Το πεντάλεπτο του προέδρου

Ακριβώς 28 λεπτά πριν αλλάξει η ημέρα και μπει η Δευτέρα, στις 11:32 τη νύχτα της Κυριακής, στην ιστοσελίδα της Σούπερ Λιγκ ήδη είχε αναρτηθεί η “Ανασκόπηση της Αγωνιστικής” από τον πρόεδρο του Συνεταιρισμού Βαγγέλη Μαρινάκη. Μία ώρα μετά τη λήξη και του τελευταίου ματς, το άρθρο παραδόθηκε εγκαίρως. Σφαίρα, ο συντάκτης. Η χαρά του αρχισυντάκτη. Οπως είπε κι ο Νικόλας Πατέρας, το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι πολύ τυχερό που έχει “εμάς τους δύο”.

Είμαι παντελώς ανίδεος για τους δείκτες επισκεψιμότητας του www.superleaguegreece.net. Αλλά, όσο να πεις, και με την όποια αναπαραγωγή του άρθρου απ’ τα μέσα ενημέρωσης μετά, πάλι η διεισδυτική ισχύς της παρέμβασης δεν μπορεί να συγκρίνεται με την αντίστοιχη, π.χ., της τηλεόρασης. Γι’ αυτό σκόπιμο θα ήταν, είτε τα ελεύθερα κανάλια που έχουν εκπομπές την Κυριακή είτε η Nova με τους Αντώνηδες, εκεί γύρω στα μεσάνυχτα να καθιέρωναν σαν ένθετο το “Πεντάλεπτο του Προέδρου”.

Κι αν πεντάλεπτο δεν τον καλύπτει, δεκάλεπτο. Ν’ ακούμε τη γνώμη του προκαθήμενου της Λίγκας, για τα πάντα όλα. Ποιός ευνοήθηκε, ποιός αδικήθηκε, ποιός είναι για να δίνει τη σφυρίχτρα και να κλείνεται σπίτι, ποιός αξίζει το μπράβο για την απόδοσή του, αν χρειάζεται να βλέπουμε και επίμαχο-αμφισβητούμενες φάσεις. Απ’ τον πρόεδρο Βαρούχα, αυτός ο πρόεδρος καλύτερα θα τα λέει. Δέκα χιλιάδαι δίσκοι, που έλεγε κι ο Τσούκας για το σουξέ με το μπαγλαμαδάκι σ’ εκείνη την κωμωδία του ασπρόμαυρου κινηματογράφου. Εδώ, δέκα χιλιάδαι μηχανάκια, αν το σόου το εξασφαλίσει η Nova, κάθε Κυριακή.

Είναι ομολογουμένως εντυπωσιακό πως, αποτιμώντας δρώμενα αγωνιστικής, βλέπουμε (όλοι μας) τα εξής τρία πράγματα. Τη διαιτησία, τη διαιτησία και τη διαιτησία. Αφού ο Μαρινάκης είπε να χρησιμοποιήσει το βήμα, θα περίμενε κανείς να επικοινωνήσει, γιατί κι αυτό “μέσα” στην 3η αγωνιστική συνέβη, πώς του φάνηκε ότι π.χ. δύο “δικοί του” παίκτες, σε γήπεδο που χρησιμοποιεί για έδρα ομάδα-μέλος του Συνεταιρισμού, έφαγαν τα μπουκάλια, ο Ριέρα στον σβέρκο κι ο Νικοπολίδης στ’ αχαμνά. Επ’ αυτού, παρεμπιπτόντως, θα θέλαμε να επικοινωνήσει κι ο ΠΣΑΠ τη στάση του. Καλές οι δεκαπεντάλεπτες διαμαρτυρίες, καλές οι ανακοινώσεις-μακρυνάρια, καλά και τα event με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, στην πράξη όμως;

