Ένα ψέμα που διασώζει το ποδόσφαιρο

Θα μπορούσε απλά να καταγραφεί ως ακόμη ένα περιστατικό βίας στα γήπεδα, που δεν είχε την κατάληξη που θα έπρεπε να έχει για τους πρωταγωνιστές. Εξάλλου, με βάση την αρχή της ισότητας και της δικαιοσύνης, όταν σε κάθε αγώνα οπαδοί ξυλοφορτώνονται από άλλους οπαδούς, γιατί η σωματική ακεραιότητα ενός δημοσιογράφου να αποκτά μεγαλύτερη αξία;

Εύλογο όσο και απερίσκεπτο ερώτημα, το οποίο απαντάται με μία πρόχειρη διερεύνηση στους νόμους κάθε μιας εκ των (βάσει Wikipedia) 236 χωρών του κόσμου. Όπως όταν ένας κακοποιός -σε μία ομαλή κοινωνία- αντιμετωπίζει μεγαλύτερες ευθύνες όταν επιτίθεται σε έναν αστυνομικό, διότι ουσιαστικά αντιτίθεται στην ιδέα της αρχής και της δημόσιας τάξης, έτσι και εδώ, όταν ένας φίλαθλος επιτίθεται σε έναν δημοσιογράφο, ουσιαστικά επιτίθεται και σε αυτό που εκπροσωπεί και είναι κάτι περισσότερο από το μέσο στο οποίο εργάζεται: είναι η ελευθερία του λόγου.

Ένα θεμελιώδες ιδανικό για το οποίο έχουν χυθεί λίτρα αίματος, αλλά δεν φαίνεται να μας ενοχλεί όταν καταπατάται. Δεν μας απασχολεί όταν δημοσιογράφοι χρηματίζονται και μεταφράζουν κατά το δοκούν την πραγματικότητα, για να εξυπηρετήσουν πάσης φύσης συμφέροντα, όπως αποδεικνύουν οι μετρήσεις των ΜΜΕ στα οποία εργάζονται. Αντίστοιχα, αποστασιοποιούμαστε και όταν παρουσιάζεται το άλλο άκρο, κακοποίηση του επαγγελματία μέσω επιθέσεων, απειλών, εκφοβισμών και εκβιασμών.

Κατηγορούν τον Ολυμπιακό που αθώωσαν

Ο τέως Εφέτης Χαρίλαος Κλουκίνας, ως πρόεδρος, ο τέως Εφέτης – Εισηγητής Στέφανος Στεφανόπουλος και ο δικηγόρος Αθηνών Γεώργιος Στεφανάκης ως μέλη και η Μαρία Περιστέρη ως γραμματέας αγνόησαν επιδεικτικά την αρχή της ελευθερίας του λόγου στην έκδοση της απόφασης για την περίπτωση του Νίκου Γιαννόπουλου, όπως φαίνεται έκδηλα μέσα από το σκεπτικό που δημοσιοποίησε η Super League. Όχι επειδή αθωώθηκε ο Ολυμπιακός, αλλά διότι με μία λογικοφανή παρωδία εν είδει απόφασης, κατάφεραν να βγάλουν ψεύτη τον συνάδελφο Νίκο!

Η λέξη “παρωδία” ωχριά μπροστά στην αιτιολόγηση της απόφασης, αφού για να πείσουν (πειστούν οι ίδιοι;) για τη μη ύπαρξη του περιστατικού βιαιοπραγίας εναντίον του Νίκου, έβγαλαν… ψεύτες και συνεργούς τον τον διευθυντή επικοινωνίας της ΠΑΕ, Κώστα Καραπαπά τον γιατρό του γηπέδου “Γεώργιος Καραϊσκάκης” και τον 4ο αντιπρόεδρο και γενικό διευθυντή του Ολυμπιακού, Γιάννη Μώραλη!

