Φέρο Καρίλ Οέστε: Η ομάδα του Έκτορ Κούπερ εκπέμπει SOS (videos)
Ο διαιτητής Τεοντόρο Νίτι δεν είχε επιλογή. Δεν υπήρχε νόημα εξάλλου... Ο δεύτερος τελικός και συνάμα ο τίτλος του πρωταθλητή είχε κριθεί μετά το 2-0 που γράφτηκε από το 22ο τέρμα του Μιγκέλ Άνχελ Χουάρες. Το πέναλτι του αρχισκόρερ του Campeon Nacional, προκάλεσε πανζουρλισμό στις ξύλινες εξέδρες του "Ρικάρντο Ετσεβερί".
Εικόνες μακρινές, ξεθωριασμένες από τον χρόνο, με κίνδυνο να βουλιάξουν στη Λήθη, εάν δεν συγκεντρωθεί το απαιτούμενο ποσό. Η στυγνή πραγματικότητα σφίγγει τη θηλιά γύρω από το λαιμό του συλλόγου για 3.500.000 πέσος Αργεντινής (600.000 ευρώ) και μοναδική διέξοδος είναι η επιστροφή στην πρώτη τη τάξει κατηγορία. Σε αντίθετη περίπτωση, μετά από 106 χρόνια ζωής, το “πράσινο τρένο” θα σφυρίξει για τελευταία φορά… Το contra.gr σας παρουσιάζει την Φέρο Καρίλ Οέστε, την ομάδα του Έκτορ Ραούλ Κούπερ, η οποία βρίσκεται ένα βήμα από τη διάλυση.
Η γέννηση της Φέρο
Μία παρέα 95 σιδηροδρομικών της εταιρίας “Ferrocarril Oeste de Buenos Aires” αποφάσισε να αθληθεί οργανωμένα και δημιούργησε την Club Ferro Carril Oeste. Τα γραφεία στην γειτονιά Καμπαγίτο, στο κέντρο του Μπουένος Αϊρες, πλησίον της εταιρίας η οποία επιβαρύνθηκε με τα έξοδα απόκτησης γης ώστε να κατασκευαστεί το γήπεδο.
Μετά από 35 χρόνια, ο σύλλογος αποφάσισε να κόψει τον “ομφάλιο λώρο” από τη σιδηροδρομική εταιρία και μετονομάστηκε σε Club Atletico del Ferrocarril Oeste de Buenos Aires. Μέχρι και σήμερα δε, δεν έχει διευκρινιστεί εάν το ορθόν είναι “Φέρο Καρίλ”, ωστόσο η επίσημη ιστοσελίδα του συλλόγου έχει υιοθετήσει την χωρισμένη εκδοχή…
Ο Κούπερ και η Φέρο
Αναδείχθηκε από τις ακαδημίες της Φέρο και αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς παίκτες που έχουν φορέσει τη φανέλα της ομάδας. Αγωνιζόταν ως κεντρικός αμυντικός, συνήθως μαζί με τον Χουάν Ντομίνγκο Ρόκι και αργότερα τον Βίκτορ Μαρτσεζίνι.
Απέκτησε το παρατσούκλι “μεγάλο κεφάλι”, λόγω των δυνατών κεφαλιών του με τις οποίες σκόραρε. Βασικός και κυριολεκτικά αναντικατάστατος στα πρωταθλήματα του 1982 και του 1984, όπου συνεισέφερε και επιθετικά. Σε 22 εμφανίσεις το 1982 σημείωσε 2 γκολ (στο 4-0 επί της Βελές και στον πρώτο ημιτελικό, στο 4-0 επί της Ταγέρες) και σε 14 παιχνίδια το 1984 σκόραρε στο 1-1 με την Πλατένσε.
Στην 1η του επαγγελματική σεζόν, το 1976, έδωσε το “παρών” σε 5 ματς και την επόμενη χρονιά πήρε μεταγραφή στην Ιντεπεντιέντε Ριβαδαβία. Το 1978 επέστρεψε στη Φέρο και αποχώρησε για την Ουρακάν το 1988 έχοντας συνολικά 463 εμφανίσεις (2ος πίσω από τον Όσκαρ Γαρέ) και 24 γκολ. Οι εμφανίσεις του στη Φέρο τον έχρισαν και διεθνή 3 φορές το 1984.
Η πρώτη εξαγορά του καταγράφηκε τη δεκαετία του ’50, με η συμβολή του Ατίλιο Ρένσι, γραμματέας της Εβα Περόν και το 1963 άρχισε η πολυετής θητεία του οδοντιάτρου Σαντιάγο Λέιντεν, υπό την καθοδήγηση του οποίου πέρασε στη “χρυσή εποχή”. Ενας σύλλογος, πάντως, ουχί αμιγώς ποδοσφαιρικός, με τμήματα μπάσκετ, βόλεϊ ανδρών και γυναικών, χάντμπολ ανδρών και γυναικών, που σαν από συνεννόηση, άνθισαν όλα τη δεκαετία του ’80.
Το “θαύμα” του 1982
Η πορεία προς την κορυφή της Φέρο άρχισε το 1981. Δίχως πρότερες επιτυχίες (ως ένδοξες στιγμές λογίζονταν η 6η θέση του 1954 και η 7η του 1957), κατάφερε με όμορφο, επιθετικό ποδόσφαιρο να καταλάβει τη 2η θέση αρχικά στο εθνικό πρωτάθλημα, χάνοντας 2 φορές από τη Ρίβερ Πλέιτ στον τελικό. Ακολούθως, στο πρωτάθλημα Μετροπολιτάνο, η Μπόκα Τζούνιορς του Ντιέγο Μαραντόνα πήρε σημαντική διαφορά στον 1ο γύρο, ωστόσο στον 2ο η Φέρο άρχισε τις νίκες και κατάφερε να περάσει 1 πόντο μπροστά.
Τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος οι 2 μοναδικές διεκδικήτριες του τίτλου συναντήθηκαν στο “Μπομπονέρα”. Οι “πράσινοι” ήταν ανώτεροι, αλλά σπατάλησαν αρκετές ευκαιρίες και το “πλήρωσαν”. Μία μαγική πάσα του Μαραντόνα στον Ούγκο Περότι και από εκεί μία ασίστ στον Κάρλος Μπαρίζιο διαμόρφωσαν το 1-0 υπέρ της Μπόκα, σε ένα ματς που έμεινε στην ιστορία. Την επόμενη αγωνιστική, η Φέρο αντίκρισε ένα γνώριμο, εχθρικό πρόσωπο από τη διαιτησία κι ενώ νικούσε 3-0 την Ουρακάν, περιορίστηκε στην ισοπαλία 3-3. Ηταν τέτοια η ορμή της Φέρο, που τόσο ο τεχνικός της Μπόκα, Μιγκέλ Μπρίντιζι, όσο και ο Μαραντόνα δήλωναν πως εάν υπήρχαν ακόμα 2 αγωνιστικές, θα κέρδιζε τον τίτλο. Η βαθμολογία, όμως, έστεψε πρωταθλήτρια την Μπόκα, με 1 βαθμό περισσότερο από το συγκρότημα του Κάρλο Τιμότεο Γριγουόλ.
Η δικαίωση δεν άργησε να έρθει. Το εθνικό πρωτάθλημα γίνεται στόχος ζωής για τον Έκτορ Ραούλ Κούπερ και τους συμπαίκτες του. Ο πρώην τεχνικός του Άρη αποτελούσε τον “στυλοβάτη” της άμυνας της Φέρο και αγωνίστηκε σε όλα τα παιχνίδια του πρωταθλήματος. Άξιοι συμπορευτές του οι Κλαούντιο Κρόκο, Όσκαρε Γαρέ, Χουάν Ντομίνγκο Ρόκια και Χερόνιμο Σακάρντι που επίσης αγωνίστηκαν σε όλα τα ματς. Ο Χουάρεθ έχασε 1 παιχνίδι, έμεινε στις 21 συμμετοχές, αλλά με 22 τέρματα έμεινε στην ιστορία ως ο πρώτος σκόρερ. Από κοντά ο Λούκας Αντριάν Περόν με 17 γκολ, ενώ ο Κούπερ σημείωσε από την πλευρά του 2 τέρματα, 1 εκ των οποίων στον ημιτελικό με την Ταγέρες.
Οι Αργεντινοί που πλησιάζουν τα 40 θα θυμούνται πολύ καλά εκείνη την ομάδα. Κατάφερε να κατακτήσει το πρωτάθλημα αήττητη και το αθλητικό περιοδικό “El Grafico” την χαρακτήρισε ως “μία καλολαδωμένη μηχανή, που έφτασε στην κορυφή της έχοντας την απλότητα ως έμβλημα. Μία εντυπωσιακή επίδειξη πως η αφοσίωση και η καθολική ενότητα μπορεί να στείλει ένα σύνολο στην κορυφή”. Αυτή ήταν η Φέρο της εποχής, η οποία έμεινε στην ιστορία ως μία από τις σπουδαιότερες ομάδες όλων των εποχών. Ήταν, μάλιστα, η 1 από τις 4 συνολικά ομάδες που κατάφεραν να κατακτήσουν πρωτάθλημα αήττητες, με τις άλλες 3 να είναι οι “κολοσσοί” της χώρας, Μπόκα, Ρίβερ και Σαν Λορέντσο.