Επίσης, θα είχε τη σημασία του να ξέρουμε πώς του φάνηκε του προέδρου της Σούπερ Λίγκας το “στοίχημα” με τις εκδρομές των καλόπαιδων, των πράσινων το Σάββατο, των κόκκινων την Κυριακή, στην Κεντρική-Ανατολική Μακεδονία. Πήγαν, όλα, καλά; Τι “αναφορές” πήρε; Εκατσαν φρόνιμα, αλλά πήγαν τα μΠΑΟΚια και τους ερέθισαν; Πόσο τυχεροί οφείλουν να νιώθουν οι αμέριμνοι κάτοικοι Καβάλας και Σερρών, κι όχι λιγότερο οι ανυποψίαστοι οδηγοί στο εθνικό δίκτυο, που στο ελληνικό ποδόσφαιρο υπάρχουν ο Μαρινάκης κι ο Πατέρας;

Είπαμε, όμως. Τα θέματά μας είναι η διαιτησία, η διαιτησία και η διαιτησία. Ο ένας απαιτεί καρατόμηση, ο άλλος εξαφάνιση, αύριο-μεθαύριο θα ζητηθεί η δήμευση των υπαρχόντων του κορακιού. Κάποτε, και το να τον κουρέψουν γουλί, σαν τέντιμποϊ, σε δημόσια θέα. Ο,τι χρειάζεται, για να εξευμενιστούν οι θεοί. Συμβαίνει, φυσικά, παντού. Το κάθε Σαββατοκύριακο. Η ιδιαιτερότητα του “ελληνικού φαινόμενου” δεν είναι ότι συμβαίνει. Είναι ότι, ενώ συμβαίνει, αυτομάτως η αναγωγή γίνεται στο πρόσωπο του προέδρου της ΕΠΟ. Κουκουλάκης; Ο Πιλάβιος. Λαμπρόπουλος; Ο Πιλάβιος. Δαλούκας; Ο Πιλάβιος. Χαραλαμπίδης; Ο Πιλάβιος.

Αυτή είναι κωμωδία του σύγχρονου κινηματογράφου. Εγχρωμη. Μια ξεκάθαρη κληρονομιά, απ’ την εκπαιδευτική εποχή της Παράγκας. Τότε που και ο τελευταίος Ελληνας, στο καφενείο του πιο απομακρυσμένου χωριού της επικράτειας, έμαθε ότι όποιος “έχει” τους διαιτητές είναι επειδή “έχει την ΕΠΟ”. Ο Βενγκέρ μαλώνει με τους διαιτητές, ο Φέργκιουσον μαλώνει με τους διαιτητές, το πολύ-πολύ και με τον αρχιδιαιτητή, αλλά κανείς δεν το ‘χει ως πιθανότητα μες στο “νοητικό σύστημα” να καλέσει στο τηλέφωνο τον παγκοσμίως άγνωστο (ποιός τη χάρη του!) Ρότζερ Μπέρντεν. Για να του πει, του προέδρου της αγγλικής ομοσπονδίας, πόσα λεπτά καθυστέρηση κράτησε ο μάστορας στο Σάντερλαντ και φάγαμε το γκολ.

Ο Πλατινί, τις προάλλες στην Αθήνα, φυσικά γελούσε (είπαμε, κωμωδία…) με την αναγωγή. Κι ο Ρουμάνος Πιλάβιος τα ίδια τραβάει, ήταν η κουβέντα του Γάλλου για την αμφίβολη παρηγοριά του Ελληνα φίλου του, του Σοφοκλή. Μια κωμωδία σε συμπαραγωγή, λοιπόν. Αθήνας-Βουκουρεστίου. Και πώς να μη τα τραβάει, εκεί, ο Σάντου; Αφού κι η δική τους Λίγκα κοντράρει στα ίσα, σε φυσιογνωμίες, τη δική μας. Ενα μπουμπούκι, διαβόητο, ο Μπεκάλι της Στεάουα. Αλλο μπουμπούκι, ο Κόπος. Στη Ράπιντ. Τρίτο μπουμπούκι, παλαιός διεθνής διαιτητής και τώρα ιδιοκτήτης, ο Πορουμπόιου. Της Βασλούι. Από πού να γλιτώσει;