ΣΠΟΡ

Το πρωτάθλημα αρχίζει εδώ

Λίγα 24ωρα μας χωρίζουν από την έναρξη ενός ακόμα πρωταθλήματος Formula 1 και η πίστα του Albert Park, ύστερα από διάλειμμα ενός έτους, θα έχει και πάλι την τιμή να ανοίξει την αυλαία της σεζόν. Τα ψέματα τελείωσαν καθώς τα μονοθέσια έχουν πια μεταφερθεί στην άλλη άκρη του κόσμου και περιμένουν υπομονετικά μέχρι την Παρασκευή τους οδηγούς τους για να αρχίσει το μεγάλο πανηγύρι. Ας κάνουμε όμως μία μικρή ιστορική αναδρομή για να θυμηθούμε τι είχε συμβεί την προηγούμενη δεκαετία στο Grand Prix Αυστραλίας... Διαβάστε το πλήρες άρθρο από την ομάδα του MSFREE κάνονοντας κλικ εδώ

default image

Λίγα 24ωρα μας χωρίζουν από την έναρξη ενός ακόμα πρωταθλήματος Formula 1 και η πίστα του Albert Park, ύστερα από διάλειμμα ενός έτους, θα έχει και πάλι την τιμή να ανοίξει την αυλαία της σεζόν. Τα ψέματα τελείωσαν καθώς τα μονοθέσια έχουν πια μεταφερθεί στην άλλη άκρη του κόσμου και περιμένουν υπομονετικά μέχρι την Παρασκευή τους οδηγούς τους για να αρχίσει το μεγάλο πανηγύρι. Ας κάνουμε όμως μία μικρή ιστορική αναδρομή για να θυμηθούμε τι είχε συμβεί την προηγούμενη δεκαετία στο Grand Prix Αυστραλίας, έναν αγώνα αρκετά δημοφιλή καθώς έχει συνδεθεί με την πρώτη αγωνιστική εικόνα οδηγών και ομάδων για την εκάστοτε χρονιά ενώ, λόγω της διαφοράς ώρας, αποτελεί και το πρώτο ξενύχτι για τους φανατικούς.

Η Formula 1 επισκέφτηκε για πρώτη φορά την Αυστραλία το 1985 και φιλοξενήθηκε από την πίστα της Αδελαΐδας μέχρι και το 1995, όπου παραδοσιακά έκλεινε το πρωτάθλημα. Πάντα υπήρχαν σκέψεις για τη μεταφορά του αγώνα στην Μελβούρνη και δεν άργησαν να γίνουν πραγματικότητα το 1996 όταν εγκαινιάστηκε η πίστα Albert Park στο ομώνυμο πάρκο. Ένα μέρος της ενδιαφέρουσας διαδρομής αποτελείται από δημόσιους δρόμους ενώ το κύριο χαρακτηριστικό της είναι οι εναλλαγές αργών «S» και γρήγορων καμπών με τους οδηγούς να κινούνται δεξιόστροφα γύρω από τη λίμνη του πάρκου. Με την αλλαγή πίστας μεταφέρθηκε και η ημερομηνία διεξαγωγής, δίνοντας στους Αυστραλούς την ευκαιρία να «ανοίγουν» κάθε χρόνο το πρωτάθλημα. Ας θυμηθούμε όμως τι συνέβη τα προηγούμενα δέκα χρόνια:

1997: Η επιστροφή των «ασημένιων βελών»
Αν και ακόμα βρισκόμασταν στην εποχή της «παντοκρατορίας» των Williams – Renault, ο αγώνας του 1997 ήταν μια ευκαρία για να δείξει η McLaren τη δυναμική που θα ανέπτυσσε τα επόμενα χρόνια. Στα δοκιμαστικά οι Villeneuve και Frentzen είχαν αποδείξει ότι οι Williams ήταν ταχύτερες τόσο από τις Ferrari όσο και από τις McLaren και πως, υπό κανονικές συνθήκες, το πιθανότερο ήταν να επαναλαμβανόταν το 1-2 του 1996. Όμως, όλα άλλαξαν στην εκκίνηση όταν ο πάντα «ατίθασος» Eddie Irvine έβαλε στόχο την FW19 του -μετέπειτα πρωταθλητή- Villeneuve, με αποτέλεσμα να εγκαταλείψουν και οι δύο μόλις μετά από μερικά μέτρα αγώνα. Ο Frentzen ήλεγχε τον αγώνα ώσπου τρεις γύρους από το τέλος τα φρένα του τον πρόδωσαν και έτσι η νίκη κατέληξε στον Coulthard. Η νίκη αυτή ήταν η πρώτη για τη McLaren ύστερα από τρία μέτρια χρόνια ενώ η προηγούμενη είχε επιτευχθεί από τον αείμνηστο Senna στην Αδελαΐδα το 1993.

