Βραβείο ζωής για Ιρακινή τενίστρια σε καροτσάκι
Τα θύματα του πολέμου στο Ιράκ απασχόλησαν στο παρελθόν, θα έρθουν στην επιφάνεια στο μέλλον, και σήμερα όμως γίνονται απτά μέσω του ρεπορτάζ.
Η
Ζαϊνάμπ Καντίμ Άλβαν μεγάλωσε βλέποντας τη Σερένα Γουίλιαμς να κυριαρχεί στα κορτ του τένις. Κάπως έτσι φανταζόταν τον εαυτό της, μέχρι το 2006, όταν μια ρουκέτα έκοψε τα δυο της πόδια. «
Ήταν ένα λεπτό και μετά όλα άλλαξαν», εξήγησε, μιλώντας στο Associated Press, με αφορμή ωστόσο, το πείσμα και τη θέληση που έχει για τη ζωή.
Η Άλβαν παίζει τένις σε καροτσάκι (photo), γεγονός που ασφαλώς εκπλήσσει από τη στιγμή που η ίδια αφηγείται: «
Δεν μπορούσα να αποδεχτώ την πραγματικότητα για μεγάλο διάστημα, προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου πως ήταν ένα κακό όνειρο». Η κατάσταση αυτή άλλαξε με τη βοήθεια των αδερφών της και της οικογένειάς της. Σήμερα, η Άλβαν παίζει τένις, ακολουθώντας το όνειρό της. «
Διάλεξα το τένις, επειδή είναι δύσκολο άθλημα. Ήθελα να αποδείξω πως παρά το ότι έχασα τα πόδια μου, δεν έχασα το μυαλό μου», ανέφερε.
Το μοιραίο βράδυ, όλη η οικογένειά της ήταν συγκεντρωμένη στο σπίτι, όταν άρχισαν να πέφτουν ρουκέτες. Η μία κοντά στο σπίτι, η δεύτερη στο πίσω μέρος της αυλής, η τρίτη μέσα στο σπίτι κι ενώ τα 10 μέλη της οικογένειας είχαν βγει στο μπροστινό μέρος της αυλής, ήρθε η τέταρτη που έπεσε εκεί. Νεκροί βγήκαν ένας αδερφός της και η κουνιάδα της, ενώ η ίδια έχασε τα πόδια της.«
Οι ρουκέτες μας ακολουθούσαν. Έχασα τις αισθήσεις μου για λίγο και μόλις επανήλθα, συνειδητοποίησα πως δεν είχα τα πόδια μου», εξήγησε η αθλήτρια που έκανε οκτώ εγχειρήσεις για να συνεχίσει τη ζωή της. «
Το τένις ανακούφισε την Ζαϊνάμπ», είπε ο πατέρας της, που ήταν από τους επιζώντες μετά τη μάχη του Σουνιτών και των Σιιτών, οι οποίοι πάλευαν για την ανάληψη της εξουσίας στο Ιράκ.
Στην πολύπαθη χώρα, υπάρχουν 2.000 αθλητές με κινητικές αναπηρίες και παραπάνω από το 20% είναι άτομα που έχασαν τα χέρια ή τα πόδια τους από επιθέσεις αυτοκτονίας, ελεύθερους σκοπευτές, βόμβες ή ρουκέτες. Κατάφεραν όμως να βρουν τη δύναμη και να διοχετεύσουν τη θέληση για ζωή σε αθλήματα όπως μπάσκετ, στίβο, ξιφομαχία, πινγκ πονγκ, άρση βαρών, κολύμβηση και βόλεϊ. «
Προσπαθούμε να πείσουμε τα άτομα με κινητικά προβλήματα πως δεν ήρθε το τέλος του κόσμου και πως η ζωή αυτή μπορεί να έχει προοπτική», ανέφερε ο Άχμεντ Φλάιχ Ατζάτζ, επικεφαλής κέντρου αποκατάστασης.
Αυτό, άλλωστε, είναι και το μοναδικό πραγματικό κίνητρο.
