Διοίκηση με SMS
Ενα από τα ανώδυνα πράγματα στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο είναι να καταθέτεις την άποψη σου στα ερτζιανά πληρώνοντας μία τηλεφωνική μονάδα ή στέλνοντας ένα SMS.
Και στις δύο περιπτώσεις ή σ’ όλες τις παρόμοιες, το κόστος είναι προκαθορισμένο και ασήμαντο. Συμφωνώ ότι η κριτική είναι αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός. Αλλωστε και στις γενικές συνελεύσεις των ΠΑΕ δικαίωμα λόγου έχουν τόσο οι μεγαλομέτοχοι όσο και εκείνοι που έχουν μία μετοχή ανεξαρτήτως που ό,τι πουν γράφεται στο χιόνι.
Στον επαγγελματικό αθλητισμό δεν μπορεί κάποιος να αποφασίζει με το συναίσθημα. Επιβάλλεται να πράττει μ’ αυτό που του λέει η λογική. Μέχρι και ο Ζαγοράκης ομολόγησε στην τελευταία του συνέντευξη Τύπου ότι άρχισε να σκέφτεται σαν παράγοντας.
Στην ουσία είπε ότι στα θέματα του ΠΑΟΚ άλλο λέει η καρδιά του και άλλο οι ανάγκες του ταμείου της ΠΑΕ. Από τη στιγμή που ένας ποδοσφαιριστής που μεταπήδησε στην διοίκηση αρχίζει και ξεχωρίζει την λεπτή διαχωριστική γραμμή γίνεται εύκολα κατανοητό με ποιον τρόπο σκέφτονται οι παράγοντες-επιχειρηματίες.
Στον ΠΑΟΚ έχει ξεκινήσει σχεδόν από το καλοκαίρι μία μεγάλη κουβέντα για το γήπεδο ή οποία φούντωσε μετά τις τελευταίες αναφορές του Ζαγοράκη. Ο πρόεδρος του ΠΑΟΚ είπε το αυτονόητο: “Δεν μπορούμε να πληρώνουμε 3 εκ. ευρώ για να συντηρούμε ένα γηρασμένο γήπεδο”.
Η τοποθέτηση του προέδρου του “Δικεφάλου” έχει να κάνει με το… ταμείο της ομάδας το οποίο τον… υποχρεώνει να αρχίσει να σκέφτεται παραγοντικά. Οι ΠΑΟΚτσήδες που βάζουν το συναίσθημα πάνω από τη λογική με το που ακούν νέο γήπεδο απαιτούν να γίνει στην Τούμπα. Μέχρις ενός βαθμού λογικό ακούγεται το αίτημα τους, αλλά για θετικό πρόσημο στο ταμείο το θέμα εξετάζεται διαφορετικά γιατί πλέον το πράγμα ξεφεύγει από τη βούληση του κόσμου.
Κανείς δεν παραγνωρίζει την συνεισφορά των φιλάθλων, αλλά είναι εύκολο να πετάς στον αέρα αυτό που λέει η καρδιά σου, αλλά δύσκολο να πάρεις μία απόφαση με οικονομοτεχνικά δεδομένα.
Βεβαίως αυτή η ιστορία του γηπέδου του ΠΑΟΚ μοιάζει με τον παππού στην ταινία “Πολίτικη κουζίνα” που πάντα έβρισκε μία καλή δικαιολογία να αναβάλει το ταξίδι του από την Πόλη στην Αθήνα. Αρα έχει πολύ δρόμο μπροστά της.
Και επειδή ο κόσμος θέλει να έχει κυρίαρχο λόγο το απλούστατο που πρέπει να κάνει είναι να αποκτήσει δικαίωμα ψήφου στον Ερασιτέχνη ο οποίος θα έχει το ουσιαστικότερο κομμάτι στην απόφαση για το γήπεδο.
Την συσπείρωση του κόσμου, αλλά για άλλο λόγο την ζητάει και ο Αρης δια μέσω του προέδρου της Λέσχης Γιάννη Γρανούζη. Ο λόγος είναι απλός. Από τη στιγμή που η “Λέσχη Φίλων του Αρη” στο μοντέλο των “κιτρίνων” είναι ο μεγαλομέτοχος, υπάρχουν περισσότεροι από έναν λόγους που επιβάλλεται οι φίλοι του Αρη να εγγραφούν στη “Λέσχη”.
Κοντά 30.000 ήταν οι αρειανοί που ταξίδευσαν στο ΟΑΚΑ για τον τελικό με τον ΠΑΟ, αλλά στην “Λέσχη” όπου η συνδρομή είναι σχετικά χαμηλή οι εγγραφές δεν ξεπερνούν τις 7000! Η σύγκριση των δύο αριθμών δημιουργεί προβληματισμό καθώς η πλειονότητα του κόσμου δεν συσπειρώνεται γύρω από το θεσμικό φορέα παρότι, υπό μία έννοια, έχει ως κίνητρο τη συμμετοχή στις αποφάσεις για την εκλογή της διοίκησης.
Ο αριθμός με δεδομένο την αθλητική κουλτούρα των Ελλήνων φιλάθλων δεν είναι μικρός αλλά δύσκολα μπορεί να δρομολογήσει αφετηρία εντυπωσιακών μεταβολών. Kι’ αυτό δεν πρέπει να περνάει απαρατήρητο.
