Ηρθε κι έφυγε σαν φίλος

Στη μακρά λίστα των προπονητών που έχουν περάσει από τον Παναθηναϊκό τα τελευταία χρόνια για μία σεζόν, έστω και λίγο παραπάνω όπως συνέβη με τον Αλμπέρτο Μαλεζάνι, προστέθηκε από το βράδυ της Τετάρτης και το όνομα του Ζοσέ Πεσέιρο.

Εάν οι φίλοι του “τριφυλλιού” θα θυμούνται τον Χανς Μπάκε για την προπονητική του φιλοσοφία που έμοιαζε βγαλμένη από άλλο πλανήτη, ή τον Βίκτορ Μουνιόθ για τηνεμπιστοσύνη που έδειξε στο Σωτήρη Νίνη, τον Πεσέιρο θα τον κρατήσουν στη μνήμη τους για την εμμονή του στο πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα, rotation, το οποίο ακολούθησε ευλαβικά μέχρι και την τελευταία αγωνιστική.

Οι συστάσεις που συνόδευαν τον Πορτογάλο ερχόμενος το περασμένο καλοκαίρι στην Παιανία έκαναν λόγο για έναν τεχνικό, λάτρη του επιθετικού ποδοσφαίρου. Ο ίδιος φρόντισε να επιβεβαιώσει τις πληροφορίες δηλώνοντας με το καλημέρα “προτιμώ η ομάδα μου να κερδίζει 4-3 παρά 1-0”.

Απαντες περίμεναν με αγωνία την αλλαγή φιλοσοφίας που θα περνούσε στο αγωνιστικό στιλ της ομάδας, αλλά τα αποτελέσματα ήταν εκ διαμέτρου αντίθετα. Ο Παναθηναϊκός έδειχνε μία ιδιαίτερη…προτίμηση στις αγχωτικές νίκες έχοντας ως βασικότερο όπλο του τη συμπαγή αμυντική λειτουργία (6 γκολ παθητικό στον α’ γύρο, δύο εκ των οποίων στο Αλκαζάρ).

Με αυτή τη λογική πορεύθηκε μέχρι και την τελική ευθεία του πρωταθλήματος. Ο Παναθηναϊκός βρισκόταν στην κορυφή, έξι αγωνιστικές πριν το φινάλε και κάπου εκεί, τα πάντα άλλαξαν. Η σωστή αμυντική λειτουργία…πήγε περίπατο και η δυσκολία στη δημιουργία φάσεων και κατά συνέπεια, στην επίτευξη τερμάτων, διατηρήθηκαν με αποτέλεσμα οι “πράσινοι” να χάσουν τον τίτλο μέσα από τα χέρια τους. Μπορεί να πει κανείς ότι η παρτίδα σώθηκε με την εξασφάλιση της συμμετοχής στα προκριματικά του Champions League μετά τη…μεταμόρφωση στα play-off, αλλά πάντοτε θα υπάρχει ένα “αλλά” στην υπόθεση.

Μπορεί ο Πορτογάλος να μη φάνηκε συνεπής σε αυτό το σκέλος των…προγραμματικών του δηλώσεων, αλλά καθ’όλη τη διάρκεια του πρωταθλήματος εφάρμοσε τη λογική του rotation, δίνοντας ευκαιρίες σε όλους τους παίκτες. Σε όλους είπαμε; Ισως η περίπτωση του Σωτήρη Νίνη να αποτελεί την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα αλλά ήταν αρκετή ώστε να προκαλέσει τις πιο έντονες…μουρμούρες στην πράσινη εξέδρα.

Παρά το πάθος με το οποίο ζούσε την κάθε στιγμή, του κάθε αγώνα ο Πεσέιρο δεν μπόρεσε να κερδίσει την εμπιστοσύνη των φιλάθλων. Ουκ ολίγες φορές οι επιλογές του σε αλλαγές προσώπων κατά τη διάρκεια του αγώνα ή οι ενδεκάδες που παρέτασε αποδοκιμάστηκαν από την πλειοψηφία των φιλάθλων και δεν ήταν πολλές οι φορές που το αποτέλεσμα τον δικαίωσε.

Καλώς ή κακώς ένας προπονητής κρίνεται από τα αποτελέσματα και από τη στιγμή που ο Παναθηναϊκός έμεινε και αυτή τη σεζόν χωρίς τίτλο, η δουλειά του Πεσέιρο δεν στέφθηκε από επιτυχία. Μελανό σημείο στην παρουσία του στον πράσινο πάγκο αποτέλεσε, επίσης, η απώλεια του ελέγχου στον πειθαρχικό τομέα, ειδικά στις περιπτώσεις των παραπτωμάτων του Εκι Γκονζάλες.

Ο ίδιος θα ήθελε πολύ να παραμείνει και τη νέα σεζόν στην Παιανία αλλά οι εξελίξεις τον πρόλαβαν…Πάντως, ουδείς πρέπει να έχει παράπονο από την επαγγελματικότητα την οποία επέδειξε και γι’αυτό το λόγο ήρθε και φεύγει σαν φίλος…