Ο απολογισμός της 18ης αγωνιστικής

Είδα

Έναν Παναθηναϊκό από τα ωραιότερα όνειρα του Ομπράντοβιτς και έναν Διαμαντίδη να κάνει την πληρέστερη εμφάνιση της καριέρας του.

Τη συνέπεια του Κολοσσού να τον φέρνει πανηγυρικά στην πέμπτη θέση, αλλά τον Γιάννη Σφαιρόπουλο να κρατά χαμηλούς τόνους.

Αρκετά φρέσκο τον Πανελλήνιο, ικανό να προλάβει την τριάδα.

Πως το Περιστέρι ό,τι πλήρωσε πήρε. Παίκτες έμπειρους και ποιοτικούς που κάνουν τη διαφορά.

Τον Βαγγέλη Αλεξανδρή να παίρνει άριστα στο διάβασμα του ΠΑΟΚ και να οδηγεί εκ του ασφαλούς την Καβάλα στο διπλό.

Ψυχή λεόντων από τους παίκτες του Θανάση Γιαπλέ. Το χρήμα δεν φέρνει πάντα την ευτυχία.

Έναν Κάμινγκς από τα παλιά. Με τέτοιο Αμερικανό ηγέτη ο Ηλυσιακός έχει ελπίδα.

Δεν είδα

Το αμυντικό πλάνο του Ολυμπιακού, την ώρα που ο Παναθηναϊκός μόνο τρίποντα σούταρε.

Πάλι τους παίκτες του ΠΑΟΚ να μην ευστοχούν στις βολές. Αρρώστια χωρίς γιατρειά.

Να εμπιστεύεται ο Μάρκοβιτς τους Ζορόσκι-Παπανικολάου. Αυτός χάνει…

Γιατί η ΑΕΚ δεν έχει ξεμπλέξει ακόμη από τις περιπέτειες.

Ντίκελ και Μάιλς να συγκρατούν τα νεύρα τους σε μια ανύποπτη φάση.

Και δεν ξέρω πόσο θα αντέξει ο Καλαφατάκης.

Γιάννης Ζωιτός

Είδα



Ενα ντέρμπι στο οποίο θριάμβευσε η επίθεση και νικήθηκε κατά κράτος η άμυνα.

Τους απλήρωτους παίκτες των Τρικάλων να δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους στο παρκέ.

Τον Βοντίγκο Κάμινγκς να παίζει επιτέλους το μπάσκετ που ξέρει.

Τον Δημήτρη Διαμαντίδη να αποδεικνύει ότι πολύ απλά είναι ο καλύτερος Ελληνας παίκτης.

Δεν είδα



Τον Θοδωρή Παπαλουκά στο ΟΑΚΑ. Κάκιστη εμφάνιση, στο όριο της απογοήτευσης.

Τον Αντώνη Φώτση να παίζει μπάσκετ. Σαν να του έχει ρίξει κάποιος απότομα τον διακόπτη.

Πως μπορεί να μείνει στην Α1 αυτός ο αναιμικός ΓΣ Ολύμπια.

Τον Σούλη Μαρκόπουλου να έχει μοιράσει ξεκάθαρα τους ρόλους στον ΠΑΟΚ.

Νίκος Γιαννόπουλος