Εργα και ημέρες του Γκονζάλες

Όταν ο Παναθηναϊκός αποφάσισε να επενδύσει
στον Εζεκίελ Γκονζάλες τον Ιανούαριο του 2004 ήξερε πολύ καλά τι έψαχνε. Αναζητούσε τον παίκτη ο οποίος θα έκανε τη διαφορά στη μεσαία γραμμή και θα ενέπνεε τους υπόλοιπους παίκτες της ομάδας στην πορεία προς την επιστροφή του
Παναθηναϊκού στους τους τίτλους.

Στο άκουσμα της μεταγραφής του από τη Ροζάριο Σεντράλ η αλήθεια είναι ότι ο κόσμος του συλλόγου ενθουσιάστηκε. Ο Παναθηναϊκός είχε παράδοση στα «δεκάρια» από την Αργεντινή και οι φίλαθλοι έβλεπαν στο πρόσωπο του Γκονζάλες τον άνθρωπο που θα τους οδηγούσε στη Γη της Επαγγελίας. Γι’ αυτό άλλωστε η Λεωφόρος γέμισε στο φιλικό των πράσινων με τον Απόλλωνα της Αθήνας που έγινε με σκοπό να παρουσιαστεί ο Εκι στο κοινό. Και ας είχε τότε παραπάνω κιλά.

Ο Γκονζάλες διέψευσε αυτούς που ισχυρίζονται ότι οι Αργεντίνοι παίκτες χρειάζονται ένα μεγάλο χρονικό διάστημα προσαρμογής στην Ευρώπη. Μπήκε άμεσα στο πνεύμα της ομάδας, πήρε φανέλα βασικού και παρά το απαξιωτικό σχόλιο του τότε αρχηγού του Ιωνικού Γιάννη Ξανθόπουλου («σαν και αυτόν υπάρχουν 100 στην Ελλάδα») ο Εκι, με το νούμερο 40 στην πλάτη, άρχισε να βοηθά ουσιαστικά τον Παναθηναϊκό.

Στις 29/02/04 (κόντρα στο Αιγάλεω)πέτυχε το πρώτο γκολ του σε επίσημο παιχνίδι με την πράσινη φανέλα (με ένα εξαιρετικό αριστερό σουτ εκτός περιοχής) και από τότε πήρε μπρος. Θα έλεγε κανείς ότι ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές του Παναθηναϊκού στο δεύτερο γύρο του πρωταθλήματος της περιόδου 2003-04 κατά την οποία οι πράσινοι έφτασαν στην κατάκτηση του τίτλου μετά από 7 χρόνια. Αφησε, δε, το στίγμα του και στον τελικό του Κυπέλλου κόντρα στον Ολυμπιακό στον οποίο ήταν ένας από τους πιο ουσιαστικούς παίκτες του Παναθηναϊκού. Το φινάλε της χρονιάς τον βρήκε να πανηγυρίζει το νταμπλ έχοντας 5 γκολ σε 11 παιχνίδια πρωταθλήματος. Αυτό που άλλοι παίκτες της ομάδας έψαχναν για χρόνια, ο Εκι το βρήκε μέσα σε 4 μόλις μήνες.

Η φανέλα με το 9 και αργότερα το 10

Στην καλοκαιρινή προετοιμασία που ακολούθησε ο τότε προπονητής του Παναθηναϊκού Γιτζάκ Σουμ αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τον Γκονζάλες σε έναν πιο επιθετικό ρόλο, πλάι στον φουνταριστό κυνηγό. Ο Αργεντίνος, που δεν φοβάται την ευθύνη, παίρνει τη φανέλα με το Νο 9 (που μόλις έχει αφήσει ο Κριστόφ Βαζέχα) και δείχνει να προσαρμόζεται απόλυτα στη νέα θέση του κάτι που αποδεικνύεται από τα 2 τέρματα που πέτυχε κόντρα στη Ρόζενμποργκ στο πρώτο παιχνίδι του Παναθηναϊκού στο Τσάμπιονς Λιγκ εκείνης της περιόδου.

Εκείνες της ημέρες ο Γκονζάλες βρέθηκε στις καλύτερες, εν Ελλάδι, στιγμές του με ευρωπαϊκούς συλλόγους να ενδιαφέρονται, ανεπισήμως, για την απόκτησή του. Όμως, η συνέχεια τόσο για τον ίδιο, όσο για την ομάδα εκείνη την περίοδο δεν ήταν ανάλογη. Το Κύπελλο χάνεται νωρίς με την εντός έδρας ήττα από την ΑΕΚ ενώ στο πρωτάθλημα, αν και ο Εκι σκοράρει 2 φορές στα τελευταία 5 παιχνίδια, ο Παναθηναϊκός αυτοκτονεί και επιτρέπει στον Ολυμπιακό να τον προσπεράσει στο νήμα.

