Γονείς, Παιδιά, Games, Υποκρισία

Ο ελληνικός Τύπος αντιμετώπισε την κυκλοφορία του Grand Theft Auto IV στη χώρα μας κατάφερε να ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων, κυρίως γιατί επεδίωξε να παρουσιάσει μονόπλευρα τα γεγονότα γύρω από ένα προϊόν ψηφιακής διασκέδασης.

Το blog συνεχίζει τη δημοσίευση της άποψης ανθρώπων της αγοράς των videogames με το συνάδελφο Μάνο Βέζο * να παίρνει τη σκυτάλη…

«Η κυκλοφορία ενός τίτλου σαν το GTA, φαίνεται πως έχει ταλέντο να αναδεικνύει τις υπέρμετρες δυστυχώς αδυναμίες που παρουσιάζει η νοοτροπία αρκετών ανθρώπων, Ελλήνων ή όχι. Το να εντοπίζουμε τις ευθύνες δημοσιογράφων και λοιπών καλοθελητών είναι εύκολη υπόθεση διότι είναι και οι πιο εμφανείς. Πολλές φορές δεν αρκεί αυτό όμως. Διότι, τελικά, οι άνθρωποι αυτοί βρίσκουν και τα κάνουν και απλά κοιτάζουν το συμφέρον τους. Καθόλου τιμητική στάση, αλλά δεν τη συναντάτε πρώτη φορά… Ξέρουν ότι υπάρχουν κι άλλοι που θα συμφωνήσουν. Ξέρουν ότι υπάρχουν κι άλλοι που δήθεν θα πέσουν από τα σύννεφα συνειδητοποιώντας ότι υπάρχουν βίαια games, games με ώριμα θέματα (αν υποθέσουμε ότι φτάνουν ποτέ στο σημείο να αντιληφθούν την ύπαρξή τους), games για ενήλικες.

Πού είναι το παράξενο; Τόσό και τόσο περιεχόμενο δεν υπάρχει κυρίως ή αποκλειστικά για ενήλικες; Δεν θεωρούμε ότι ο ενήλικος έχει την ευθύνη του εαυτού του και μια σχετική ωριμότητα για να ανταπεξέρχεται σε λογής λογής προβληματισμούς και εμπειρίες; Πώς είναι δυνατόν να θεωρούμε ότι κάποιος έχει αρκετό μυαλό για να ψηφίζει αλλά κινδυνεύει να γίνει εγκληματίας έτσι και αρχίσει να σκοτώνει άτομα που δεν υπάρχουν, σε περιβάλλον που δεν υπήρξε ποτέ; Μήπως πρέπει να θυμηθούμε ότι βασική διαφορά μιας μέσης φυσιολογικής προσωπικότητας από μία προβληματική είναι η ικανότητα να ξεχωρίζει τι είναι πραγματικό και τι όχι και ότι αυτό οφείλουμε να το μαθαίνουμε νωρίς, από κάποιους άλλους;

Το καλύτερο όμως είναι πως δεν έχει καν σημασία αν συμφωνείτε με τα παραπάνω. Δεν έχει καμία σημασία το αν δεν θέλετε να κυκλοφορούν τέτοια games, ταινίες, μουσικά κομμάτια, ποιήματα, βιβλία κτλ. Και δεν έχει σημασία διότι μια τέτοια απαίτηση είναι εξ ορισμού αντισυνταγματική, αφού περιορίζει την έκφραση και την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας. Αν το επιχείρημα αυτό δεν σας αγγίζει, τότε ένα είναι σίγουρο: το GTA θα έπρεπε να είναι το τελευταίο πράγμα που σας απασχολεί.

Ακόμη και αν κάνουμε στην άκρη τις διάφορες αναχρονιστικές εκρήξεις πουριτανισμού και ακούσουμε τις όποιες ανησυχίες για την έκθεση ανηλίκων σε ώριμο περιεχόμενο, το μεγαλύτερο πρόβλημα εξακολουθούν να το έχουν οι άνθρωποι, ιδιώτες, καταναλωτές και όχι το περιεχόμενο.

Σας προκαλούμε να αποδείξετε πως με ευθύνη του παιχνιδιού φτάνει ένα προϊόν, στο οποίο αναγράφεται ξεκάθαρα το ότι αναφέρεται σε άτομα άνω των 18 ετών, φτάνει σε χέρια ανηλίκων. Μόνο ο λιανοπωλητής και ο κηδεμόνας μπορούν να φταίνε. Και κατά τη γνώμη μου οι γονείς, αν και οι πρώτοι που φωνάζουν συνήθως, είναι οι πρώτοι που φταίνε. Αδιαφορούν για τη σήμανση των ηλικιών στα προϊόντα, δεν ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερα για τα πράγματα που ενδιαφέρουν τα παιδιά τους, δεν μπαίνουν στον κόπο να συνειδητοποιήσουν ότι μπορούν να ρυθμίζουν μηχανήματα ώστε να μην παίζουν, παρά μόνο με δική τους παρέμβαση, πιο ώριμους τίτλους (παρά τα δωρεάν ενημερωτικά βίντεο που πολλές φορές ΣΥΝΟΔΕΥΟΥΝ το μηχάνημα και τις αναφορές των εταιριών, του Τύπου και τις αναλύσεις στα εγχειρίδια χρήσης). Οι ίδιοι γονείς που έχω ακούσει πολλάκις να λένε με στόμφο “σιγά μην κάτσω να μάθω για αυτές τις αηδίες” και “έλα μωρέ, παιχνίδι είναι” όταν έρχονται και αγοράζουν οι ίδιοι, με το παιδί τους, για το παιδί τους, ακατάλληλο παιχνίδι.

Μεγαλύτερη απόδειξη της αλλοφροσύνης και της υποκρισίας όσων διαμαρτύρονται είναι η διαστρέβλωση της έννοιας που περικλείει ο όρος “παιχνίδι”, που για τους περισσότερους Έλληνες πλέον αναφέρεται σε κάτι που μπορεί να ενδιαφέρει κυρίως ή και αποκλειστικά παιδιά. Παιχνίδι είναι όμως και το ποδόσφαιρο. Αλλά προτιμούμε να βαυκαλιζόμαστε λέγοντας ότι είναι “άθλημα”. Άθλημα έγινε στην πορεία. Και μη μου πείτε ότι η λέξη “παιχνίδι” είναι η πρώτη που σας έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτεστε το ποδόσφαιρο. Παιχνίδι όμως είναι και η “21” ή το Black Jack. Και όπως στο τελευταίο, έτσι και στα υπόλοιπα, ο καθένας χάνει o,τι είναι ο ίδιος διατεθειμένος να διακινδυνεύσει. Μπορείτε να βάλετε φιστίκια, αλλά ποιος φταίει έτσι και ποντάρετε το σπίτι;»

* Ο Μάνος Βέζος εργάζεται ως δημοσιογράφος στο χώρο του ειδικού Τύπου των videogames.