To know how του Ντούντα

Στα εξώφυλλα των εφημερίδων που πρόσκεινται στον Ολυμπιακό η ομάδα μπάσκετ του συλλόγου σπανίως έβρισκε περίοπτη θέση στην αρχή της σεζόν. Ο κόσμος μάλλον σνόμπαρε τη νέα προσπάθεια του Ντούσαν Ιβκοβιτς και της διοίκησης και ο Σπανούλης με την παρέα του αγωνίζονταν μεταξύ των συνήθων υπόπτων. Τα μάλλον απαξιωτικά σχόλια (“που πάμε έτσι;”) έδιναν και έπαιρναν. Μερικούς μήνες αργότερα, ο Ολυμπιακός βρέθηκε (σπάζοντας πλεονέκτημα έδρας μάλιστα) στο φάιναλ φορ της Κωνσταντινούπολης.

Τι συμπεραίνουμε από τα παραπάνω; Πρώτον ότι στην Ελλάδα λείπει η αθλητική παιδεία. Σιγά το νέο. Δεύτερον, ότι ο Ντούσαν Ιβκοβιτς παραμένει ο σημαντικότερος εν δράσει προπονητής μπάσκετ στη Γηραιά Ηπειρο. Πριν αρχίσετε τις ύβρεις, τις συγκρίσεις με τον Ομπράντοβιτς και τα αναθέματα, σκεφτείτε λίγο ψύχραιμα. Πιο άλλος προπονητής της πρώτης γραμμής θα αναλάμβανε το ρίσκο να οδηγήσει μία ομάδα στη νέα οικονομικά εποχή, με ένα σωρό παίκτες εργάτες και μόνο ένα αστέρι; Μόνο αυτός διότι είναι παλιά του τέχνη κόσκινο.

Με τα πιτσιρίκια του Πανιωνίου τη σεζόν 1995-96 και με τη βοήθεια του Ζάρκο Πάσπαλι έβγαλε τους Νεοσμυρνιώτες χαλαρά στην Ευρωλίγκα και έχασε για ένα σουτ τον τελικό. Την Εθνική Σερβίας την ανασυγκρότησε από τις στάχτες της με ηγέτες αμούστακα παιδιά. Είχε, λοιπόν, το know-how ο Ντούντα και ήξερε τι ακριβώς έπρεπε να κάνει.

Βεβαίως, χρειάστηκαν και προσθήκες στα μέσα της σεζόν. Στο άκουσμα της είδησης της απόκτησης του Ντόρσεϊ και του Λο ουδείς ενθουσιάστηκε, πολλοί όμως χτύπησαν το κεφάλι τους στον τοίχο όταν έμαθαν ότι ο πρώτος δεν θα παίξει στο τέταρτο παιχνίδι με τη Σιένα.

Το μυστικό ήταν οι ρόλοι, η ομαδικότητα και η ενέργεια τελικά. Ο Χάινς στο τέταρτο παιχνίδι έπαιξε και για τον τραυματία Ντόρσεϊ. Ο Σπανούλης πήρε πολύτιμες βοήθειες από τον Σλούκα και τον Μάντζαρη. Πρίντεζης, Παπανικολάου και Αντιτς αλληλοσυμπληρώθηκαν ιδανικά. Ο Ολυμπιακός έβγαλε πάθος, αγωνιστικό θράσος, μεγάλη πείνα για διάκριση, τι άλλο να ζητήσει κανείς απ’ αυτά τα παιδιά;

Η Σιένα έζησε (στην αρχή) και τελικά πέθανε με τα βαριά κορμιά των έμπειρων αλλά κουρασμένων παικτών της. Κουβάλησε το κάρο μέχρι το 30′ αλλά όταν χρειάστηκε να επιστρατεύσει έξτρα ενέργεια από το ρεζερβουάρ….μηδέν εις το πηλίκο. Ο Ολυμπιακός άρπαζε το ένα επιθετικό ριμπάουντ μετά το άλλο και συνολικά είχε τουλάχιστον 10 κατοχές περισσότερες από την πρωταθλήτρια Ιταλίας. Και να ήθελε δηλαδή, δεν θα μπορούσε να χάσει.

Πλέον, στον ημιτελικό περιμένει η Μπαρτσελόνα. Οι “μπλαουγκράνα” δεν τρομάζουν όπως στο πρόσφατο παρελθόν, έχουν χάσει μεγάλο μέρος της δυναμικότητάς τους μετά τη φυγή του Ρούμπιο, ο Ναβάρο κουβαλά άλλο έναν χρόνο στην πλάτη αλλά…..Καιρός μέχρι τις 11 Μαϊου υπάρχει. Ο Ολυμπιακός το άγχος έτσι και αλλιώς το μεταφέρει αυτομάτως στην αντίπαλη πλευρά η οποία παίρνει το χρίσμα στο φαβορί. Οπότε γιατί όχι;