Οι αριθμοί για εκείνη τη σεζόν μιλούν από μόνοι τους. Σε 22 παιχνίδια, η Φέρο νίκησε 16 φορές και πρόσθεσε 6 ισοπαλίες. Σημείωσε 50 τέρματα και δέχθηκε μόλις 13. “Αυτό είναι το αποτέλεσμα ενός σοβαρού και υπεύθυνου πλάνου. Οταν ολοκληρώθηκε το εθνικό πρωτάθλημα του 1981, πιστέψαμε ότι μπορούμε να κερδίσουμε το επόμενο και δικαιωθήκαμε. Εάν συνεχίσουμε την ίδια δουλειά, με τους ίδιους ανθρώπους και την ίδια αφοσίωση, δεν μπορεί να συμβεί τίποτα άλλο από το να βελτιωθούμε”, υποστήριξε ο “αρχιτέκτονας” του θριάμβου, ο τεχνικός Κάρλος Γριγουόλ.
Από επιτυχία σε επιτυχία…
Το 1983 δεν επιβεβαίωσε απόλυτα τον Αργεντινό προπονητή, αλλά ούτε τον διέψευσε. Η Φέρο παρέμεινε στο προσκήνιο, αλλά ως σύλλογος με μικρό υπόβαθρο, διατηρήθηκε στο “στόχαστρο” της διαιτησίας. Τρανό παράδειγμα ένα παιχνίδι με τη Ρασίνγκ Κλουμπ, που διεκόπη λίγα λεπτά πριν τη λήξη κι ενώ η Φέρο ήταν μπροστά στο σκορ με 1-0. Κατά τη συνέχισή του σε άλλο γήπεδο, η Ρασίνγκ έφτασε στην ισοφάριση με αρκετά αμφισβητούμενα σφυρίγματα. Κάθε πόντος είχε ζωτική σημασία για την αμφίρροπη μάχη πρωταθλήματος, που εν τέλει βρήκε την Φέρο στην 3η θέση, μόλις 2 πόντους μακριά από την πρωταθλήτρια Ιντεπεντιέντε και 1 από την 2η Σαν Λορέντσο.
Στο Κόπα Λιμπερταδόες, η “πρωτάρα” Φέρο κληρώθηκε μαζί με την Κόλο Κόλο και την Κομπρελόα από τη Χιλή και την “συμπατριώτισσα” Εστουδιάντες στον όμιλο. Εκεί όλα κρίθηκαν στην τελευταία αγωνιστική (κι ενώ είχε προηγηθεί νίκη 1-0 επί της Κομπρελόα με γκολ του Κούπερ), στο εγχώριο ντέρμπι, όπου η Φέρο ηττήθηκε 2-1 από την ομάδα της Λα Πλάτα, που την προσπέρασε και την άφησε 3η με 7 βαθμούς (στην 1η θέση η Κόλο Κόλο).
– Το γήπεδο της Φέρο αναδείχθηκε σε χώρο πολιτισμικού ενδιαφέροντος από τη δημαρχεία του Μπουένος Αϊρες. Το 1988, ο σύλλογος βραβεύθηκε από την UNESCO για την κοινωνική συνεισφορά και την πολιτιστική και αθλητική ανάπτυξη.
– Παραμένει ο μοναδικός σύλλογος στο ποδόσφαιρο της Αργεντινής που αγωνίζεται στο ίδιο γήπεδο από την ίδρυσή του. Είναι το πιο παλιό γήπεδο του Μπουένος Αϊρες. Η γη αγοράστηκε άμεσα από την σιδηροδρομική εταιρία για την κατασκευή του και πιο πριν ανήκει στην ομάδα ράγκμπι Φλόρες. Το γήπεδο χτίστηκε 5 μήνες μετά την ίδρυση του συλλόγου.
– Η κατασκευή της πρώτης εξέδρας του γηπέδου κόστισε 3.964,14 δολάρια το 1906. Διαθέσιμα υπήρχαν μόνο 1.973 δολάρια. Η λύση δόθηκε από τον γενικό διευθυντή της σιδηροδρομικής εταιρίας που είχε βοηθήσει τα μέγιστα στην ίδρυση του συλλόγου και στην παραχώρηση της γης για την κατασκευή του γηπέδου. Ο Ντέιβιντ Σίμπσον επέστρεψε στην πατρίδα του, την Αγγλία, όπου εργάστηκε στον σιδηρόδρομο του Λονδίνου και έβγαλε τα υπόλοιπα 1,991.14 δολάρια.
– Η εξέδρα αυτή έγινε παρανάλωμα του πυρός στις 6 Σεπτεμβρίου του 1931, με τις ζημιές να ανέρχονται σε 10.000.000 δολάρια για εκείνη την εποχή. Από τη φωτιά, μάλιστα, κινδύνεψαν ζωές παραγόντων και μελών του συλλόγου, ενώ αρκετά έγγραφα καταστράφηκαν.