Με βάση το σκεπτικό της Επιτροπής, οι 2 πρώτοι οδήγησαν έναν υγιή δημοσιογράφο στο ιατρείο του γηπέδου και υποστηρίζουν ότι του προσέφεραν πρώτες βοήθειες, ο δεύτερος καταδίκασε απερίφραστα το περιστατικό και παραχώρησε ολόκληρη συνέντευξη Τύπου για τη βία στα γήπεδα, χωρίς να συντρέξει κάποιος λόγος! Να σημειωθεί ότι ο Γιάννης Μώραλης μίλησε υπό την ιδιότητα του προέδρου της Super League, ήτοι προϊστάμενος των μελών της Πειθαρχικής Επιτροπής της λίγκας που τον έβγαλαν ψεύτη! Τουλάχιστον υφίσταται ανεξάρτητη δικαστική εξουσία στον αθλητισμό.

Δεν κλήθηκε στην εκδίκαση το θύμα

Εκεί, όμως, που ο σουρεαλισμός χτυπάει κόκκινο και που ούτε οι σεναριογράφοι του καλύτερου ελληνικού καναλιού, του καναλιού της Βουλής, δεν θα μπορούσαν να φτάσουν, είναι η… σύνθεση της δίκης – παρωδίας. Από τη μία, η πλευρά της ΠΑΕ Ολυμπιακός, μετά την πειθαρχική δίωξη εναντίον της. Λογικό. Από την άλλη… αποκόμματα εφημερίδων! Δημοσιεύματα που περιέγραφαν το περιστατικό. Αυτά είχαν την αποστολή να υποστηρίξουν την πλευρά του Νίκου Γιαννόπουλου και να πείσουν την Πρωτοβάθμια Πειθαρχική Επιτροπή ότι ο συνάδελφος δέχθηκε επίθεση, αυτά έπρεπε να αντικρούσει η πλευρά των “ερυθρολεύκων”. Γιατί; Μα είναι πολύ απλό. Ο ποδοσφαιρικός εισαγγελέας της ΕΠΟ, Κωνσταντίνος Πετρόπουλος, που άσκησε την πειθαρχική δίωξη εις βάρος των πρωταθλητών Ελλάδας δεν (πάμε πάλι, ΔΕΝ) κάλεσε το (για το δικαστήριο φερόμενο ως) θύμα της υπόθεσης, Νίκο Γιαννόπουλο, για να εξιστορήσει το περιστατικό όπως ισχυρίζεται ότι το έζησε. Για να δούμε ρε παιδί μου, πόσο πολύ θράσος έχει και μέχρι που θα έφταναν τα ψέματά του…

Αντιθέτως, η μαρτυρία του Νίκου υποκαταστάθηκε από τα δημοσιεύματα των εφημερίδων, τα οποία, όπως υποστηρίζεται από την Πειθαρχική Επιτροπή στο σκεπτικό της απόφασής της, δεν λήφθηκαν υπόψη διότι ως πηγή επικαλούνται τον… Νίκο Γιαννόπουλο! Λες και όλα τα ΜΜΕ είχαν κάποιον δημοσιογράφο σε εκείνο το χώρο τη στιγμή του περιστατικού και όλοι έβλεπαν ξεκάθαρα με πάσα λεπτομέρεια ό,τι γινόταν (όσοι έβλεπαν και τα κατέγραψαν επίσης τα κείμενά τους δεν τα έλαβαν υπόψη), λες και εάν δεν είχε συμβεί το περιστατικό θα είχαν λόγο ύπαρξης τα υπό εξέταση δημοσιεύματα…

Σε μία περίπτωση, μάλιστα, χρησιμοποιώντας απόκομμα της εφημερίδας “Goal News” που αναφερόταν στην επίθεση στον οπαδό του ΠΑΟΚ (την οποία κατέγραφε ο συνάδελφος), η απόφαση αναφέρει ότι “από το δημοσίευμα λοιπόν αυτό δεν προκύπτει καν η επίθεση και η άσκηση σωματικής βίας σε δημοσιογράφο”. Σωστό, διότι αυτό το κείμενο αφορούσε την επίθεση στον φίλο του ΠΑΟΚ και η επίθεση στον δημοσιογράφο καταγράφηκε σε άλλη σελίδα της ίδιας εφημερίδας η οποία δεν εξετάστηκε!

