Σεξ, βία και αποβολές

Να είμαστε ξεκάθαροι από την αρχή. Δεν έχω καμία διάθεση ηθικολογίας και επίδειξης καθωσπρεπισμού. Δεν θέλω να στήσω στον τοίχο τον Αθανασιάδη για το περίφημο tweet του, ούτε να σταθώ στο πλευρό αυτών που απαίτησαν να κρεμαστεί στο μεσιανό κατάρτι για ένα “στιγμιαίο λάθος”, για να θυμηθούμε και μια φράση-σουξέ που έχει πια ξεχαστεί.

Πόσω μάλλον όταν μιλάμε για έναν ποδοσφαιριστή που δικαιούται 100% να λέει πως δεν έχει δώσει κανένα απολύτως δικαίωμα με την συμπεριφορά του στο χορτάρι και που προσωπικά είμαι “ερωτευμένος” μαζί του από την πρώτη ματιά, από τότε που μου έκλεψε την καρδιά σ’εκείνο το τελευταίο ματς της κανονικής περιόδου του 2008 και τα δύο γκολ στο Αλκαζάρ.

Κι αφού εξηγηθήκαμε για να μην παρεξηγηθούμε, πάμε και στην “ένσταση”. Αυτή δεν αφορά το περιεχόμενο του λανθασμένου tweet, αλλά στην αντιμετώπιση του λάθους από τον Αθανασιάδη. Όπως μαρτυρά και το tweet που ακολούθησε λίγο αργότερα, αλλά και οι χθεσινές δηλώσεις του, ο Κλάους μοιάζει να αντιμετωπίζει το γεγονός ως μια πλάκα που παρερμηνεύθηκε, διογκώθηκε, κτλ.

“Σε αυτό το twitter ούτε μία πλάκα δεν μπορούμε να κάνουμε με τους συμπαίκτες, τι να πω”, ήταν το Σαββατιάτικο tweet του. Κι εκεί ο Κλάους έχει λάθος. Ναι, όσο κι αν διαφωνεί ο Αθανασιάδης, εννοείται πως το twitter δεν είναι χώρος για να κάνεις “τέτοια” πλάκα με τους συμπαίκτες του. Δεν μπορείς να την κάνεις μ’αυτόν τον τρόπο, πολύ απλά γιατί δεν είναι ιδιωτική συζήτηση, αλλά δημόσια δήλωση.

Αν ο Κλάους έβγαινε σε ένα ραδιόφωνο το Σάββατο το απόγευμα και ενόψει του αγώνα της Κυριακής μιλούσε για “σεξ και βία”, με αφορμή τη νίκη των μικρών του ΠΑΟΚ, δεν θα ξεσπούσε σάλος; Προφανώς. Όπως λοιπόν ο Αθανασιάδης δεν θα έκανε ποτέ μια τέτοια δήλωση στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση, δεν μπορεί να την κάνει ούτε στο twitter. Δεν είναι κλειδωμένος ο λογαριασμός του, ώστε να μπορεί να μιλήσει για πλάκα μεταξύ συμπαικτών. Είναι ανοιχτός, άρα κάθε του tweet αποτελεί δημόσια δήλωση, είτε το θέλει, είτε όχι.

Πριν δυο χρόνια, ο Ράιαν Μπάμπελ της Λίβερπουλ είχε ανεβάσει μια φωτογραφία του Χάουαρντ Γουέμπ με την φανέλα της Γιουνάιτεντ, με αφορμή την διαιτησία του στο ντέρμπι με την Λίβερπουλ για το Κύπελλο Αγγλίας. Ο Μπάμπελ όχι μόνο αναγκάστηκε να το σβήσει μετά από λίγο και να ζητήσει συγγνώμη από τον Γουέμπ, αλλά κλήθηκε σε απολογία από την Αγγλική Ομοσπονδία και του επιβλήθηκε πρόστιμο 10.000 λιρών.