1998: Με χαρακτηριστική ευκολία
Η διετία των πρωταθλημάτων για την τριάδα McLaren, Mercedes και Mika Hakkinen ξεκίνησε με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο το 1998. Τα ασημένια μονοθέσια άφησαν στα δοκιμαστικά τουλάχιστον 7,5 δέκατα πίσω τον πλησιέστερο εκπρόσωπο του ανταγωνισμού (Michael Schumacher και Ferrari) ενώ με την εκκίνηση του αγώνα κυριολεκτικά «εξαφανίστηκαν» καθώς ο ρυθμός κίνησής τους στην πίστα ήταν 3 δευτερόλεπτα ανά γύρο ταχύτερα από οποιονδήποτε! Ο Schumacher εγκατέλειψε μόλις στον πέμπτο γύρο από κινητήρα και κάπου εκεί ο αγώνας τελείωσε και τυπικά. Το μόνο αξιοσημείωτο που συνέβη ήταν η ασυνενοησία μεταξύ Hakkinen και μηχανικών που ανάγκασε τον Φινλανδό να περάσει χωρίς λόγο μία… βόλτα από τα pits. Το λάθος διορθώθηκε στους τελευταίους γύρους καθώς δώθηκε εντολή στον Coulthard να κάνει στην άκρη ώστε να πάρει την νίκη ο μετέπειτα πρωταθλητής Hakkinen.

1999: Η τύχη του… Ιρλανδού
Οι McLaren παρουσιάστηκαν ακόμα πιο δυνατές το 1999 και η διαφορά τους στα δοκιμαστικά ξεπέρασε το… δευτερόλεπτο καθώς ο χρόνος του Michael Schumacher για την τρίτη θέση ήταν 1,3 δευτερόλεπτα αργότερος από τη Pole Position του Mika Hakkinen. Όλοι προεξοφλούσαν μία επανάληψη του 1998 αλλά τελικά τα πάντα εξελίχθηκαν πολύ διαφορετικά. Στην εκκίνηση οι δύο Stewart πήραν φωτιά γεμίζοντας αμηχανία τους μηχανικούς ενώ η Ferrari του Schumacher αρνήθηκε να ξεκινήσει στέλνοντας τον Γερμανό στο τέλος του grid. Με τη δεύτερη γραμμή της εκκίνησης πια εντελώς άδεια, συνέβησαν τα αναμενόμενα: οι McLaren διατήρησαν τις θέσεις τους ενώ ο Irvine απαλάχθηκε από το εμπόδιο του Frentzen (Jordan – Mugen Honda) και ακολουθούσε τα ασημένια μονοθέσια. Ύστερα από 18 γύρους, ένα πρόβλημα στο κιβώτιο του Coulthard έβγαλε το αυτοκίνητο ασφαλείας στην πίστα και στην επανεκκίνηση ο Hakkinen δεν μπόρεσε να επιταχύνει αφήνοντας ανοικτό το πεδίο στον Irvine, ο οποίος έλεγξε τον αγώνα μέχρι το τέλος πετυχαίνοντας μία ανέλπιστη νίκη.

2000: Η «κόκκινη» άνοιξη
Οι ρόλοι αντιστράφηκαν το 2000, παρά τη συνηθισμένη καλή απόδοση των McLaren στα δοκιμαστικά που έφερε τους Hakkinen και Coulthard στην πρώτη γραμμή της εκκίνησης. Όμως, τα προβλήματα που είχε ο κινητήρας του Φιλανδού το πρωί του Σαββάτου δεν ήταν απλά ένα κακό σημάδι αφού και στον αγώνα οι Mercedes παρουσιάστηκαν προβληματικοί βγάζοντας εκτός αγώνα τους Coulthard (10ος γύρος) και Hakkinen (19ος γύρος), από το ίδιο πρόβλημα μάλιστα, αφήνοντας ελεύθερο το πεδίο στους Schumacher και Barrichello να κάνουν το 1-2: το απόλυτο ξεκίνημα για τους «κόκκινους» μετέπειτα πρωταθλητές.

2001: Νίκη Schumacher σε άσχημο κλίμα
Το γεγονός που σημάδεψε τον αγώνα του 2001 δυστυχώς δεν ήταν ευχάριστο. Η προσπάθεια προσπεράσματος του Villeneuve στον Ralf Schumacher είχε αποτέλεσμα την «απογείωση» της BAR του πρώτου και τη σύγκρουση με τα προστατευτικά κάγκελα της πίστας. Δυστυχώς αυτό είχε αποτέλεσμα το θάνατο ενός κριτή, ο οποίος χτυπήθηκε από έναν τροχό που πέρασε από το κενό στα κάγκελα που χρησιμοποιούν οι φωτογράφοι. Παρά το συμβάν, ο αγώνας συνεχίστηκε και κατέληξε στα χέρια του Michael Schumacher, ο οποίος μετά την εγκατάλειψη του Hakkinen λόγω προβλήματος στα φρένα δεν αντιμετώπισε κανένα πρόβλημα.

