Η αλλαγή που δεν ήρθε
Το αγωνιστικό στιλ της εθνικής ποδοσφαίρου πάντοτε προκαλούσε τριβές. Ήταν το αντικείμενο σχολιασμού ειδικά στις μετά το θαύμα του 2004 μέρες.
Από τότε που έφυγε ο Ρεχάγκελ τα επικριτικά σχόλια είχαν κάπως κοπάσει. Τα τελευταία ματς για τα προκριματικά της Βραζιλίας όμως επανέφεραν στο προσκήνιο τα παράπονα και τις κριτικές για κακό ποδόσφαιρο. Ο Σάντος στην αρχή έψαξε να αλλάξει την κατάσταση. Ό,τι και να έβλεπε ο Έλληνας (φίλαθλος και δημοσιογράφος) μετά τα 9 χρόνια του Γερμανού θα του άρεσε. Θα το ωραιοποιούσε και θα το μεγαλοποιούσε.
Ο Πορτογάλος σε πρώτο πλάνο είχε τη διατήρηση της καλής άμυνας και ακολούθως την επιθετική λειτουργία. Από την πρώτη μέρα έλεγε πως θέλει να δουλεύει περισσότερες μέρες με τους διεθνείς. Αυτό όμως δεν γινόταν. Ήταν άτοπο.
Ο Σάντος δεν έχει χρόνο…
Έπειτα συνήθισε το καλεντάρι της εθνικής ομάδας. Δεν αποτελεί δικαιολογία, είναι η πραγματικότητα. Σε μια ομάδα του προπονητή και όχι του ταλέντου των ποδοσφαιριστών, χρειάζονται μέρες για την προσαρμογή στη φιλοσοφία της τακτικής. Ο Σάντος δεν έχει χρόνο και κυρίως το χρόνο που θέλει και χρειάζεται ο προπονητικός του χαρακτήρας.
Οι παίκτες μαζεύονται μία στο τόσο, υπάρχει η πίεση του αποτελέσματος και πρέπει να ετοιμάσει την ομάδα για να πετύχει το στόχο και όχι το θέαμα. Ο Πορτογάλος, όμως, δεν έχει μάθει έτσι. Δεν μπορεί, δεν τον αντιπροσωπεύει αυτή η δουλειά. Ίσως να μην του ταιριάζει τελικά τόσο πολύ η εθνική όσο ο σύλλογος. Είναι εργασιομανής και οι εθνικές δεν προσφέρονται για τέτοιους…
Οι φορμαρισμένοι του Σάντος…
Από τις επτά -μάξιμουμ- μέρες που έχει τους ποδοσφαιριστές οι δύο θα «σπαταληθούν» στην αποθεραπεία, οι δύο στους αγώνες και θα μείνουν τρεις για να δουλέψει στην τακτική. Για τη φύση του προπονητή Σάντος αυτές οι μέρες είναι ψίχουλα. Και αυτό φαίνεται σε όλες τις εκφράσεις του. Δεν είναι ικανοποιημένος και το δείχνει σε κάθε ευκαιρία.
Τα πράγματα για τον 59χρονο γίνονται ακόμη δυσκολότερα από τη στιγμή που επιλέγει τους πιο φορμαρισμένους. Ο Σάντος το έλεγε πάντα: «θα παίρνω αυτούς που παίζουν στις ομάδες τους». Καμία σχέση με τον Ρεχάγκελ που ο κόσμος να χαλούσε θα καλούσε τους ίδιους… και τους ίδιους… και τους ίδιους.
Ο Καραγκούνης και ο Κατσουράνης…
Ο Σάντος θέλει τους πιο φορμαρισμένους που όμως δεν προλαβαίνει να τους «δέσει», να τους κάνει ομάδα. Το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο έντονο από τη στιγμή που αρχίζει να αποσύρεται από την ενδεκάδα ο Καραγκούνης. Είτε καλώς, είτε κακώς ο Καραγκούνης με τον ενθουσιασμό, την τρέλα και το πάθος του κάλυπτε κάπως το νωχελικό τρόπο παιχνιδιού της εθνικής στο κέντρο και έδινε έναν Α ρυθμό στην ανάπτυξη της.
Από τη στιγμή που μετακινείται και ο Κατσουράνης στα στόπερ, η ταχύτητα σκέψης και ανάπτυξης βγαίνει από το λεξικό του τρόπου παιχνιδιού της εθνικής. Οι περισσότεροι θέλουν τρεις-τέσσερις επαφές για να πασάρουν και έτσι δημιουργείται μια εικόνα παικτών και ομάδας που στέκονται και περιμένουν αντί να τρέχουν και να επιτίθενται…
Δείτε τη συνέντευξη του Φερνάντο Σάντος στη Super BALL:
