Μήπως ήταν μέρος του…σόου;
Ο Τάσος Μαγουλάς γράφει για τη σχέση πάθους και μίσους του Ομπράντοβιτς με τον Αρτεάγκα και αναρωτιέται αν το ξέσπασμα του Ζοτς στο παιχνίδι με την Αρμάνι, ήταν μέρος του σόου που αρέσκεται να δίνει ο Σέρβος κόουτς.
Η σχέση του Ομπράντοβιτς με τον Αρτεάγκα έχει δύο κορυφώσεις: τον επικό τελικό της Μπολόνια το 2002 και τον τελικό του Βερολίνου το 2009. Ο Ισπανός πήρε μπράβο για την ακριβοδίκαιη διαιτησία του στον τελικό του 2002, όταν ο Παναθηναϊκός ανέτρεψε την εις βάρος του διαφορά και πήρε την πρώτη, ενωμένη, Ευρωλίγκα μέσα στο σπίτι της Βίρτους. Και για όσους το θυμούνται, ήταν όντως μία άριστη 50-50 διαιτησία χωρίς η έδρα να πάρει το παραμικρό. Όπως θα έπρεπε να είναι.
Γι αυτό άλλωστε ο Αρτεάγκα θεωρείτο καλός φίλος του ελληνικού μπάσκετ. Ας είμαστε ειλικρινείς. Από τα μέσα των 90ς μέχρι και τώρα, οι σύλλογοί μας, σε όλες τις διοργανώσεις, πολύ σπάνια συναντούσαν κακές διαιτησίες. Όταν οι άλλοι επένδυαν σε ιδέες που θα βελτίωναν τα πρωταθλήματά τους, εμείς κοιτάζαμε να μην αδικηθούμε (το λιγότερο).
Εμείς σαρώνουμε σε ευρωπαϊκά, οι άλλοι κράτησαν ανταγωνιστικά, κερδοφόρα πρωταθλήματα.
Η… γνώση του Ζοτς
Είναι σαφές πως οι προπονητές μέσα στο σκάουτιγκ βάζουν και τους διαιτητές και γνωρίζουν άριστα πώς σφυρίζουν.
Πηγαίνοντας στην Φενέρ, δεν μετέφερε μονό την προπονητική του ευφυΐα αλλά και την γνώση. Η αλήθεια είναι πως τα πήγε καλύτερα στα σφυρίγματα από ότι στον πάγκο καθώς η ομάδα του έμεινε ζωντανή στο τοπ-16 χάρις σε αγώνες που κέρδισε με σκανδαλώδη διαιτητική εύνοια όπως κόντρα στον Παναθηναϊκό ή την Μάλαγα.
Όλα για την εικόνα;
Η συνάντηση με τον Αρτεάγκα και η δικαιολογημένη αποβολή του σε ένα από τα χειρότερα φετινά παιχνίδια της Φενέρ, το οποίο ουσιαστικά την έθετε εκτός συνέχειας συνδέθηκε με την συνέντευξη του Ισπανού, στην οποία ανέφερε ότι προσπάθησαν να τον δωροδοκήσουν πριν από κάποιο τελικό. “Πολλά χρόνια πριν”, όπως είναι στο πρωτότυπο.
Στην Ελλάδα μας αρέσει να συνδέουμε τα πράγματα φτάνοντας στην επιθυμητή πραγματικότητα. Η μία πλευρά ήθελε τον Αρτεάγκα να αρνείται να τα πάρει πριν από τον τελικό του 2009, γι’ αυτό και η στάση του. Η άλλη ήθελε τον Ομπράντοβιτς να θυμάται τι είχε συμβεί το 2009 και να υπερασπίζεται για μία ακόμα φορά την τιμή του Παναθηναϊκού, διότι πιθανότατα για να υπάρχει κακή διαιτησία για 15-18 λεπτά, πρέπει κάτι να συνέβη από τους αντιπάλους στο ημίχρονο. Σε εκείνο το παιχνίδι, ο Ζοτς πρώτα βοήθησε την ομάδα του να νικήσει και μετά επιτέθηκε στους διαιτητές. Τόσο εκτός ελέγχου είναι η αλήθεια ότι δεν τον έχουμε ξαναδεί.
Μία απλή εξήγηση; Ο Ομπράντοβιτς βρήκε έναν… παλιό φίλο κι έδωσε σόου θέλοντας αφενός να ξυπνήσει την ομάδα του, αφετέρου να φανεί ότι η Φενέρ κυνηγήθηκε σε αυτό τον αγώνα από τους διαιτητές, ώστε να σιγουρευτεί η νίκη των Ιταλών διοργανωτών. Εγωιστής καθώς είναι, αλλά και διορατικός, είδε πριν από όλους την καταστροφή να έρχεται.
Η διαιτησία στην Ευρωλίγκα δεν έχει καμία κατεύθυνση, κανένα ενιαίο σκεπτικό στην αντιμετώπιση ενός αγώνα. Σε γενικές γραμμές, επιβιώνει ο δυνατός και ο γηπεδούχος.
Ο Ομπράντοβιτς θα έχει μία ακόμα χρονιά στην Τουρκία για να δικαιώσει και να επιβεβαιώσει το μέγεθός του, ο Αρτεάγκα λογικά θα τα μαζέψει και θα φύγει ή θα περιθωριοποιηθεί μετά από το τέλος της περιόδου. Ή θα συνεχίσει να σφυρίζει. Άλλη λύση δεν υπάρχει. Μέχρι να βρεθεί ένας… Στερν, το μπάσκετ στην Ευρώπη θα αντιμετωπίζεται ως… χόμπι από διαφόρους και κυρίως από τους διαιτητές.
Διαβάστε:
Το 6λεπτο ξέσπασμα του Ομπράντοβιτς (VIDEO)