– Το σήμα της ομάδας αποτελείται από μια ασπίδα και υιοθετήθηκε στις 28 Σεπτεμβρίου του 1928. Παρ’ όλα αυτά, μέχρι πρότινος υπήρχαν πολλές ταυτόχρονες εκδοχές του. Στις 20 Νοεμβρίου του 2010 άρχισε ψηφοφορία μεταξύ 4 δημοφιλών εκδοχών, η οποία έληξε στις 4 Δεκεμβρίου και αποφασίστηκε η οριστική μορφή του εμβλήματος της Φέρο.
– Το πρώτο χρώμα που χρησιμοποιήθηκε στις εμφανίσεις ήταν το λευκό, με κόκκινη ρίγα και κόκκινη καρδιά στο τσεπάκι του στήθους. Το 1908, οι παίκτες της Φέρο χρησιμοποιούσαν τις καφετί εμφανίσεις που τους άφησε ως δώρο το πλήρωμα ενός βρετανικού πλοίου. Μετά από μία πολύ κακή σεζόν, το 1911 αποφασίστηκε να αλλάξει το χρώμα στις εμφανίσεις για να αλλάξει το γούρι και υιοθετήθηκε το πράσινο που βρισκόταν άφθονο στο Καμπαγίτο.
– Εκτοτε έχουν υπάρξει ορισμένοι ιδιαίτεροι σχεδιασμοί. Το 1933 χρησιμοποιήθηκε μία λευκή φανέλα με ένα πράσινο “V” στο στήθος. Το 1953 υπήρχε πράσινη φανέλα με λευκά διαμάντια και το 1966 δοκιμάστηκαν οι οριζόντιες ρίγες, όπως της Σέλτικ. Το 1974 το χρώμα άλλαξε σε πορτοκαλί προς τιμή της εξαιρετικής εθνικής Ολλανδίας. Στα νεότερα χρόνια, μαζί με τις χορηγίες, ήρθαν και τα επιπρόσθετα χρώματα, με βάση πάντα το πράσινο. Κίτρινο (1995), μοβ (1998), γκρι (2002) και μαύρο (2004) καθώς και μία επιστροφή στην εμφάνιση της Άστον Βίλα (2000, όπως το 1909) δεν ενθουσίασαν το κοινό.
– Από το 1995 το γήπεδο ονομάζεται “Ρικάρντο Ετσεβερί” προς τιμήν του πάνω από 30 χρόνια αντιπροέδρου του συλλόγου. Μέσα σε αυτό υπάρχει η αίθουσα “Ρομπέρτο Αγιάλα”, προς τιμήν ενός εκ των κορυφαίων παικτών που έχει αναδείξει η ακαδημία της Φέρο.
Η Εστουδιάντες ήταν η ομάδα που δεν άφησε την Φέρο να διατηρήσει τα “σκήπτρα” της στο εθνικό πρωτάθλημα, αφού την άφησε εκτός συνέχειας στη φάση των 16, κερδίζοντας το ματς στη Λα Πλάτα με 1-0 και αποσπώντας ισοπαλία 2-2 στον επαναληπτικό του Μπουένος Αϊρες. Αποδείχθηκε πως αυτή ήταν μάχη πρωταθλητών, αφού η Εστουδιάντες κατέκτησε αυτόν τον τίτλο…
Το 1984, το “τρένο του Καμπαγίτο” κατάφερε να πιάσει ξανά κορυφή. Διατηρώντας τη βάση του θριάμβου του 1982, ο Γριγουόλ κατάφερε να κάνει θαύματα με το υλικό που είχε στα χέρια του. “Για τους ποδοσφαιριστές που δεν έχουν ταλέντο, υπάρχει μόνο ένας τρόπος στήριξης: να τους κάνεις να αισθάνονται εμπιστοσύνη στον μηχανισμό. Οι κανόνες μας είναι τάξη, σεβασμός και πειθαρχία. Το μότο μας ήταν πάντα να βελτιώνουμε αυτά τα στοιχεία”, αναλύει ο Γριγουόλ.
Το εθνικό πρωτάθλημα του 1984 ήταν αρκετά περίεργο. Οι ομάδες χωρίστηκαν σε 8 γκρουπ των 4 το καθένα και η Φέρο συνέπεσε με την Ινστιτούτο ντε Κόρντομπα, την Πλατένσε και την Άλτος Όρνος Σάπλα. Με 3 νίκες και 3 ισοπαλίες εξασφάλισε “εισιτήριο” για τη συνέχεια, όπου απέκλεισε στα πέναλτι την Ουρακάν με 7-6. Ακολούθησαν Ιντεπεντιέντε και Ταγέρες και στον τελικό η Ρίβερ. Κόντρα στα προγνωστικά, η Φέρο υπέταξε τους “εκατομμυριούχους” με 3-0 στο πρώτο παιχνίδι και στον επαναληπτικό πήρε προβάδισμα 1 τέρματος. Οπως καταγράφηκε στο ρεπορτάζ της “Grafico”, η Ρίβερ “δεν μπορούσε να δημιουργήσει κίνδυνο για γκολ ακόμα κι αν έπαιζε για 3 σερί μέρες”.
