Γιώργο τι… ψάχνουμε;

Τι γίνεται τώρα; Ότι πει το αφεντικό. Το πόσο άδειο είναι το μπάσκετ σε επίπεδο παραγόντων θα φανεί για μία ακόμα φορά, αφού ο επικεφαλής του ευρωπαϊκού γραφείου της Φίμπα, μαζί με ένα-δύο παλιόφιλους θα αποφασίσουν για τον διάδοχο του Γιαννάκη.

Μεταξύ μας, μέχρι τώρα η συγκεκριμένη λογική δεν είχε αποτύχει οπότε συνταγή που κερδίζει δεν αλλάζει ελλείψει και άλλων. Πολύ εύκολα το όνομα του Φώτη Κατσικάρη μπαίνει στην κορυφή της λίστας αφού παραμένει ο δεύτερος πιο πετυχημένος Έλληνας τεχνικός. Παρά το ξαφνικό φινάλε της σχέσης του με την…ιδιαίτερη Βαλένθια, στην Ισπανία θεωρείται από τα καλύτερα ονόματα, ενώ φαίνεται ότι μέχρι το τέλος της εβδομάδας θα δουλεύει πάλι σε ομάδα υψηλού επιπέδου. Σε αυτή την περίπτωση το όνομά του μάλλον απομακρύνεται λόγω φόρτου εργασίας.

Η επόμενη λύση αφορά σε ένα προπονητικό δίδυμο. Υπάρχει το…δεύτερο σκέλος αφού ο Λευτέρης Κακιούσης δούλεψε από πολύ νωρίς στην εθνική, ο Παναγιώτης Γιαννάκης του έδινε λόγο και στα αγωνιστικά ενώ γνωρίζει άψογα τον κορμό της ομάδας. Ποιο θα είναι το πρώτο; Ο Αργύρης Πεδουλάκης, από την στιγμή που δεν χρειάζεται να διαλέξει ξένους, διαθέτει την τεχνογνωσία και παρεμφερές σκεπτικό με αυτό του Γιαννάκη. Βεβαίως, από τη στιγμή που στην προπονητική ομάδα υπάρχει ο Νίκος Λινάρδος γιατί να μην δωθεί «προαγωγή» στον Λευτέρη Κακιούση; Ο Θανάσης Σκουρτόπουλος βρίσκεται και αυτός στην αγορά.

Ούτως ή άλλως η συγκεκριμένη γενιά των 40ηδων είναι η καλύτερη που είχαμε ποτέ προπονητικά οπότε αξίζουν την ευκαιρία.

Η θεωρία του ξένου προπονητή δύσκολα θα προχωρήσει. Ο Μεσσίνα για παράδειγμα δύσκολα θα αφήσει τις δουλειές σε συλλόγους, ήδη κάνουν ουρά οι υποψήφιες ομάδες για το καλοκαίρι, για να δεσμευθεί με μία εθνική. Κανονικά η συζήτηση έπρεπε να ξεκινά από τον Ομπράντοβιτς αλλά το χαρτί…κάηκε με την πίεση που ασκήθηκε να ολοκληρωθεί η σχέση με τον Γιαννάκη επειδή δουλεύει στον Ολυμπιακό. Αυτό το μικροκομματικό μας συμφέρον…

Η δε ευρωπαϊκή αγορά μην νομίσει κανείς έχει συγκεντρωμένους τους Φιλ Τζάκσον και τους Πατ Ράιλι. Οι Σέρβοι αποδεικνύονται μετρίως μέτριοι, οι Ισπανοί έχουν τις ομάδες τους, Ιταλοί, άλλη κουβέντα. Ο Σκαριόλο; Ο Ερνάντεθ; Έρχεται από άλλον μπασκετικό πλανήτη, με διαφορετική φιλοσοφία και θα ήταν μία ενδιαφέρουσα πρόταση ο τέως τεχνικός της εθνικής Ισπανίας αλλά υπάρχει πρόβλημα: είναι αλλεργικός στους παράγοντες όταν μπλέκονται στη δουλειά του με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Το γεγονός ότι ο Παναγιώτης Γιαννάκης φεύγει από την εθνική επειδή προπονεί τον Ολυμπιακό και ακόμα χειρότερα ότι δεν προσφέρεται η δυνατότητα να προσεγγίσουμε τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς αποδεικνύει την αδυναμία των Ελλήνων παραγόντων. Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός θριαμβεύουν. Ο Ολυμπιακός θα έχει τον προπονητή του αφοσιωμένο 12 μήνες το χρόνο, οι δε πράσινοι δεν θα μπλέξουν πάλι σε καταστάσεις όπως το 2004 και το 2005 όταν ο Ζοτς σπαταλούσε τις διακοπές του και την πνευματική του ηρεμία για να του χαλάνε το συκώτι οι κακομαθημένοι συμπατριώτες του της εθνικής ομάδας.

Ο Δράκος υπήρξε ο πιο πετυχημένος κόουτς του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος παρά το μέτριο φινάλε. Έκτισε τον κορμό της εθνικής για πολλά χρόνια, την μπόλιασε με τη φιλοσοφία του νικητή, μεταλαμπάδευσε μέρος από το δικό του μεγαλείο ως παίκτης σε παιδιά χαμηλών τόνων. Θα μπορούσε βεβαίως να παίξει καλύτερο μπάσκετ(μην ρωτήσει κανείς ποιο είναι το καλό μπάσκετ), όπως έκανε για λίγο στο προολυμπιακό. Την θέση του στην ιστορία την πήρε δίκαια σε αυτή την δεύτερη ευκαιρία που του έδωσε η εθνική.

Τώρα ο διάδοχος στον οποίο για πρώτη φορά, ακόμα ο Βασιλακόπουλος, αυτός μας έμεινε, θα πρέπει να πει τι ζητάμε ως μπάσκετ εθνικής ομάδας. Θέλουμε μία συνέχεια με βάση την ίδια φιλοσοφία(άμυνα, πολλές αλλαγές, περιφερειακό παιχνίδι) άρα και να βρεθούμε πιο κοντά στο άμεσο αποτέλεσμα. Μήπως αναζητούμε μία άλλη ταυτότητα η οποία θα έχει περισσότερο γρήγορο μπάσκετ και θα εντάξει παιδιά όπως ο Κουφός με το ρίσκο κάποιας χαμένης διοργάνωσης;

Κουράγιο κόουτς όποιος κι αν είσαι.