Πέρσι τα ίδια μπλεξίματα είχε κι ο Ρίο Φέρντιναντ. Κάποιος του έγραψε ένα tweet για τον Άσλεϊ Κόουλ, χρησιμοποιώντας την έκφραση “choc ice, που σημαίνει “μαύρος στο εξωτερικό, λευκός στο εσωτερικό”. Ο Φέρντιναντ την υιοθέτησε και την χρησιμοποίησε κι ο ίδιος στην απάντησή του, κι όπως ήταν λογικό κλήθηκε σε απολογία. Παρότι δεν κατηγορήθηκε για ρατσισμό, τιμωρήθηκε κι αυτός με πρόστιμο 45.000 λιρών, με τον Φέργκιουσον να χαρακτηρίζει την απόφαση αναμενόμενη, αφού “η FA έχει δείξει πως θέλει να κλείσει την πόρτα σε τέτοια ζητήματα”.

Υπάρχουν προφανώς κι άλλα παραδείγματα, αλλά δεν υπάρχει κανένας λόγος να πλατιάσουμε. Αξίζει, όμως, να σταθούμε στα λόγια του προέδρου της πειθαρχικής επιτροπής της FA, Ρότζερ Μπέρντεν: “Οι παίκτες πρέπει να είναι προσεκτικοί, όπως είναι όταν κάνουν δημόσιες δηλώσεις σε ΜΜΕ οποιασδήποτε μορφής”. Στο ίδιο μήκος κύματος ήταν και τα λόγια του Γκόρντον Τέιλορ, διευθυντή της Ένωσης Επαγγελματιών Ποδοσφαιριστών: “Θα πρέπει να έχουν στο μυαλό τους πως δεν υπάρχει καμία διαφορά με δηλώσεις που γίνονται σ’ένα κανάλι εθνικής εμβέλειας ή μια εφημερίδα που κυκλοφορεί σ’όλη τη χώρα”.

Μ’αυτά δεν θέλω να πω πως ο Αθανασιάδης πρέπει να κληθεί σε απολογία και να τιμωρηθεί, δεν είναι δική μου αρμοδιότητα τέτοιες υποδείξεις. Χαζομάρα ήταν, πάει πέρασε, αλλά θα είναι πραγματικό πρόβλημα αν ο Κλάους παραμείνει με την εντύπωση πως το twitter είναι χώρος για τέτοιου είδους “πλάκες με τους συμπαίκτες μου”. Καλώς ή κακώς, δεν είναι. Κάθε tweet, ακόμα και re-tweet, αποτελεί δημόσια δήλωση, εφάμιλλης βαρύτητας με αυτές που γίνονται στα ΜΜΕ. Όπως ο Αθανασιάδης δεν θα σκεφτόταν ποτέ να μιλήσει έτσι δημόσια, αφού ουδέποτε έχει δείξει τέτοια συμπεριφορά, με τον ίδιο τρόπο θα πρέπει εφεξής να το σκέφτεται διπλά και στο twitter.

Και μιας και πιάσαμε τις “συμπεριφορές”, πάμε σε μια άλλη περίπτωση, χωρίς απολύτως καμία διάθεση συσχέτισης των δύο. Έχει μετρήσει κανείς, είτε εντός είτε εκτός Άρη, πόσες αποβολές έχει “πάρει” ο Γιαννιώτας; Δεν μιλάω μόνο για το ξεκίνημα του φετινού πρωταθλήματος, αλλά και για το περσινό, όταν αρχίσαμε να τον βλέπουμε περισσότερο με την φανέλα του Άρη.

Πέρσι τον Ιανουνάριο, στην εντός έδρας νίκη επί του ΠΑΣ, ο Γιαννιώτας “απέβαλε” τον Σκούφαλη. Ο παίκτης του ΠΑΣ απλώς τον είχε ακουμπήσει στο κεφάλι μετά από ένα πλάγιο στο 85’ ο Γιαννιώτας σωριάστηκε και προσποιήθηκε χτύπημα στο πρόσωπο, δεύτερη κίτρινη για τον Σκούφαλη, αποβολή.