Το στοίχημα της πρόσληψης του Γριγουόλ το 1980 δικαίωσε τα αφεντικά του συλλόγου, Σαντιάγο Λέιντεν και Ρικάρντο Ετσεβερί. Παρότι δεν είχε κάποια σπουδαία φήμη, ως τεχνικός της Κίμπερλεϊ ντε Μαρ ντελ Πλάτα, ο Γριγουόλ προτάθηκε από τον πρόεδρο της λίγκας του μπάσκετ και τεχνικό της μπασκετικής Φέρο, Λεόν Ναχνουντέλ. Αποδείχθηκε ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση, αφού οι αποχωρήσεις των πρωταθλητών του 1982, Σακάρντι, Ρόκια και Κρόκο, δεν επηρέασαν το σύνολο. Η εφηβική ομάδα, στην οποία έκανε σπουδαία δουλειά ο Αλμπέρτο Μάρσικο, αναπλήρωσε τα κενά με 3 εξαιρετικούς νεαρούς (Μαρσεζίνι, Νόρεμπεργκ, Φανταγκούτσι) και συνέθεσε μία ομάδα που έφερε επανάσταση: η Φέρο εισήγαγε τον όρο διαρκές πρέσινγκ και έβαλε στην προπόνηση βάρη και κορίνες.
“Η Φέρο είναι πρωταθλήτρια, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε η αλήθεια του ποδοσφαίρου ή ότι έχω τη μαγική φόρμουλα. Δεν είναι ώρα να κάνουμε αγιοποιήσεις, δεν είναι του στυλ μου. Ημουν τυχερός που βρέθηκα σε έναν σύλλογο που με άφησε να δουλέψω και να χρησιμοποιήσω τις ιδέες μου, να πετάξω το βιβλίο μου και να γράψω ένα καινούργιο”, εξήγησε ο Γριγουόλ, ο οποίος είχε ακόμη έναν ανοιχτό λογαριασμό.
Το πρωτάθλημα Μετροπολιτάνο διαδέχθηκε το εθνικό και η μάχη του τίτλου φάνηκε από νωρίς πως θα κριθεί μεταξύ της Φέρο και της Αρχεντίνος Τζούνιορς. Στα μεταξύ τους ματς, τα οποία διεξήχθησαν αμφότερα στο Καμπαγίτο διότι η Αρχεντίνος δεν είχε γήπεδο, η Φέρο νίκησε 2-0 και απέσπασε ισοπαλία στον επαναληπτικό. Η κόντρα σώμα με σώμα έφτασε μέχρι την τελευταία αγωνιστική. Εκεί η Αρχεντίνος νίκησε 1-0 την Τέμπερλεϊ και η Φέρο έμεινε στο 1-1 με την Εστουδιάντες, σε ένα παιχνίδι που για ακόμη μία φορά η διαιτησία έβαλε το χέρι της. Αυτό διότι το τέρμα της ομάδας του Λα Πλάτα προήλθε από θέση οφσάιντ και σε περίπτωση που το ματς είχε λήξει με νίκη της Φέρο, ο τίτλος θα κρινόταν σε μπαράζ με την Αρχεντίνος, όπου θεωρητικά οι “πράσινοι” είχαν το πάνω χέρι. Η Εστουδιάντες τους “έκοψε” την πορεία προς τον τίτλο, κατέλαβε την 3η θέση, με την Φέρο να μένει μόλις 1 πόντο (ξανά) μακριά από την κατάκτηση ενός πρωταθλήματος.
Την επόμενη σεζόν, η Φέρο βρήκε ξανά απέναντί της την Αρχεντίνος, αυτήν τη φορά στο Κόπα Λιμπερταδόρες. Οι 2 ομάδες έπαιξαν το μπαράζ που δεν είχαν δώσει μία σεζόν νωρίτερα, αφού τερμάτισαν στην κορυφή του ομίλου και διεκδικούσαν το 1 “εισιτήριο” του ημιτελικού. Το παιχνίδι διεξήχθη σε ουδέτερη έδρα και η ομάδα του νυν ομοσπονδιακού τεχνικού της Αργεντινής, Σέρχιο Μπατίστα, επικράτησε 3-1 και άφησε εκτός νυμφώνος τη Φέρο. Οι 2 αντίπαλοι της εποχής, πάντως, τέθηκαν αντιμέτωποι σε ημιτελικά, στο αναμορφωμένο πρωτάθλημα, όπου η Αρχεντίνος νίκησε ξανά με 3-0, κατακτώντας και αυτόν τον τίτλο μετά το Λιμπερταδόρες. Αυτή ήταν και η αρχή του τέλους για την Φέρο, μία εξαιρετικά άτυχη ομάδα που βρήκε απέναντί της, εκτός από τη διαιτησία, αξιόμαχους αντιπάλους…
Ο εκτροχιασμός του τρένου
Τα χρόνια πέρασαν, η ομάδα άρχισε να διαλύεται. Ο Κούπερ, έχοντας φτάσει 2ος στη λίστα συμμετοχών με 463 ματς (Ιπίσω μόνο από τον Γαρέ των 611 αγώνων), έφυγε με προορισμό την Ουρακάν το 1988. Ο Γριγουόλ είχε εγκαταλείψει 1 χρόνο νωρίτερα, αποδεχόμενος την πρόταση της Ρίβερ, ωστόσο επέστρεψε το 1988 για μία 5ετία. Δεν κατάφερε να αλλάξει τον ρου της ιστορίας. Τα πρωταθλήματα Apertura και Clausura έβρισκαν την Φέρο ολοένα και πιο χαμηλά στη βαθμολογία.
