Η χειρότερη δεύτερη
Κάποια στιγμή, περί τα μέσα του πρώτου ημιχρόνου, ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος έκανε την εξής εκπληκτική παρατήρηση: "Φαίνεται ότι το γρήγορο γκολ μας άγχωσε"! Προφανώς επειδή όταν πετυχαίνεις γκολ στο 7ο λεπτό κόντρα στο Λιχτενστάιν, είσαι υποχρεωμένος να πετύχεις και δεύτερο. Κι εμείς, ως γνωστόν, δεν είμαστε συνηθισμένοι σε τέτοια πίεση. Εντούτοις τα καταφέραμε. Πετύχαμε και δεύτερο γκολ. Μη σας πω ότι πλησιάσαμε και σε τρίτο και σας ταράξω! Δυστυχώς όμως το ...πρωτοφανές επιθετικό ξέσπασμα της Εθνικής, δε στάθηκε αρκετό για να πάμε απευθείας στο Μουντιάλ. Θα χρειαστεί να το κάνουμε και πάλι, όπως το 2010, μέσω μπαράζ. Και κάπου εδώ αρχίζουν τα σοβαρά.
Η Ελλάδα, από πλευράς απόδοσης, έκανε τη χειρότερη προκριματική της φάση από το 2004 και μετά. Ακόμη και στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2006, παρότι τελικά αποκλειστήκαμε, είχαμε παίξει σαφώς καλύτερα. Και μπορεί να μαζέψαμε τους περισσότερους βαθμούς από κάθε άλλο δεύτερο των ομίλων, αυτό όμως δε σημαίνει απολύτως τίποτα.
Παρεκτός ίσως ότι ο όμιλος μας ήταν ευκολότερος κι από τηλεκουίζ (ξέρετε, εκείνα τα βραδινά όπου μια χαριτωμένη παρουσιάστρια δίχως καμία προοπτική καριέρας μας καλεί να πάρουμε τηλέφωνο για να βρούμε τα γράμματα που λείπουν από τη λέξη “γ..α”: “Ελάτε, θα σας βοηθήσω: Είναι ζώο και τσακώνεται με τον σκύλο…”).
Ειλικρινά δεν μπορώ να θυμηθώ ούτε ένα καλό ματς (ή ίσως απλά υποφερτό;) της Εθνικής τα τελευταία δυο χρόνια. Όχι ότι πριν παίζαμε φαντασμαγορικά. Παίζαμε πάντως κάπως καλύτερα. Αν η τρέχουσα προκριματική φάση ήταν η χειρότερη μας, η προηγούμενη, εκείνη για το Euro του 2012, ήταν πιθανόν η καλύτερη. Το τονίζω, διότι αντιλαμβάνομαι πως τα περισσότερα βέλη για το οικτρό θέαμα στοχεύουν τον Φερνάντο Σάντος.
Ο Πορτογάλος έχει ορκισμένους φίλους στην Ελλάδα (οι περισσότεροι που τον έχουν γνωρίσει, πράγμα που κάτι δείχνει για την προσωπικότητα του) αλλά έχει και ορκισμένους εχθρούς. Όχι ο ίδιος σαν άνθρωπος, το ποδόσφαιρο του. Το ποδόσφαιρο του 1-0. Κι όμως, το ξαναγράφω, στο ξεκίνημα της θητείας του στον εθνικό πάγκο, προσπάθησε και έδειξε μεγαλύτερο επιθετικό πνεύμα από τον Ότο Ρεχάγκελ (το οποίο πάντως είναι λίγο σαν να λέμε ότι κάποιος έδειξε μεγαλύτερο δημοκρατικό πνεύμα από τον Στάλιν…).
Τι ακριβώς συνέβη στην πορεία και στράβωσε το πράγμα, γιατί η επίθεση μας κινείται με την ταχύτητα παραπληγικού σαλίγκαρου, γιατί στις τρεις επιτυχημένες πάσες σου δημιουργείται η διάθεση να βγεις στην Ομόνοια να πανηγυρίσεις , γιατί τέλος πάντων η Εθνική κατέληξε να αποτελεί χειρότερη τηλεοπτική επιλογή και από τις “Οικογενειακές Ιστορίες” δεν είναι δική μου δουλειά να το απαντήσω. Είναι του ίδιου του Σάντος. Ελπίζω απλώς να αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει πρόβλημα και να μην αποπροσανατολιστεί από τις διάφορες δημοσιογραφικές κολακείες και τις συζητήσεις περί “ατυχίας”. Ειδάλλως, ακόμα κι αν προκριθούμε, ο καταλληλότερος χορηγός για να μας “συνοδέψει” στη Βραζιλία θα είναι ένα αποτελεσματικό κολλύριο για τα μάτια…
Υ.Γ. Καμία ατυχία δεν μας συνέβη. Οι Βόσνιοι προκρίθηκαν απολύτως δίκαια ενώ ακόμα κι αν η FIFA δεν είχε αλλάξει τον κανονισμό (από φέτος ο καλύτερος δεύτερος δεν προκρίνεται απευθείας, αντιθέτως ο χειρότερος δεύτερος αποκλείεται δίχως μπαράζ), η πρόκριση μας δεν θα ήταν τίποτα περισσότερο από μια μεγάλη ποδοσφαιρική αδικία!