Ο αγαπημένος Εκι των οπαδών του Παναθηναϊκού έχει ήδη αρχίζει να αποκτά ηγετικά χαρακτηριστικά μέσα στα αποδυτήρια, γεγονός που έχει και θετικές και αρνητικές συνέπειες. Ναι μεν δείχνει με κάθε τρόπο τη διάθεση να βοηθά την ομάδα, δημιουργεί όμως συχνά προστιβές με τους συμπαίκτες του αφού ακόμα και στις προπονήσεις συνηθίζει να γκρινιάζει και να απαιτεί.

Στα σχέδια του Αλμπέρτο Μαλεζάνι για τον Παναθηναϊκό της σεζόν 2005-06 ο Γκονζάλες (που φορά πια το Νο 10) κατέχει εξέχουσα θέση. Όχι όμως σαν επιθετικός χαφ ή σαν δεύτερος φορ αλλά σαν δεύτερος αμυντικός χαφ, μία θέση η οποία δεν του ταιριάζει. Η ομάδα χάνει από νωρίς την επαφή της με την κορυφή και μετά τον αγώνα με τον Ηρακλή στο Ολυμπιακό Στάδιο (2-2 το τελικό αποτέλεσμα) βάζει στοίχημα με τους δημοσιογράφους ότι ο Παναθηναϊκός θα τερματίσει πρώτος. Δεν δικαιώνεται στις προβλέψεις του αφού οι πράσινοι καταλαμβάνουν την τρίτη θέση.

Η αρχή του τέλους

To καλοκαίρι του 2006 ο Παναθηναϊκός ψάχνει τον τρόπο να επανέλθει στο δρόμο των επιτυχιών. Το ίδιο τον Γκονζάλες ο οποίος πάντως στην προετοιμασία δείχνει να απολαμβάνει την εμπιστοσύνη του Χανς Μπάκε. Ένα φιλικό παιχνίδι ρουτίνας όμως με τον Απόλλωνα στην Παιανία τον Αύγουστο του 2006 διαλύει κάθε όνειρο του Αργεντίνου. Σε ανύποπτη φάση το γόνατό του παθαίνει πολύ σοβαρή ζημιά (ρήξη χιαστών) και από τη στιγμή εκείνη θα αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για τον χαρισματικό μέσο.

Χρειάζεται να υποβληθεί σε δύο χειρουργικές επεμβάσεις (μία στην Ελλάδα και άλλη μία στην Αργεντινή) και να περιμένει αμέτρητες μέρες σε αίθουσες αποθεραπείας και γυμναστήρια. Ανάμεσα στις δύο επεμβάσεις γυρίζει προσωρινά, αγωνίζεται σε κάποιους αγώνες (2 στο πρωτάθλημα, 1 στο Κύπελλο και 1 στην Ευρώπη) αλλά αισθάνεται πολλές ενοχλήσεις.

Αποφασίζει να εγχειριστεί στην πατρίδα του και ο Παναθηναϊκός του δίνει την άδεια σε μία προσπάθεια να τον κάνει να αισθανθεί πιο απελευθερωμένος ψυχολογικά, κοντά στους δικούς του ανθρώπους. Αυτή η περίοδος αναμονής (μετά τη δεύτερη επέμβαση) τερματίζεται στις 6 Ιανουαρίου του 2008 όταν ο Γκονζάλες πατάει χορτάρι και φοράει τη φανέλα της ομάδας για 45 λεπτά κόντρα στον Απόλλωνα της Καλαμαριάς.

Οι πάντες αισιοδοξούν αφού ο Αργεντίνος δείχνει να πατάει καλά στα πόδια του και να πιστεύει στον εαυτό του. Ο Πεσέιρο προσπαθεί να τον εντάξει ομαλά στην ομάδα αλλά ο ίδιος, ανυπόμονος ως συνήθως, δυσανασχετεί όταν μένει εκτός 11άδας. Τα νεύρα του, τεντωμένα όσο ποτέ, τον προδίδουν. Ο Εκι πρωταγωνιστεί σχεδόν κάθε 15 μέρες σε επεισόδια με συμπαίκτες και προπονητές ανοίγοντας μόνος του την πόρτα της εξόδου του από την Παιανία. Στις 14 Μαϊου γράφτηκε και επισήμως ο επίλογος.