Η λογική του Άλλου
Ο Γιάννης Μώραλης τοποθετήθηκε, με δηλώσεις του στην Έρα Σπορ, για την προτροπή του Μπιτσαξή να μην πάρει εισιτήρια ο Ολυμπιακός στο επόμενο εκτός αγώνα με την Ξάνθη. Το ίδιο έκανε και με ανακοίνωσή της η “Θύρα 7”, ενώ, αντίθετα με τον Παναθηναϊκό, ο Ολυμπιακός δεν έβγαλε επίσημη ανακοίνωση. Ο Μωράλης στην ουσία είπε τρία πράγματα, το πρώτο κοινό με τη “Θύρα 7”. Και τα τρία είναι κλασικά επιχειρήματα σε τέτοιες περιπτώσεις.
Το πρώτο είναι η διαχρονική κουβέντα για το τι έχει κάνει ο Άλλος. Εν προκειμένω, όσα έκανα τα πράσινα καλόπαιδα στην Καβάλα, που δεν ήταν και λίγα. Αντιθέτως, ήταν “περισσότερα” από τις δύο συμπλοκές που συμετείχαν Ολυμπιακοί που πήγαν στις Σέρρες. “Δεν δεχόμαστε την εξομοίωση”, είπε η “Θυρα 7”. “Τα περιστατικά στα δύο παιχνίδια δεν έχουν καμία σχέση”, είπε ο Μώραλης, που προσέθεσε πως αυτά των ολυμπιακών “αξιολογήθηκαν κακώς”.
Πάντα η ίδια ιστορία υιοθετείται ανεξαιρέτως από όλες τις ομάδες. Αντιμετωπίζουν την όποια παρανομία σαν διαγωνισμό. Και κάθε φορά διαλέγουν με ποιον κοντράρονται, ποιός από τους απέναντι θα είναι ο Άλλος. Αρνούνται να κριθούν κατά μόνας, μόνο σε σύγκριση με κάποιον Άλλο. Δεν θέλουν να κριθούν με βάση τον όποιο νόμο, αλλά μόνο με βάση τον Άλλο. Σημασία δεν έχει αν “αυτά που έκαναν οι βάζελοι” είναι χειρότερα, περισσότερα ή πιο εκτεταμένα. Δεν επιβλήθηκαν ποινές, ώστε να παίζει ρόλο το μέγεθος. Κάθε γεγονός αξιολογήθηκε μεμονωμένα, γι’αυτο κι άλλη επιστολή πήγε στον Παναθηναϊκό και άλλη στον Ολυμπιακό. Σημασία έχει τι έκανε ο καθένας ξεχωριστά, όχι σε σύγκριση με τον άλλον.
Είναι σαν έρχεται περιπολικό σπίτι μου για διατάραξη κοινής ησυχίας, επειδή έχω πολύ δυνατά τη μουσική. Αν υπάρχει κάποιος πέντε τετράγωνα πιο κάτω που κάνει το ίδιο, δεν παίζει κανένα ρόλο. Ούτε παίζει ρόλο αν εγώ ακούω U2 με τα παράθυρα κλειστά, ενώ ο Άλλος έχει Τερλέγκα στο τέρμα, με ανοιχτά τα τζάμια, για να χαρίζει τον Βασίλ(ι)η σ’όλη τη γειτονιά. Και σ’εμένα και στον Άλλον, τα ίδια θα πουν οι αστυνομικοί. “Μην το ξανακάνετε, ενοχλείτε, αν μας ξανακαλέσουν, θα σας συλλάβουμε”. Δεν θα μου πουν “θα σου κάναμε παρατήρηση, ρε φίλε, αλλά έχει χάρη που ο Άλλος με τον Τερλέγκα είναι πολύ χειρότερος.”
Όποιοι, παρόλα αυτά, εξακολουθούν να πιστεύουν πως είναι σωστή η λογική να σε νοιάζει “τι έκαναν οι βάζελοι, οι γαύροι, οι ‘Αλλοι”, μπορουν να σταματήσουν εδώ την ανάγνωση του κειμένου και να απολαύσουν έναν Βασίλ(ι)η ερωτικό, στα καλύτερά του, ειδικά στην πρόζα στο 02.20.
Συνεχίζουμε, με όσους απέμειναν, και πάμε στο δεύτερο κλασικό επιχείρημα που χρησιμοποίησε ο Μώραλης: “Είναι υπεύθυνες οι ομάδες οι ομάδες επειδή 15 βλάκες πλακώθηκαν σε μια καφετέρια;” Εξαρτάται, ποιος είσαι. Αν είσαι η ομάδα, ναι, λογικό είναι να ισχυριστείς πως δεν είσαι υπεύθυνος. Αν είσαι αυτός που έχει την καφετέρια, η ομάδα είναι αυτή που τους έφερε εδώ. Η ομάδα είναι ο λόγος που το μαγαζί έγινε λαμπόγυαλο κι, ως εκ τούτου, η υπεύθυνη στα μάτια σου.