Η έκλαμψη της 4ης θέσης στο Apertura του 1992 δεν επισκίασε τα προβλήματα, τόσο στο αθλητικό κομμάτι, όσο και στο ιδιοκτησιακό. Παραχωρήθηκε σημαντική γη που είχε στην κατοχή του ο σύλλογος, αλλά τα χρήματα δεν μπήκαν ποτέ στα ταμεία της ομάδας και δημιουργήθηκε τεράστιο οικονομικό πρόβλημα. Ο “θρύλος” του συλλόγου, Σακάρντι, ο Γαρέ και ο πρώην πρόεδρος Λέινταν έσπευσαν να βοηθήσουν, αλλά δεν πέτυχαν πολλά πράγματα.
Ο “θρύλος” της Φέρο
Το όνομα της Φέρο έχει ταυτιστεί με αυτό ενός ποδοσφαιριστή: του Χερόνιμο Σακάρντι. Μέσος με απύθμενο ταλέντο, το οποίο καλλιέργησε στις ακαδημίες της Φέρο. Πρωταγωνίστησε στην κατάκτηση του τίτλου το 1982 και γι’ αυτό έγινε και διεθνής, δεν πρόλαβε αυτό του 1984, αφού αποσύρθηκε ένα χρόνο νωρίτερα.
Το 1981, σε μία αναμέτρηση με την Μπόκα Τζούνιορς του Ντιέγο Μαραντόνα, ο “Κάτσο” τραυματίστηκε στο κεφάλι και όπως ομολόγησε αργότερα, έπαθε αμνησία. Αντικαταστάθηκε λίγο πριν το τέλος, στα πρόθυρα λιποθυμίας. Λίγα χρόνια πιο πριν, το 1974, πάλι κόντρα στην Μπόκα, πέταξε τη φανέλα του στο κοινό της Φέρο που φώναζε το όνομά του και γρήγορα τον ακολούθησαν και οι συμπαίκτες του. Το όνομά του, όμως, μετά το τέλος του αγώνα, φώναζαν και οι φίλοι της Μπόκα, αναγνωρίζοντας την αυταπάρνηση με την οποία αγωνίστηκε παρά την ήττα.
Η λατρεία του κόσμου προς τον Σακάρντι δεν έσβησε ποτέ, ακόμα και όταν ως τεχνικός (1997-1999) συνέδεσε το όνομά του με άσχημα αποτελέσματα. Ως αντίδραση από τις εξέδρες, οι φίλαθλοι του αφιέρωσαν έναν στίχο από γνωστό τραγούδι, ο οποίος έλεγε “δεν μετανιώνω γι’ αυτήν την αγάπη, για την οποία τραγουδάω ακόμη και σήμερα”. “Εφυγε” από την ζωή από καρδιακή προσβολή παίζοντας τένις το 2002, σε ηλικία 52 ετών. Ο κόσμος του αφιέρωσε δεκάδες σημαίες, εικόνες, φράσεις και τατουάζ, ενώ έδωσαν το όνομά του σε μία γέφυρα κοντά στο γήπεδο.
Ο υποβιβασμός για πρώτη φορά μετά το 1978 ήταν μαθηματικά βέβαιος και επήλθε το 2000. Βαθμολογικά “σφραγίστηκε” σε μία εντός έδρας αναμέτρηση με τη Λανούς, όπου η Φέρο, με ενδεκάδα κατωτάτου επιπέδου, συνετρίβη με 7-0. Εχοντας μόλις 2 νίκες εκείνη τη σεζόν, κόντρα σε Τσακαρίτα και Ρασίνγκ, ουδείς ήλπιζε για το “θαύμα” πλέον. Στόχος ήταν η άμεση επιστροφή στην πρώτη τη τάξει κατηγορία, αλλά τα αποτελέσματα δεν συμφωνούσαν με το αισιόδοξο κλίμα. Η Φέρο υποβιβάστηκε εκ νέου και αγωνίστηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στην 3η κατηγορία.
