Φιλικά του Βόλου

Τα φιλικά ματς για την Εθνική Ελλάδας δεν έχουν την παραμικρή σημασία. Αντίθετα με τους περισσότερους προπονητές που λένε ότι το αποτέλεσμα δεν έχει σημασία αλλά η καρδούλα τους το λέει πόσο θέλουν την νίκη, ο Οτο Ρεχάγκελ το λέει και το εννοεί. Πριν από το Euro του 2004, η Ελλάδα σε φιλικό είχε φάει τέσσερα από την Ολλανδία. Επίσης η Ελλάδα του Ρεχάγκελ έχει αρκετούς βετεράνους παίκτες που δεν σκίζονται για ένα φιλικό. Οπότε, ξεχάστε το ματς με τη Σενεγάλη, που τρεις μήνες πριν από το Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής έχει περισσότερο την έννοια «να μη χανόμαστε» παρά προετοιμασία για οτιδήποτε.

Πάντως, αν σε τέτοιο ματς καλούνται ο Τζαβέλας, ο Μαλεζάς, ο Γκαλίτσιος ή ο Μανιάτης και δεν παίζουν, σταματά το μυαλό του ανθρώπου. Τι ματς πρέπει να είναι για να τους βάλει στην ενδεκάδα ο Γερμανός; Το να καλείς έναν παίκτη σε ματς στο Βόλο και να μην τον βάζεις, περισσότερο δείχνει ότι δεν τον υπολογίζεις παρά το αντίστροφο. Το ίδιο ισχύει για κάθε Ελληνα παίκτη που θα μπορούσε να κληθεί τώρα στην Εθνική ομάδα, αφού οικονομικά αλλά και από θέμα προβολής το Μουντιάλ είναι ό,τι σπουδαιότερο θα συμβεί στη ζωή του.

Kανόνι στα στενά του Πόγραδετς

Με τα χρόνια, λοιπόν, συνήθισα και εγώ να το γράφω και να το λέω «Μουντιάλ» που σαν ονομασία για την Ελλάδα είναι σουρεαλιστική. Πριν το «Μουντιάλ» της Αργεντινής του 1978, οι politically correct της ελληνικής γλώσσας το έλεγαν Παγκόσμιο Κύπελλο,οι αγγλόφιλοι που έβλεπαν ματς του αγγλικού πρωταθλήματος τα Σάββατα «World Cup» και οι περήφανες γεράκλες «Κύπελλο Ζιλ Ριμέ». Το 1978, με την Ελλάδα σε τριτοκοσμικό και αντιιμπεριαλιστικό mood, μας άρεσε το «Μουντιάλ» και από τότε δεν το έχουμε αλλάξει.

Με το Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής προβλέπεται το εντελώς αντίθετο του άλλου που είχε πάει η Εθνικής Ελλάδας, στην Αμερική. Όχι φυσικά στα αποτελέσματα, που ένας Θεός ξέρει τι θα γίνει με την Αργεντινή, την Κορέα και την Νιγηρία, αλλά με την ατμόσφαιρα μέσα στα γήπεδα. Στην Αμερική χρειαζόταν να τσιγκλάνε τον κόσμο για να φωνάζει στα γκολ, αλλά στην Νότια Αφρική δεν χρειάζεται να μπει γκολ για να γίνει κόλαση. Αναλαμβάνει η επάρατη vuvuzela. Η οποία είναι μία καραμούζα που κάνει τέτοιο διαβολεμένο θόρυβο που η FIFA ζήτησε από την ομοσπονδία της Νοτίου Αφρικής ακόμα και να την απαγορεύσει γιατί δεν την αντέχουν οι παίκτες.

Και με το που την απαγορεύσει, όλο και κάποιοι οργανωμένοι ελληνικής ομάδας θα το σκεφτούν να φέρουν βουβουζέλες στα μέρη μας. Δώσε την δυνατότητα στον Ελληνα οπαδό να χαλάσει ένα ματς και πάρε του την ψυχή. Δεν ξέρω πόσοι έχετε παρατηρήσει τη νέα μόδα στο ΟΑΚΑ στα ματς της ΑΕΚ, αλλά, στην απίθανη περίπτωση που πέρασε απαρατήρητο, κάποιος μυστήριος φέρνει δυναμιτάκια που τα σκάει στον κλειστό διάδρομο περιμετρικά του σταδίου. Λόγω του κλειστού χώρου ο θόρυβος που κάνουν είναι σαν να βαράει κανόνι των 102 χιλ. στα στενά του Πόγραδετς. Στην αρχή αυτοί που έκαναν τη μετάδοση στο ΟΑΚΑ πάθαιναν σοκ. Στο τελευταίο ματς δεν έδιναν σημασία.

Όπως λέμε στην Ελλάδα, «συνήθισαν στην ατμόσφαιρα των γηπέδων». Το θέμα είναι η συνήθεια. Ενας φίλος ΠΑΟΚτσής μου έλεγε ότι όταν το 1999 ο ΠΑΟΚ έπαιζε με την Μπενφίκα στην Τούμπα, στην πρώτη σειρά των επισήμων καθόταν ένας κοντόσωμος ηλικιωμένος κύριος που κατά πάσα πιθανότητα ήταν πρόεδρος των Πορτογάλων. Βάζει λοιπόν η Μπενφίκα γκολ και ο κύριος σηκώνεται να χειροκροτήσει. Όπως ήταν αναποδιασμένος αυτός που καθόταν πίσω του σηκώνει το πόδι, το ακουμπάει στην πλάτη του κυρίου και σπρώχνει κάνοντας τον πρόεδρο αεροπλάνο. Επιστρέφει ο πρόεδρος στην θέση του και σε λίγο η Μπενφίκα βάζει και δεύτερο γκολ. Ο πρόεδρος βυθίστηκε στο κάθισμά του με τα χέρια του να εξέχουν λίγο και να χειροκροτούν. Οπότε αυτός που είχε δώσει την κλοτσιά, γυρίζει στο διπλανό του και λέει «είδες που τώρα σέβεται;».