Αφού προσπεράσουμε ότι αυτός ο κακόμοιρος “οπαδός του ΠΑΟΚ” ξέρουμε όλοι ότι δέχθηκε επίθεση, αλλά κανένα αρμόδιο όργανο δεν έχει επιληφθεί του θέματος, ας προσεγγίσουμε και το επιμύθιο, πάλι μέσω αποσπασμάτων της απόφασης. Όλα όσα ισχυρίζεται η Επιτροπή και μπορεί να καταρρίψει ακόμα και ένα παιδί ικανό να παρουσιάσει επιχειρήματα στη μητέρα του ώστε να καθίσει 10 λεπτά παραπάνω στο κρεβάτι μετά το πρωινό ξύπνημα, καταλήγουν στο εξής συμπέρασμα: “Κατά την κοινή πείρα και τη λογική, αν είχε εκτυλιχτεί ένα περιστατικό έτσι όπως αυτό περιγράφεται πιο πάνω, τότε είτε εξ επαγγέλματος, είτε κατόπιν καταγγελίας από τον παθόντα, θα έπρεπε να είχε υποπέσει στην αντίληψη των αστυνομικών δυνάμεων, οι οποίες σε κάθε περίπτωση θα έπρεπε να είχαν επιληφθεί του επεισοδίου αυτού”. Αυτή είναι η “κοινή πείρα και λογική” με την οποία έκριναν και αποφάσισαν οι κ.κ. Κλουκίνας, Στεφανόπουλος και Στεφανάκης στην Ελλάδα του 2013. Εάν είχε συμβεί κάτι, θα το είχε αντιληφθεί ο αστυνομικός που βρισκόταν εκεί ή θα του είχε καταγγελθεί το γεγονός…

Κι όμως έχουν δίκιο

Η βασική προσωπική ένσταση δεν αφορά στην απόφαση να αθωωθεί ο Ολυμπιακός ούτε ότι ο Νίκος βγήκε ψεύτης και τρελός για 10-20 ανθρώπους, αλλά ότι δεν πρέπει να χάσουμε το δάσος. Διότι αυτό έχει συμβεί σε τόσες περιπτώσεις με πρωταγωνιστές δημοσιογράφους, φιλάθλους, ποδοσφαιριστές, προπονητές που έχουν πέσει θύματα γηπεδικής βίας και κανείς δεν κατάφερε να τους υπερασπιστεί αποτελεσματικά στις δικαστικές αίθουσες, πόσο μάλλον στις οθόνες του υπολογιστή.

Το πρόβλημα είναι ότι η Πρωτοβάθμια Πειθαρχική Επιτροπή της Super League έβγαλε ΟΛΟΣΩΣΤΗ απόφαση και απλά για να τη υποστηρίξει, χρειάστηκε να στιγματίσει έναν δημοσιογράφο και να παρουσιάσει ένα παρανοϊκό συρφετό επιχειρημάτων, πιθανότατα δανεισμένο από τις κύριες δουλειές των νομικών που απαρτίζουν την επιτροπή.

