Ήρθε, είδε, νίκησε
Δεν χρειάζεται να εστιάσουμε τόσο στο αν η νίκη του Παναθηναϊκού στο Μιλάνο είναι ιστορική, μεγαλειώδης, χρυσή και άλλα τέτοια πομπώδη συνοδευτικά επίθετα. Το τελικό σκορ δεν επιδέχεται περαιτέρω σχολιασμού για το επίτευγμα του τριφυλλιού κόντρα σε μια Ίντερ που έχει πολλαπλάσιο προϋπολογισμό - αλήθεια τα μπάτζετ κάνουν ή δεν κάνουν τη διαφορά;
Αποστολή Μιλάνο: Γιάννης Ζωιτός
Ας κοιτάξουμε περισσότερο κάτω από το αποτέλεσμα. Πώς δηλαδή ένας Παναθηναϊκός που στις πρώτες τρεις αγωνιστικές είχε μόλις ένα βαθμό (ισοπαλία με Βέρντερ στο ΟΑΚΑ) και παθητικό επτά τερμάτων κατόρθωσε να πάρει επιβλητικό διπλό στο Μεάτσα, χωρίς μάλιστα να κινδυνεύσει ιδιαίτερα. Η αλλαγή του συστήματος (από το 4-5-1 της Βρέμης στο 3-6-1 του Μιλάνο) αποτέλεσε αναμφίβολα το κλειδί του αγώνα. Όχι τόσο γιατί ο Τεν Κάτε γέμισε την άμυνα με έναν τρίτο κεντρικό αμυντικό (Γκούμας), όσο για το γεγονός ότι κέρδισε ακόμη έναν παίκτη στα χαφ (από πέντε έγιναν έξι).
Έχοντας την τεράστια ευτυχία να δούμε στιγμή προς στιγμή το παιχνίδι από τα δημοσιογραφικά του Μεάτσα (όπου παραδόξως δεν υπήρχε ασύρματη σύνδεση ίντερνετ και πληθώρα πριζών) γίναμε μάρτυρες ενός Παναθηναϊκού -στα μέτρα του δυνατού- επιθετικού, ο οποίος ναι μεν ήθελε να μην ηττηθεί (παραδοχή του Ολλανδού στη συνέντευξη Τύπου), κοίταξε δε πώς να νικήσει. Οι Νίλσον (δεξιά) και Σπυρόπουλος (αριστερά) δεν ήταν οι πλάγιοι της αμυντικής πεντάδας. Ήταν οι συνδετικοί κρίκοι άμυνας-επίθεσης.
sportravel.gr.
Ήταν ακριβώς αυτό που έπρεπε: οι μπακ-χαφ που αφενός θα καλύψουν αμυντικά τις πτέρυγες αφετέρου θα βοηθήσουν τους χαφ στην κυκλοφορία, θα ανέβουν και θα εκδηλώσουν μια σειρά από επιθέσεις. Μπορούμε να θυμηθούμε πως οι σέντρες τουλάχιστον του Νίλσον από τα δεξιά ήταν περισσότερες από εκείνες του Γκάμπριελ.
Ήταν απλό να παρατηρήσει κανείς πως όταν η μπάλα ήταν καρφωμένη για βολέ από τον Γκαλίνοβιτς τόσο ο Σουηδός όσο και ο Έλληνας ήταν ακριβώς στη γραμμή του κέντρου εφαρμόζοντας πιστά τις τεχνικές οδηγίες. Απόδειξη του ότι ο Τεν Κάτε δεν ήθελε η ομάδα του να κλειστεί και επιπλέον ότι δεν φοβήθηκε καθόλου το ματς. Γιατί διαφορετικά δεν θα χρησιμοποιούσε τον Σαλπιγγίδη αντί του Καραγκούνη, ο οποίος στη μία ώρα που αγωνίστηκε, ανεξάρτητα από τα λάθη του, και μπάλα κράτησε και φάουλ κέρδισε και ανάσες προσέφερε. Μάλιστα, όπως ο ίδιος μας είπε, ήταν έτοιμος και ο Ρουκάβινα (φανταζόμαστε στη θέση του Γκάμπριελ), αλλά το γκολ του Σαριέγκι τροποποίησε τα αρχικά πλάνα, προς το συμφέρον της ομάδας πάντα. Το ότι ο Παναθηναϊκός χρειάστηκε την τύχη είναι πέρα από δεδομένο.
Ιδίως στο τελευταίο δεκάλεπτο, όταν η περιοχή του Γκαλίνοβιτς γέμισε νερατζούρι και ο Κρους είχε δύο πολύ καλές στιγμές. Κάποτε όμως θα γύριζε ο τροχός.
Ουδείς αμφισβητεί πως η εμφάνιση στην Κύπρο ήταν τραγική, αλλά σίγουρα ο ένας βαθμός στον πρώτο γύρο του ομίλου δεν ήταν αντιπροσωπευτικός της προσπάθειας που είχε γίνει ιδίως στα εντός έδρας ματς. Το οριζόντιο δοκάρι στοίχισε επιπλέον βαθμούς. Πλέον ο δρόμος είναι ανοικτός και τα… σκυλιά δεμένα. Ο Παναθηναϊκός ρυθμίζει τη μοίρα του, αντιμετωπίζοντας στο ΟΑΚΑ την Ανόρθωση και η ισοπαλία του αρκεί για να βρεθεί στους 16. Ο «στρατηγός» Τεν Κάτε γνωρίζει τον τρόπο.
