Οι Σπείρα-Σπείρα Κάπου Αλλού

Πριν δύο δεκαετίες ήταν στην μόδα τα t-shirts που γούσταραν να φοράνε οι απελευθερωμένες που τρέχανε στα φεστιβάλ της Βαβέλ και γράφανε «When I am good I am really good but when I am bad I am even better». Ισχύει με μία παραλλαγή και για την παράσταση του Κραουνάκη και των Σπείρα – Σπείρα που πήγα χθες. Όταν ήταν καλοί ήταν πραγματικά καλοί αλλά όταν ήταν κακοί ήταν άθλιοι.

Το μεγάλο πρόβλημα των ελλήνων περιλαμβανομένων και των ηθοποιών είναι ότι σάτιρα μπορούν να κάνουν μόνο στους άλλους. Οπότε ο Κραουνάκης και ο Χρήστος Μουστάκας κάνουν το καλύτερο σκετς του προγράμματος σατιρίζοντας τον τρόπο που μιλάνε και καρφώνουν οι ηθοποιοί ο ένας τον άλλον αλλά το πρόγραμμα των περισσοτέρων από το συγκρότημα τους είναι ακριβώς αυτό που σατιρίζουν. Παλιομοδίτικα σκετς με κονσερβαρισμένα συναισθήματα, επιθεωρησιακά κείμενα καλά για την Γκίζα του ΣΚΑΪ και ηθοποιούς που γκαρίζουνε όταν θέλουν να δείξουν πάθος. Εδώ βάλτε στο καπάκι ότι η παράσταση δεν είναι τίποτα περισσότερο από θεατρική και μάλιστα χωρίς διάλειμμα και χωρίς τσιγάρο και ποτό δύσκολα βγαίνει.

Οσο για αν αξίζει κανείς να το δει ή να το αφήσει και με τα 28 ευρώπουλα που κάνει η είσοδος να πάει να δει τον Πανιώνιο να παίζει με τον Παναθηναϊκό και να πάρει και ρέστα το verdict είναι «μόνο αν τα ευρώ σας περισσεύουν» και πάλι προσεκτικά. Το καλύτερο είναι να πάτε με ένα μπουκαλάκι ουίσκι και να μπαίνετε και να βγαίνετε. Μπαίνετε όταν ο Κραουνάκης με τον Μουστάκα κάνουν το νούμερο τους, βγαίνετε όταν τραγουδάει ο Κοτσίδας, ξαναμπαίνετε όταν τραγουδάει αυτή που μοιάζει με φιλόλογο και παίζει το κλαρίνο, ξαναβγαίνετε όταν τραγουδήσει ο κοντομάλλης που μοιάζει βραζιλιάνος, ξαναμπαίνεται για να ακούσετε τον Jerome να τραγουδάει τον «Αράπη» και βγαίνετε τρέχοντας όταν η ευτραφής αρχίσει το πολιτικό της νούμερο. Και για να μην γίνει κάποιο λάθος δίνετε ένα τάλιρο στην ταξιθέτρια να σας ειδοποιεί να ξαναμπείτε, που στέλνει το κόστος στα 33 ευρώ αλλά αξίζει τον κόπο.

Επίσης μην κάνετε το λάθος που έκανα και ξεχάσετε να πάρετε το ποτό γιατί κυλικείο γιοκ. Εκανα το λάθος αλλά στάθηκα τυχερός γιατί στον επάνω όροφο της Αθηναίδας η law firm Ζεππος & Γιαννόπουλος και Ασόσιεϊτς διοργάνωνε την κοπή της πίτας με μία κατοστούρα δικηγόρους και δικηγόρες να γίνονται ντίρλα. Με προσκάλεσαν να πιω μαζί τους, την απάντηση την μαντεύετε και σήμερα με ένα ελαφρύ hang over εκφράζω την ευγνωμοσύνη μου και την δέσμευση μου ότι αν στήσω κανά ματς και με πιάσουνε στα πράσα η υπεράσπιση θα είναι δική τους.

Περούκα αμπιγέ ή μπρουτάλ;

“I was in the right place but in the wrong time”, που τραγούδαγε και ο Dr. John σαν να είχε προαίσθημα ότι μια μέρα το τραγούδι του θα έβγαινε αληθινό στη μακρινή Πάτρα και την θρυλική Πανάχα. Η πρόσληψη του Ευγένιου Γκέραρντ μια χαρά κίνηση είναι για να ζωντανέψει η ομάδα και ο κόσμος, αλλά θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον αν είχε γίνει πριν από μία διετία όταν ιδιοκτήτης της Πανάχας ήταν ο περουκοφόρος ηγέτης Κώστας Μακρής.

Θα μπορούσαν να υπάρχουν και συγκρίσεις και αλλαγές ανάμεσα σε ιδιοκτήτη και κόουτς «μου δίνεις τη δική σου γιατί έχω να πάω κάπου το βράδυ», αφού η αλά Γκέραρντ είναι αμπιγέ ενώ η αλά Μακρής σπορτίβ και μπρουτάλ. Εδώ οφείλω να προσθέσω ότι ο Κώστας Μακρής είχε πει δημόσιαπως κάθεται να του τραβήξω το μαλλί για να δούνε όλοι ότι είναι φυσικό και όχι περούκα. Όχι βέβαια ότι θα έκανα κάτι τέτοιο αφού η κίνηση θα ήταν τόσο ιερόσυλη σαν να βλέπεις τον Θεό και να θέλεις να του τραβήξεις το μούσι για να δεις αν το έχει πιάσει με λαστιχάκι.