Θα ήταν αδύνατον να κατηγορηθεί η ΠΑΕ Ολυμπιακός για ελλιπή ασφάλεια στο γήπεδό της, στο πιο σύγχρονο γήπεδο της Ελλάδας σε όλα τα αθλήματα. Θα ήταν εγκληματικό, διότι αυτό θα σήμαινε ότι εδώ και τόσα χρόνια διεξάγονται αγώνες σε ένα γήπεδο όπου μπορούν να συμβούν τα χειρότερα, σε ένα γήπεδο που έχει αποκτήσει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό μετά το αιματοβαμμένο 1981 και που θα έπρεπε να αποτελεί “στολίδι” όχι μόνο στα λόγια, αλλά και στην πράξη, στη λειτουργία του. Εάν η μεγαλύτερη ποδοσφαιρική ομάδα στην Ελλάδα επανειλημμένως αδυνατεί να παρουσιάσει μία αντάξια εικόνα σε ένα εξαιρετικό κτίσμα όπως το “Γ. Καραϊσκάκης”, τότε πώς μπορούμε να μιλάμε για ελληνικό πρωτάθλημα;

Τα ίδια απαράδεκτα γεγονότα συμβαίνουν στις έδρες του Παναθηναϊκού, της ΑΕΚ, του ΠΑΟΚ, του Άρη, του Πανιωνίου, του ΟΦΗ, ομάδων της Football League και Football League 2, ομάδων του Περιφερειακού και των τοπικών, με μόνιμη δικαιολογία ότι τα απαρχαιωμένα στάδια (πέφτουν πυλώνες στο “Γεντί Κουλέ” και πανηγυρίζουμε επειδή ήταν αργία και δεν υπήρχε λαϊκή αγορά από κάτω), ο ελλειμματικός αριθμός αστυνομικών, οι ώρες των αγώνων, ο καιρός δεν βοηθούν στην ασφάλεια των παρευρισκομένων.

Όταν, όμως, ακόμα και στο “Καραϊσκάκης”, μία ομάδα με μπάτζετ 60.000.000 ευρώ δεν μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλεια θεατών, δημοσιογράφων, παικτών, προπονητών και παραγόντων, τότε για ποιο λόγο διεξάγεται από τις 25 Αυγούστου του 2012 η φετινή σεζόν; Ή οι προηγούμενες; Ή όλες οι επόμενες;

Αυτή ήταν η πραγματική υπόθεση που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν οι άνθρωποι της Πρωτοβάθμιας Πειθαρχικής Επιτροπής της Super League. Και εάν αναγνώριζαν την ύπαρξη του βίαιου περιστατικού και δεν έβγαζαν ψεύτη και τρελό τον Νίκο Γιαννόπουλο, έπρεπε να τιμωρήσουν την ΠΑΕ Ολυμπιακός. Εάν το έπρατταν αυτό, έπρεπε να τιμωρήσουν και τις υπόλοιπες ΠΑΕ που επιτρέπουν τη διεξαγωγή αγώνων ποδοσφαίρου υπό αυτές τις επικίνδυνες και ακατάλληλες συνθήκες για όλους.

Πολύ απλά, θα έπρεπε να διακόψουν… χθες το πρωτάθλημα και να μας αφήσουν χωρίς ποδόσφαιρο. Το αντέχουμε; Το αντέχετε; Οι μετρήσεις των θεμάτων στην ιστοσελίδα μας και σε όλες τις ελληνικές ιστοσελίδες, εφημερίδες, ραδιόφωνα κλπ., δίνουν ξανά την απάντηση και είναι σαφέστατη: ΌΧΙ.

Ως εκ τούτου, ο Νίκος και όλα τα υπόλοιπα θύματα των γηπέδων, αναγκάζονται να αφιερώνουν στο ελληνικό πρωτάθλημα τον στίχο του Στράτου Διονυσίου “καλύτερα μαζί σου και τρελός, παρά μονάχος μου και λογικός” και καταλήγουν στο “εντάξει, δεν έγινε και τίποτα, δεν πέθανε και κανείς”.

ΥΓ: Το επίμαχο βίντεο που θα μπορούσε να λύσει όλες τις απορίες δεν υπάρχει πλέον στο κινητό τηλέφωνο του Νίκου. Όσοι αναρωτιέστε γιατί δεν υπάρχει, σας παραπέμπω στην… “κοινή πείρα και τη λογική”.