2002: Επεισοδιακή εκκίνηση
Με τον ανταγωνισμό να βρίσκεται αρκετά μακρυά, οι άνθρωποι της Ferrari αποφάσισαν να ξεκινήσουν το πρωτάθλημα με το μονοθέσιο του 2001, καθώς η F2002 δεν ήταν ακόμα έτοιμη και δεν ήθελαν να ρισκάρουν ενδεχόμενη αναξιοπιστία. Η απόφαση στέφθηκε με επιτυχία καθώς ο Michael Schumacher δεν είχε κανένα πρόβλημα να πάρει την τρίτη συνεχόμενη νίκη του στην πίστα του Albert Park. «Όλα τα λεφτά» ήταν η εκκίνηση του αγώνα, στην οποία ο Ralf Schumacher φρέναρε πάνω στην F2001 του Barrichello και κυριολεκτικά απογειώθηκε. Στο χάος που δημιουργήθηκε εγκατέλειψαν συνολικά οκτώ οδηγοί, κάτι που είχε αποτέλεσμα τις πολλές εκπλήξεις, με σημαντικότερη την πέμπτη θέση του Webber στην Minardi, γεγονός που πανηγυριστήκε έξαλλα από τους συμπατριώτες του.

2003: Σκοτσέζικο… ντους
Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά η Ferrari επέλεξε να μην ξεκινήσει με το νέο της μονοθέσιο, δείχνοντας εμπιστοσύνη στην πρωταθλήτρια F2002. Σε αυτήν την απόφαση την ακολούθησε και η McLaren, κυρίως γιατί η -επαναστατική- MP4-18 αντιμετώπιζε προβλήματα με τα υποχρεωτικά crash tests της FIA. Στην αρχή του αγώνα, οι Schumacher και Barrichello έδειχναν κυρίαρχοι αλλά το λάθος, κατ’ αρχάς, του Βραζιλιάνου που έστειλε την F2002 στις μπαριέρες και στη συνέχεια ένα «άγριο» περάσμα πάνω από τα curbs το οποίο τραυμάτισε τα barge boards του Γερμανού, τους έβγαλαν εκτός μάχης. Ο Montoya κατάφερε να διατηρηθεί στην πρώτη θέση μόλις για ένα γύρο, αφού το λάθος του στην πρώτη στροφή έδωσε τη νίκη στον πιλότο με τα λιγότερα λάθη, τον David Coulthard.

2004: Χωρίς συγκινήσεις
Το γεγονός ότι οι δύο πρώτες θέσεις δεν άλλαξαν ούτε μία φορά κατά τη διάρκεια των 58 γύρων ενώ ο τρίτος Alonso -ύστερα την εκπληκτική του εκκίνηση- δεν απειλήθηκε από κανέναν, δείχνει ότι ο αγώνας του 2004 δεν είχε ιδιαίτερες συγκινήσεις, τουλάχιστον όσον αφορά τον τελικό νικητή. Αρνητική έκπληξη ήταν η απόδοση των McLaren ενώ στον αγώνα έκανε την εμφάνιση της η επαναστατική μύτη της Williams FW26.

2005: Με ρυθμιστή τον καιρό
Οι… εμπνεύσεις της FIA με τον καθορισμό των θέσεων εκκίνησης μέσω της άθροισης των χρόνων δύο περίοδων (Σαββάτου και Κυριακής) δεν ικανοποίησαν στην πρώτη τους εφαρμογή στο Albert Park του 2005. Η βροχή που άρχισε αμέσως μετά το γρήγορο γύρο του Φισικέλα το Σάββατο σήμαινε ότι ο Ιταλός θα ξεκινούσε από την Pole Position, με αρκετούς αργούς οδηγούς να τον προστατεύουν από τους ανταγωνιστές του. Έτσι, ο αγώνας εξελίχθηκε φυσιολογικά με τη Renault να επιβεβαιώνει την πολύ καλή της απόδοση στις χειμερινές δοκιμές, πετυχαίνοντας το 1-3 ενώ ο Barrichello (Ferrari) τερμάτισε 2ος. Το πιο εντυπωσιακό γεγονός ήταν η τέταρτη θέση του David Coulthard, στην πρώτη εμφάνιση της Red Bull.

2006: Επεισοδιακός αγώνας, εύκολη νίκη
Πέρυσι, για πρώτη φορά μετά το 1995 το Grand Prix Αυστραλίας δεν άνοιξε τη χρονιά, δίνοντας την τιμή στο Μπαχρέιν. Την Pole Position κατέκτησε ο Jenson Button μπροστά από τις δύο Renault. Στον αγώνα είχαμε μία επανεκκίνηση, λόγω προβλήματος στην Renault του Fisichella, ενώ το αυτοκίνητο ασφαλείας έκανε την εμφάνισή του τέσσερις φορές μετά το συνηθισμένο ατύχημα στην πρώτη στροφή, μία εντυπωσιακή έξοδο του Klien και δύο εξόδους στην τελευταία στροφή για τους Schumacher και Montoya. Τίποτα από αυτά δεν ενόχλησε τον Alonso, που κατέκτησε μια εύκολη νίκη.

» Κλικ εδώ για περισσότερες πληροφορίες για την πίστα και την ιστορία της

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

24MEDIA NETWORK