Προβλήματα στις θέσεις που αναζητούνται παίκτες
Προσωπικά είμαι απαισιόδοξος, τόσο για την φετινή όσο και για την ερχόμενη χρονιά για την κατάκτηση του πρωταθλήματος, αλλά αισιόδοξος πως στα επόμενα χρόνια θα χτιστεί μια δυνατή ομάδα, που θα κατακτήσει τα εγχώρια σκήπτρα, συνεχίζοντας και αυξάνοντας τις καλές πορείες στην Ευρώπη. Μοναδικό απαραίτητο στοιχείο; Να παραμείνει ο Κος Μουνιόθ. Και όχι για 1 χρόνο, αλλά για πολλά.
Για πρώτη φορά μετά από χρόνια η ομάδα διαθέτει έναν τόσο σωστό προπονητή, που ξέρει να μελετάει τους αντιπάλους, έχει αναμορφώσει την ομάδα και προχωράει σωστά στο μεταγραφικό του σχεδιασμό. Και οι ήττες μέσα στο πρόγραμμα είναι, πόσο μάλλον όταν η ομάδα είχε ξεκινήσει προετοιμασία με άλλον προπονητή και κανείς παίκτης δεν είναι επιλογή του.
Παρατηρώντας όμως το παιχνίδι με τον Εργοτέλη και όλα τα παιχνίδια που η ομάδα προσπαθεί να παίξει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας, είναι φανερό πως ο Παναθηναϊκός τα χάνει ή δυσκολεύεται, στις θέσεις που αναζητούνται παίκτες για το καλοκαίρι. Και παραθέτω την σκέψη μου παρακάτω.
Κεντρικός Αμυντικός:
Όταν ο Παναθηναϊκός βγαίνει στην επίθεση και η άμυνα αναγκάζεται να τραβιέται ψηλά για να βοηθήσει στην ανάπτυξη, η ομάδα είναι ευάλωτη στις κόντρες. Δεν υπάρχει ο κεντρικός που θα κατευθύνει και τους άλλους 3 στην Άμυνα και θα έχει και την ταχύτητα να καλύψει αποστάσεις. Ακόμα και που στις στημένες φάσεις θα προσφέρει κάποια σιγουριά. Μόρις διαθέτει μόνο την Ταχύτητα ενώ ο Γκούμας μόνο την εμπειρία.
Δεξιός ή αριστερός Μπακ:
Είναι φανερό στο επιθετικό παιχνίδι του Παναθηναϊκού πως τα «βασικά» του μπακ είναι αμυντικογενή. Στο παιχνίδι τακτικής πολύ σωστοί και χρήσιμοι παίκτες, αλλά στο επιθετικό αφανείς. Όταν ο Παναθηναϊκός όμως παίζει με ομάδες τύπου Εργοτέλη που μπαίνει ο Νίλσον με τον Λεοντίου, με σκοπό να βοηθήσουν στην ανάπτυξη, κάνουν λίγο καλύτερα την δουλειά τους, αλλά είναι τόσο αργοί και χάνουν την θέση τους στην άμυνα, που αν η αντίπαλη ομάδα έχει γρήγορα εξτρεμ (όπως ο Εργοτέλης), εκθέτουν και τους κεντρικούς και τον Τερματοφύλακα.
Αμυντικό Χαφ:
Αν και η γνώμη μου είναι πως η ομάδα εδώ χρειάζεται 2 παίκτες, πιστεύω πως εκτός από τον 1 που θα αποκτηθεί και θα κάνει επιτέλους την διαφορά, ο προπονητής έχει διακρίνει από τους δανεικούς ή τους νέους κάποιον που θα ανέβει στην 1η ομάδα. Από όσο γνωρίζω η ομάδα διαθέτει έναν τέτοιο. Είναι φανερό πως τόσο ο Μπόβιο όσο και ο Τζιόλης, ναι μεν είναι αργοί αλλά την αμυντική τους δουλειά ξέρουν να την κάνουν καλά. Αλλά στην επίθεση δεν έχουν την κάθετη πάσα και σπάνε την μπάλα προς τον Ίβανσιτς κυρίως και τον Νίνη. Αυτό είδε και ο Καραγεωργίου και έκλεισε τα εξτρεμ με 2 παίκτες και η ομάδα βραχυκύκλωσε. Ούτε ένας δεν μπόρεσε να περάσει την μπάλα από τον άξονα και με κάθετες πάσες να βοηθήσει τους επιθετικούς, και η ομάδα αναλώθηκε σε γιόμες. Ένας παίκτης στο στυλ του Μίκλαντ μας λείπει πραγματικά. Γρήγορος, κόφτης και με κάθετη μπαλιά.
Επιθετικός:
Η ομάδα όπως προανέφερα παίζει αναγκαστικά με τα εξτρέμ της. Και όταν βραχυκυκλώνει με γιόμες. Κακώς! Αλλά ακόμη κι έτσι δεν υπάρχει ένα βαρύ φορ περιοχής, ψηλό, που θα μπορεί να πάρει τις κεφαλιές και να δημιουργήσει κενούς χώρους για να βγούν οι κάθετες μπαλιές. Και ειδικά στους αγώνες με τις μικρές ομάδες, ίσως αυτός ο παίκτης είναι και ο πιο απαραίτητος. Αυτό μάλλον θα έκανε τον Κο Μουνιόθ να τον επιθυμεί από τον χειμώνα στην ομάδα.
Τελειώνοντας θα ήθελα να τονίσω πως αν η ομάδα αλλάξει πάλι προπονητή η ακόμα και αν τον αλλάξει του χρόνου, πάλι πισωγυρίσματα θα έχουμε. Ομάδες που ταιριάζουν με την χημεία του προπονητή και είναι ικανός δεν υπάρχουν πολλές. Αλλά ο Παναθηναϊκός είναι μία και πρέπει να το προσέξει. Δεν θα μου φαινόταν λογικό η Άρσεναλ, ή η Μάντσεστερ, που τόσο καιρό δεν παίρνουν το πρωτάθλημα να έδιωχναν τους προπονητές τους. Έτσι κι αλλιώς τα πρωταθλήματα θα ξανάρθουν. Η αξιοπρέπεια ίσως μετράει και παραπάνω σε τέτοιες στιγμές.
Πασχάλης Βλάχος