Τέλος, το τρίτο και το πιο σημαντικό σκέλος. Το αίωνιο ερώτημα-επιχείρημα: “Θα απαγορεύσουμε τη μετακίνηση στους δυόμισι ή έξι χιλιάδες που θέλουν να πάνε να δούνε την ομάδα τους και να έχουν καλή συμπεριφορά;”. Ξέρω, η αυτόματη, η άμεση απάντηση είναι “όχι”. Δεν είναι σωστό να τιμωρηθούν οι πολλοί, να πληρώσουν για τους λίγους. Είναι καιρός να πάψουμε να πιθηκίζουμε, να απαντάμε αυτόματα, με βάση την πρώτη, την επιφανειακή σκέψη που μας κάνει να λέμε “όχι”. Η σωστή απάντηση είναι “ναι”. Ναι, θα απαγορεύσουμε τη μετακίνηση στους χιλιάδες που θέλουν να πάνε δουν την ομάδα τους και να έχουν καλή συμπεριφορά. Και η απάντηση ισχύει σε κάθε μέτρο, σε κάθε ποινή. Ναι, να “πληρώσουν” οι πολλοί για τους λίγους, να “πληρώσουν” οι “καλοί” για τους “κακούς”.
Ναι, γιατί είναι ένας από τους ελάχιστους τρόπους που έχουν βάσιμες ελπίδες να φέρουν αποτέλεσμα. Γιατί πληγώνοντας τους καλούς, τους ενεργοποιείς. Αν πχ ένας σύνδεσμος 1.000 ατόμων χάσει τις εκδρομές για την συμπεριφορά 50-100, θα αναγκαστεί να κάνει κάτι. Το δίκιο των 900 “καλών” θα τους πνίξει. Μια χαμένη εκδρομή, δυο, τρεις, κάποια στιγμή θα πουν “είναι άδικο να την πληρώνουμε όλοι γι’αυτούς”. Και θα απαλλαχτούν από αυτούς, εύκολα ή δύσκολα.
Θα κάνουν αυτό που δεν μπορεί να κάνει ούτε η ομάδα, ούτε η Σούπερλιγκ, ούτε το κράτος. Θα αυτοκαθαριστούν, γιατί θα είναι αναγκασμένοι να το κάνουν. Η ίδια λογική μπορεί να ισχύει σε κάθε παράδειγμα. Κάποιος πετάει ένα μπουκάλι στο γήπεδό σου. Αντί να τον βρεις, δεν αφήνεις κανέναν από το συγκεκριμένο μπλοκ καθισμάτων να μπει στο γήπεδο στον επόμενο αγώνα σου. Ναι, τιμωρείς χίλιους για έναν. Όταν, όμως, ξανανοίξει το μπλοκ και κάποιος ξαναπετάξει μπουκάλι, δεν θα χρειαστεί να τον βρεις. Ούτε κάμερες, ούτε σεκιούριτι, θα τον βρουν μόνοι τους οι γύρω του. Οι πολλοί. Οι καλοί.
Το μόνο που χρειάζεται για να ενεργοποιήσεις αυτή τη διαδιακασία είναι να τους πονέσεις, να τους αδικήσεις. Για μια συμπλοκή πχ, για ένα καμένο περιπολικό, να ακολουθεί μεγάλος αριθμός εκτός έδρας αγώνων που δεν θα μπορούν να πάνε. Οι εκδρομές είναι το οξυγόνο των συνδέσμων, ζουν και πεθαίνουν μ’αυτές, και καλά κάνουν. Η καψούρα σε πάει μακριά. Αν οι καψούρηδες πχ με τον Ολυμπιακό αρχίζουν να χάνουν την εκδρομή εξαιτίας αυτών που γουστάρουν να παίζουν σφαλιάρες στις καφετέριες, κάτι θα κάνουν.
Το ίδιο ισχύει για όσους έχουν τρέλλα με την Πανάθα, την Αεκάρα, την Παοκάρα, κτλ. Ναι, η πρώτη σκέψη είναι πως είναι άδικο να τους πονέσεις, να τους αδικήσεις για τους “λίγους”. Από την άλλη, όμως, είναι ίσως ο μόνος τρόπος. Θα στεναχωρήσεις στην αρχή αυτούς που αγαπάνε την ομάδα και δεν φταίνε, αλλά στο τέλος θα είστε όλοι κερδισμένοι.
Τα πρώτα δύο κλασικά επιχείρηματα που χρησιμοποίησε ο Μώραλης, δεν πειράζει, ας συνεχίσει να τα παραθέτει κάθε φορά, κι αυτός κι οι Άλλοι, οι υπόλοιπες ομάδες. Επικοινωνιακά είναι, ας τα κρατήσουν. Το τρίτο, όμως, το “γιατί οι πολλοί για τους λίγους”, είναι νομίζω η ώρα να του δουν διαφορετικά.