Επί ξυρού ακμής
Στις 12 Δεκεμβρίου του 2002 ο σύλλογος κήρυξε χρεοκοπία. Το πρωτάθλημα άρχισε δίχως τη Φέρο, η οποίος δεν είχε συγκεντρώσει ακόμη ποδοσφαιριστές και βρισκόταν σε οικτρή κατάσταση. Οι φίλαθλοι προετοιμάζονταν ψυχολογικά για το απευκταίο σενάριο της οριστικής διάλυσης. Η πρώτη αναμέτρηση της Φέρο, στην 4η αγωνιστική, έφερε το σύλλογο πιο κοντά στο χείλος του γκρεμού. Το ταξίδι των φιλάθλων στο Ροζάριο για την αναμέτρηση με την τοπική Αρχεντίνος βρήκε τους “πράσινους” να χάνουν με κατεβασμένα χέρια. Αρκετός κόσμος έκλαιγε στις πλατφόρμες του τρένου προτού επιστρέψει στα σπίτια του, βλέποντας το οριστικό τέλος…
Τα πράγματα άλλαξαν σύντομα. Η ομάδα απέκτησε συνοχή και άρχισε να αντιστρέφει το κλίμα. Η ολοκλήρωση της σεζόν τη βρήκε πρωταθλήτρια, με 8 πόντους διαφορά από τη 2η Ντεπορτίβο Εσπανιόλ. Παρ’ όλα αυτά, για τον προβιβασμό έπρεπε να επικρατήσει σε ένα είδος final 4, όπου απέκλεισε στα ημιτελικά την Μπράουν ντε Αντρογκέ, ωστόσο στον διπλό τελικό, ηττήθηκε από την Ντεπορτίβο Εσπανιόλ με 3-1 στο Μπάχο Φλόρες και νίκησε μόλις με 1-0 στη Καμπαγίτο. Το 2003 ο σύλλογος τερμάτισε ξανά 1ος στην κανονική περίοδο, ωστόσο αυτήν τη φορά επιβλήθηκε στα πλέι οφ των Ολ Μπόιζ και Ντεπορτίβο Αρμένιο και προβιβάστηκε στη Nacional B, όπου παραμένει μέχρι σήμερα.
Συμπληρώνοντας 8 χρόνια υπό καθεστώς επιτήρησης, ο σύλλογος παραμένει δίχως πρόεδρο και διοικητικό συμβούλιο. Τα μέλη του αναγκάζονται να βρίσκονται σε διαρκή επαφή με την δικαστή Μαργκαρίτα Μπράγα, η οποία έχει τεθεί επικεφαλής όλων των αποφάσεων βάσει δικαστικής απόφασης. Η δυσμενής κατάσταση γίνεται χειρότερη όμως. Η Φέρο έχει διορία μέχρι τον Ιούλιο του 2011 να αποπληρώσει τα εναπομείναντα χρέη ύψους 3.500.000 πέσος (περί τα 600.000 ευρώ), ειδάλλως οφείλει να ξεπουλήσει τα υπάρχοντά του ώστε να συγκεντρώσει τα χρήματα.
Προηγούμενες διοικήσεις και εφήμεροι πρόεδροι που έφεραν την ιστορική ομάδα σε αυτήν την κατάσταση την έχουν γλιτώσει μέχρι στιγμής, παρακολουθώντας τη Φέρο να βυθίζεται ως άλλος Τιτανικός. Ο πρώην πρόεδρος Μαρσέλο Κούρσο δικάζεται εδώ και πολλά χρόνια για εξαπάτηση, ενώ άλλα πρώην μέλη διοίκησεων βρίσκονται υπό έρευνα για παράτυπες μεταγραφές, δωροδοκία και διαφθορά. Από τη στιγμή, όμως, που το δικαστικό σύστημα της Αργεντινής κινείται με απροκάλυπτη ραθυμία, η οικονομική ασέλγεια σε ό,τι απέμεινε από αυτόν τον σπουδαίο σύλλογο παραμένει ατιμώρητη.
Εν έτει 2011, η Φέρο προχωρά σε έναν μονόδρομο: ο μοναδικός τρόπος να διασωθεί και να ανακτήσει την οικονομική σταθερότητα είναι μέσω της αγωνιστικη επιτυχίας και του προβιβασμού. Τα τελευταία χρόνια η ομάδα πραγματοποιεί σημαντική ανανέωση του ρόστερ μετά από κάθε σεζόν, με παίκτες να ξεπωλούνται και να αντικαθίσταται από “γυρολόγους” που υποστηρίζουν τα ταλέντα από τις ακαδημίες. Αυτό το σύστημα επανέφερε στον σύλλογο τον 37χρονο επιθετικό Φακούντο Σάβα, ο οποίος έγινε γνωστός στην Ευρώπη κυρίως από τους πανηγυρισμούς του στη Φούλαμ φορώντας μία μάσκα.