Έρχεται η 27η αγωνιστική, ο Παναθηναϊκός υποδέχεται τον Άρη στο άδειο “Σπύρος Λούης”. Στο 58’ ο Σπυρόπουλος παίρνει σωστά κίτρινη για μαρκάρισμα στον Γιαννιώτα, οι δυο τους συνεχίζουν να συνομιλούν σε έντονο ύφος, ο παίκτης του Παναθηναϊκού ξεφεύγει και τον πιάνει απ’τον λαιμό μπροστά στον επόπτη, δεύτερη κίτρινη κι αποβολή.

Ξεκινάει η φετινή σεζόν κι ο Γιαννιώτας “πρωταγωνιστεί” από την πρεμιέρα κιόλας. Στο 80’ του αγώνα στην Νέα Σμύρνη με τον Πανιώνιο, ο Λαμπρόπουλος πηγαίνει εκνευρισμένος πάνω του και τον σπρώχνει βίαια σώμα με σώμα, ο Γιαννιώτας πέφτει κάτω και προσποιείται χτύπημα στο πρόσωπο. Ο Λαμπρόπουλος αποβάλλεται και χρειάζονται πολλά ριπλέι για να δούμε την αιτία του εκνευρισμού του.

Ο Σπυρόπουλος έχει πέσει κάτω, ο Γιαννιώτας έχει πάει από πάνω του για να δει τι έχει, προφανώς με την διάθεση να σταματήσει ο αγώνας, κι όταν βλέπει πως οι παίκτες του Πανιωνίου δεν παίζουν, εφορμά στην αντεπίθεση και πυροδοτεί την έκρηξη του Λαμπρόπουλου και την σύρραξη που ακολούθησε.

Τελευταίο κρούσμα, το χθεσινό στην Τούμπα. Στο 98’ ο Γιαννιώτας “σηκώνει” χωρίς λόγο τον Λόρενς, ο παίκτης του ΠΑΟΚ τρελαίνεται και τον πετάει κάτω. Κίτρινη στον Γιαννιώτα, που αποβάλλεται καθώς είναι η δεύτερη, απευθείας κόκκινη για τον Λόρενς (στο 04.35 του παρακάτω video).

Εκτός από την πρώτη περίπτωση με τον Σκούφαλη, όπου ο παίκτης του ΠΑΣ δεν έκανε απολύτως τίποτα, δεν μπορείς να πεις πως οι αντίπαλοι αποβλήθηκαν άδικα σ’όλες τις υπόλοιπες περιπτώσεις. Αυτό όμως δεν αλλάζει την ευκολία και την τάση που δείχνει να έχει ο Γιαννιώτας και να μπλέκει σε μανούρες και τσαμπουκάδες, αλλά και να “εκβιάζει” καταστάσεις με τον όποιο απαραίτητο θεατρινισμό.

Η εύκολη προσέγγιση είναι μια παρόμοια αντιμετώπιση μ’αυτήν που είχε ο Ολυμπιακός (ομάδα, κόσμος και Τύπος) για τον Καστίγιο: “Δεν φταίει το παιδί, οι άλλοι φταίνε, που τα βάζουν μαζί του επειδή είναι παιχταράς και τους περνάει, κι ο Τύπος που τον έχει βάλει στο στόχαστρο, οι διαιτητές, κτλ”. Όμως, είναι τουλάχιστον αφελές να βγάλεις το συμπέρασμα πως πάντα φταίνε 100% “οι άλλοι” και να μην καταλάβεις πως οι συμπτώσεις δεν επαναλαμβάνονται τυχαία, ειδικά όταν ο πρωταγωνιστής τους μένει σταθερός.

Τα καθαρά αγωνιστικά προσόντα του Γιαννιώτα είναι εμφανή σε όποιον αγώνα κι αν τον παρακολουθήσεις και προσωπικά τον είδα και σε όλα τα παιχνίδια της Εθνικής Νέων στο Ευρωπαϊκού του καλοκαιριού (εκτός απ’αυτό της Πορτογαλίας που δεν ήταν διαθέσιμο ούτε στο internet). Μαζί με τα προσόντα, όμως, μοιάζει σιγά-σιγά να γίνεται ορατή μια συμπεριφορά που κινδυνεύει να ταυτιστεί με τον ποδοσφαιριστή και που, αν συνεχιστεί, θα φτάσει στα όρια του “αναμενόμενου”.