Η ντόπα της δόξας
Καμία εξίσωση στο ποδόσφαιρο δεν βγάζει σίγουρο αποτέλεσμα. Ο Αρης με περίπου 8 εκατ. αγωνιστικό μπάτζετ πέτυχε την Πέμπτη (16/9) να ρίξει στο καναβάτσο την Ατλέτικο Μαδρίτης που το ρόστερ της αποτιμάται στα 100 εκ. ευρώ. Η ομορφιά του ποδοσφαίρου “παντρεμένη” με τη γοητεία του απρόσμενου.
Στη λογική των αριθμών η εξίσωση σε καμία περίπτωση δεν μπορούσε να βγάλει νικητή τον Αρη. Από τη μία το “βαρύ” μπάτζετ των Ισπανών και η εμπειρία τους στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και από την άλλη ο παθιασμένος μεν, αλλά με μειονεκτήματα σε σχέση με τον αντίπαλό του Αρης. Το αποτέλεσμα δυσανάλογο με τους… αριθμούς. Δεδομένο όμως. Στηριγμένο κυρίως σ’ ένα στοιχείο το οποίο συνήθως είναι ο πρώτος παράγοντας για την επιτυχία στον αθλητισμό:τη δίψα για δόξα. Κίνητρο δυνατό για να φέρει τα πάνω κάτω. Ισχυρότερο και από τα αντίστοιχα οικονομικά.
Το χρήμα αγοράζει πολλά πράγματα, δύσκολα όμως αγοράζει και τη δόξα η οποία δεν βρίσκεται ελεύθερη στο εμπόριο αξιών. Στη Ν. Σμύρνη το κίνητρο των παικτών του Αρη ήταν εντελώς διαφορετικό. Ενας αγώνας από τους 30 του πρωταθλήματος μ’ έναν αντίπαλο κόντρα στον οποίο η επιτυχία δεν δίνει λάμψη στους πρωταγωνιστές της και δεν την ακολουθούν οι διθύραμβοι των ΜΜΕ. Καμία σχέση με αυτόν της Πέμπτηςεναντίον τηςΑτλέτικο. Ο χειρότερος “πιλότος” για την προσπάθεια των παικτών. Η ίδια σχεδόν ομάδα στο εγχώριο πρωτάθλημα με αντίπαλο τον Πανιώνιο για 45 λεπτά στο α’ ημίχρονο δεν έκανε ούτε μία φάση!
Οι εξωαγωνιστικοί παράγοντες σεβαστοί, ηουσία όμως απογοητεύει. Πολύ περισσότερο από τη στιγμή που τα σημαντικά κέρδη προκύπτουν από τις εγχώριες διοργανώσεις. Στην ίδια παγίδα έπεσε και ο ΠΑΟΚ.Από το Μπριζφαινόταν να… φλερτάρει με τηγκέλα. Το… πέτυχε στον αγώνα με τον νεοφώτιστο Ολυμπιακό Βόλου. Λίγο έλειψε να πάθει και χειρότερα. Ομάδα χωρίς προσανατολισμό και συνοχή στις γραμμές. Εικόνα εκ διαμέτρου αντίθετη μ’ αυτή των ευρωπαϊκών αγώνων. Προβληματισμός όχι τόσο από το αποτέλεσμα όσοαπό την αγωνιστική εικόνα και τη διάθεση των παικτών.
Ο Βόλος, από τηνάλλη,ήταν η ομάδα που έψαχνε τη λάμψημέσω του αγώνατης Τούμπας. Οπως και η Καβάλα κόντρα στον Παναθηναϊκόή ο Αστέρας Τρίπολης κόντρα στην ΑΕΚ. Η δόξα πάντα αποτελούσε την καλύτερη ντόπα. Το ζήτημα είναι ποια προληπτικά μέτρα παίρνουν οι θεωρητικά μεγάλοι οι οποίοι, είτεδιότι δεν είναι έτοιμοι για Πέμπτη-Κυριακή, είτε επειδή δεν προετοιμάστηκαν προκειμένου να έχουν ικανές λύσεις για το rotation είτε γιατί τους κοιμίζει η εγχώρια μιζέρια, πέφτουν κάθε χρόνο στην ίδια παγίδα. Η γνωστή ελληνική παθογένειατων ομάδωνπου συμμετέχουν σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Και όταν στραβώνει το αποτέλεσμα, τους φταίει κι η μύγα που πετάει. Σε αντίθετη περίπτωση όλα κρύβονται κάτω από το χαλί. Δυστυχώς το έχουμε δει (και ξαναδεί) το έργο, γνωρίζουμε το τέλος του.