Η κατάσταση στα χέρια του κόσμου
Το σύστημα υποβιβασμού στην Αργεντινή βασίζεται στον μέσο όρο πόντων που συγκέντρωσε 1 ομάδα σε διάστημα 3 σεζόν. Τα τελευταία χρόνια η Φέρο μοχθεί για να κρατηθεί στην κατηγορία (και εν ζωή). Το 2007 πλησίασε στην B Metropolitana, παίζοντας σε πλάι άουτ με αντίπαλο την Εστουδιάντες του Μπουένος Αϊρες, ωστόσο βγήκε “ζωντανή”. Για πόσο ακόμα αποτελεί ένα καίριο ερώτημα, με τους φιλάθλους της Φέρο, να επιχειρούν με ίδια μέσα να τη βοηθήσουν όσο μπορούν.
Κάθε μήνα, το μοναδικό αθλητικό τμήμα του συλλόγου που βγάζει κέρδη είναι το ποδοσφαιρικό. Ακόμα κι έτσι, όμως, συνήθως τα χρήματα υπολείπονται κατά 20.000 με 35.000 ευρώ για τις αποπληρωμές των χρεών και την κάλυψη των λειτουργικών εξόδων. Αυτήν τη διαφορά συμπληρώνουν οι φίλαθλοι, που διοργανώνουν λαχειοφόρους αγορές, παζάρια και συγκεντρώνουν δωρεές ή συνεισφέρουν από τις δικές τους τσέπες.
Ο 65χρονος Αλμπέρτο ντε Αλοίσιο, μέλος του συλλόγου σε όλη την ζωή του, όχι μόνο πουλά λαχνούς κατά τη διάρκεια των αγώνων, αλλά βοηθά πληρώνοντας το ενοίκιο σε διαμερίσματα που δίνει ο σύλλογος στους παίκτες. Κάτι τέτοιο μπορεί να φαντάζει παράλογο και πάνω από τα όρια αγάπης για έναν ποδοσφαιρικό σύλλογο, ωστόσο, όπως εξηγεί ο ίδιος ο ντε Αλοίσιο στην “La Nacion” για τις πράξεις του “έχουμε μόνο ένα καλό φύλλο και πρέπει να το χρησιμοποιήσουμε. Εάν η Φέρο ανέβει, τότε θα ξεχρεώσουμε. Εάν υποβιβαστεί, θα εξαφανιστούμε”.
Οι συγκινητικές προσπάθειες των φιλάθλων ενισχύουν με ένα σημαντικό ποσό το ταμείο του συλλόγου. Η πώληση των προϊόντων της ακαδημίας είναι η 2η αξιόπιστη πηγή εσόδων. Παίκτες όπως ο Φεντερίκο Φάσιο, ο οποίος μεταπήδησε στη Σεβίλλη το 2007, ή ο Γκονσάλο Καστελάνι, ένας μίνι διάδοχος του Χουάν Ρομάν Ρικέλμε που πήγε στη Βιγιαρεάλ έναντ 340.000 ευρώ κράτησαν σε βιώσιμη κατάσταση τη Φέρο πριν κάποια χρόνια. Η φετινή “φουρνιά” περιλαμβάνει παίκτες όπως ο επιθετικός μέσος Κλαούντιο Ακουίνο, ο επιθετικός Εσέκιελ Καρμπάγιο και ο αμυντικός μέσος Φεντερίκο Λέρτορα, οι οποίοι αναμένεται να προσφέρουν τα επόμενα μεταγραφικά έσοδα. Και η ιστορία θα συνεχιστεί…
Εχοντας φτάσει στην 28η αγωνιστική, η Φέρο βρίσκεται στην 12η θέση και απέχει 8 βαθμούς από την 4η που οδηγεί στα πλέι οφ ανόδου. Ο κίνδυνος για τον υποβιβασμό είναι μικρός, αφού η συγκομιδή της τα τελευταία 3 χρόνια της επιτρέπουν να κοιτάζει περισσότερο πάνω, παρά στα χαμηλά. Εάν πετύχει τον στόχο που είχε τεθεί στην αρχή της χρονιάς, τον υποβιβασμό, τότε τα χρήματα από τα τηλεοπτικά συμβόλαια θα ισοσκελίσουν τον ισολογισμό.
Σε περίπτωση που η Φέρο δεν κάνει το “θαύμα” και παραμείνει απλώς στην κατηγορία, θα χρειαστεί αρκετό κουράγιο για να συνεχίσει να αποτυπώνει την υπεραιωνόβια ιστορία της. Ο κόσμος είναι διατεθειμένος να τη στηρίξει μέχρι τέλους. Οι ιαχές “aguante Ferro”, “κράτα, άντεξε Φέρο”, θα ακούγονται ακόμα πιο δυνατές από τις ξύλινες εξέδρες του “Ρικάρντο Ετσεβερί”…
