ξεκίνησε το καλοκαίρι έχοντας ως κορμό κάποιους παίκτες, όπως ο Ντουντού, ο Ντιόγκο και ο Γκαλέτι και για διάφορους λόγους και οι τρεις δεν ήταν την Τρίτη το βράδυ στην αποστολή. Ακόμα κι αν ο Ολυμπιακός δεν βρισκόταν πίσω στο σκορ και έπαιρνε τη νίκη με μισό γκολ δεν θα μπορούσε να στηριχτεί σε αυτά που διαθέτει αυτή τη χρονική περίοδο για να περάσει το εμπόδιο της Μπορντό.

Ο Ιεροκλής Στολτίδης το είπε ξεκάθαρα και έδωσε το στίγμα για το που μπορεί να φτάσει η προσπάθεια των ερυθρόλευκων. «Ο,τι μπορέσαμε κάναμε με βάση την κατάσταση που επικρατεί στην ομάδα», ήταν μια ατάκα που τα λέει όλα.

Ο Ολυμπιακός έπαιξε με ψυχή, δεν παράτησε το ματς, διέθετε τα ξεσπάσματα του Λούα Λούα, αλλά όταν με όλα αυτά νιώθεις ότι πιάνεις… ταβάνι δεν δικαιούσαι να έχεις υψηλές προσδοκίες. Κι αυτός ο Ολυμπιακός που είδαμε την Τρίτη το βράδυ, αυτός ο Ολυμπιακός που βλέπουμε όλη τη χρονιά, αυτός ο παθιασμένος Ολυμπιακός όπως εμφανίστηκε στο ματς με την Μπορντό απλά κάνει ό,τι μπορεί…