Σκοτάδι και αίμα στην άλλοτε Μεσοποταμία

Την επέτειο τεσσάρων χρόνων από την στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στο Ιράκ σηματοδότησε η 17η Μαρτίου, αλλά ουδείς μπορεί να τη γιορτάσει, ακόμα και οι πιο σκληροί πολέμιοι του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν.

Σε αυτά τα 4 χρόνια χιλιάδες πολιτών, Ιρακινοί, Αμερικανοί και άλλοι έχασαν τη ζωή τους μέσα στη δίνη αυτής της θηριωδίας που ονομάζεται πόλεμος. Ο μόνος που μπορεί να γιορτάσει είναι ο Χάρος- αυτός που βλέπει τις αδικοχαμένες ψυχές να σχηματίζουν ουρές στις θύρες του Άδη. Με ένα αναπάντητο ” γιατί ” στο πελιδνό στόμα τους…

Μια χώρα ματώνει…

Τα συντρίμμια από τους πρώτους βομβαρδισμούς, την άνοιξη του 2003- το επονομαζόμενο « σοκ και δέος »- μπορεί να οδήγησαν στην πτώση του Σαντάμ και στον απαγχονισμό του μετά από 3,5 χρόνια, ωστόσο συμβολίζουν την περιπέτεια μια χώρας.

Μιας χώρας που δεν μπορεί να αναδυθεί μέσα από τα συντρίμμια της. Ενός πολέμου που πυροδότησε μια σειρά αντιδράσεων, προσθέτοντας διαρκώς αλυσίδες στον κύκλο της βίας, περισσότερες θυσίες στον παράλογο βωμό του αίματος.

Ο αμερικανικός στρατός δείχνει απολύτως εγκλωβισμένος στο ταραγμένο Ιράκ και τα όποια σχέδια εκπονούνται « στραγγαλίζονται » στη στενωπό του πολιτικού κόστους για τον Λευκό Οίκο και στη δήθεν συνέπεια των δημιουργών της θεωρίας του « εκδημοκρατισμού δια της στρατιωτικής επιβολής » στη Μέση Ανατολή.

4 χρόνια βίας, αίματος, πόνου και (τόσο άδικα) χαμένων ψυχών. Έρευνα ιρακινών και αμερικανών αναλυτών και επιστημόνων που δημοσίευσε τον περασμένο Οκτώβριο η εφημερίδα New York Times υπολογίζει τους νεκρούς πολίτες στο Ιράκ από 426.369 έως 793.663.

Βλέπετε δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία για το φόρο του αίματος που έχει κληθεί να πληρώσει αυτή η χώρα που, επειδή διαθέτει πετρέλαιο και έτυχε να έχει έναν παρανοϊκό ηγέτη.

Διότι το θρησκευτικό μίσος ανάμεσα σε μουσουλμάνους (σιίτες και σουνίτες) πυροδοτείται διαρκώς και τα τηλεγραφήματα από τα διεθνή Μέσα Ενημέρωσης που αναφέρονται σε επιθέσεις αυτοκτονίας και συνεχείς θανάτους μοιάζουν με ομοβροντίες.

Το θλιβερό μέρισμα του αίματος…

Μέρισμα στο αίμα έχει και ο αμερικανικός στρατός. Από το Μάρτιο του 2003 μέχρι και σήμερα έχουν χάσει τη ζωή τους 3.216 αμερικανοί στρατιώτες. Το Ιράκ είναι το Βιετνάμ του νέου αιώνα για την σύγχρονη αυτοκρατορία. Θα πείτε ότι αυτοί είναι μισθοφόροι πολεμιστές και ίσως δεν ενοχλεί και τόσο ο θάνατος τους. Ίσως…

Αλλά η αλήθεια είναι κάπως διαφορετική. Η πλειονότητα των αμερικανών στρατιωτών είναι φτωχόπαιδα από υποβαθμισμένες περιοχές των ΗΠΑ που στρατολογήθηκαν, χωρίς να έχουν απόλυτη γνώση του τι τους περιμένει. Φτηνές δικαιολογίες; Μπορεί…

Η αλήθεια που μένει είναι μια και έχει το χρώμα του μαύρου και του κόκκινου. Σκοτάδι και αίμα στην άλλοτε Μεσοποταμία. Η επιστροφή της (απ)ανθρώπινης βαρβαρότητας. Ο νέος Μεσαίωνας.

Και αν υπάρχει μια αχτίδα φωτός, αυτή θα βγει από τους λαούς. Τους απλούς ανθρώπους που πορεύθηκαν στους παγκόσμιους δρόμους και πάλι ενώνοντας τις φωνές τους σε ένα κοινό σύνθημα: Όχι άλλοι πόλεμοι .

Ενδεχομένως οι λαοί να είναι η μόνη ελπίδα… Και όσο κι αν φαίνεται μάταιος κόπος και χαμένος χρόνος, όσο οι φωνές γίνονται περισσότερες, τόσο θα αχνοφαίνεται ο ήλιος.