Ανατροπή, ρίσκο από τον πάγκο και το μεγάλο ρόστερ

Η διακοπή μάλλον επέδρασε αρνητικά στο ρυθμό των «ερυθρόλευκων». Σε συνδυασμό με το γρήγορο γκολ και το οργανωμένο μεσοαμυντικό παιχνίδι των γηπεδούχων, το ματς στην Κρήτη έδειχνε να «στραβώνει». Οι επιτυχημένες κινήσεις του Μίτσελ, όμως, μαζί με την ποιοτική υπεροπλία καθόρισαν το νικητή.

Ο Πλατανιάς

Ο Ουζουνίδης παρέταξε την ομάδα του με 4-1-4-1, με τον Στόλερ ακριβώς μπροστά από την αμυντική τετράδα και τους Τετέ, Αγκιλέρα αμυντικά προσαντολισμένους. Περιόρισε κατά πολύ τους ελεύθερους χώρους και απορρύθμισε την ασύμμετρη τετράδα των αντιπάλων χαφ, βοηθούμενος από την κακή εμφάνιση του Φουστέρ και τη δεδομένη αδυναμία του να παίξει στη γραμμή. Ταυτόχρονα, επέδειξε «προπονητικό θράσος» και πίεσε ψηλά με 4 παίκτες σε όλο το πρώτο ημίχρονο, αποφεύγοντας ανεβάσματα των αντιπάλων στόπερ και υπεραριθμίες στον άξονα.

Επιθετικά τοποθέτησε πολύ πίσω τον Τόρες, ως στήριγμα για αντεπιθέσεις των ακραίων χαφ. Αντιλήφθηκε άμεσα την αδυναμία του Παπάζογλου σε θέση αριστερού μπακ και έστειλε πάνω του τον Μπέλιτς που κέρδισε κατά κράτος στο 1V1, ενώ κι ο Μοράλ εκμεταλλευόταν συχνά τα ανεπιτυχή overlap του Σαλίνο. Τέλος. το πολύ γρήγορο γκολ σε αντεπίθεση από στημένο συνέβαλε στο «χτίσιμο» θετικής ψυχολογίας για όλη την ομάδα.

Ο Ολυμπιακός

Παρά τα μεγάλα ποσοστά κατοχής δεν είχε ορθολογική ανάπτυξη στο α΄ ημίχρονο, εξ’ αιτίας:

Της έλλειψης επιθετικού πλάτους. Πέραν του Φουστέρ, που συγκλίνοντας στο κέντρο «διευκόλυνε» τα αντίπαλα αμυντικά χαφ, οι Πειραιώτες δεν πήραν βοήθειες στην ανάπτυξη και από τα μπακ. Ο Παπάζογλου είναι δεξιοπόδαρος στόπερ που έπαιξε αριστερά κατ’ ανάγκη. Αλλά αρνητικός ήταν και ο Σαλίνο, αφού οι κούρσες του ήταν ανολοκλήρωτες στην τελική πάσα και χωρίς συγχρονισμό με τους μεσοεπιθετικούς.

Της αδυναμίας των κεντρικών χαφ να προκαλέσουν ρήγματα. Ο Εντινγκά κινείται μόνο ως ανασταλτικός μέσος και σε παιχνίδια απέναντι σε διπλές ζώνες άμυνας η χρησιμότητά του καθίσταται αμφίβολη. Ο Σάμαρης από την άλλη περιόρισε τις προσπάθειές του για κάθετο παιχνίδι σε γεμίσματα.

Την ίδια ώρα, στο ανασταλτικό κομμάτι η αμυντική τετράδα δεν απέπνεε εμπιστοσύνη. Πέρα από τον Παπάζογλου, ελλειμματική ήταν και η συνεργασία κάθε στόπερ με το κοντινότερο μπακ στην αλληλοκάλυψη, πράγμα αναμενόμενο αφού δεν είχαν ξαναπαίξει μαζί σε επίσημο αγώνα.

Το β΄ημίχρονο

Οι αλλαγές του Μίτσελ στην ανάπαυλα έφεραν άνοιγμα των χώρων, με τον Κάμπελ σε θέση κανονικού δεξιού χαφ-εξτρέμ και τον Ντομίνγκες δίπλα στον Σάμαρη, αντί του Εντινγκά. Ο Αργεντίνος κέρδισε μέτρα στο γήπεδο και με τις καλές απαλλαγές στους μικρούς χώρους, απείλησε κατ’ αρχάς με σουτ έξω από την περιοχή, κάτι που έλειψε από την ομάδα του στο πρώτο μισό.

Για την επίτευξη γκολ όμως, ο Μίτσελ χρειάστηκε να ρισκάρει ακόμα περισσότερο. Και δικαιώθηκε. Βλέποντας την σωματική και κυρίως την πνευματική κούραση των αντιπάλων να μεγαλώνει, αφαίρεσε στο 64΄παίκτη από την άμυνα (τον Παπαδόπουλο, που εξακολουθεί να μην «πατά γερά») και πρόσθεσε τον Μανιάτη στα χαφ, γυρνώντας τον Σάμαρη στόπερ. Με τα αντίπαλα μπακ να μην ανεβαίνουν καθόλου πάνω από τη σέντρα, η τριάδα Παπάζογλου-Μανωλά-Σάμαρη ήταν αρκετή για να περιορίσει τον Τόρες και έναν εκ των ακραίων χαφ που ανέβαινε για αντεπίθεση. Ταυτόχρονα, ο ξεκούραστος Μανιάτης απελευθέρωσε ακόμα περισσότερο τον Ντομίνγκες, που κινήθηκε σε όλο το επιθετικό πλάτος και τροφοδότησε με επιτυχία τους επιθετικούς, με διαγώνιες μεταβιβάσεις στην πλάτη των αμυνομένων.

Στο ίδιο διάστημα οι παίκτες του Πλατανιά έδειχναν ανήμποροι να ανακάμψουν. Η αμυντική συγκέντρωση μετά το αυτογκόλ γινόταν συνεχώς δυσκολότερη και οι αποκρούσεις των στόπερ δεν έβρισκαν συμπαίκτη, με αποτέλεσμα να «χαρίζουν» στους αντιπάλους επιθέσεις σε δεύτερο και τρίτο χρόνο. Βοήθεια δεν ήλθε ούτε από τον πάγκο, έστω για να κόψει το ρυθμό του Ολυμπιακού στο δεκάλεπτο 65΄-75΄, αφού ο Ουζουνίδης άργησε χαρακτηριστικά να κάνει τρίτη αλλαγή.

Συμπέρασμα

Ο φετινός Ολυμπιακός έχει την πολυτέλεια να παίρνει από τον πάγκο βοήθειες σε όλες τις θέσεις, κάτι που δεν ισχύει για καμία άλλη ομάδα της Superleague σε υψηλό βαθμό. Εκτός αυτού, επιβάλλεται να πιστωθεί στα θετικά του Μίτσελ η δεδομένη, πλέον, έφεσή σε γρήγορες αλλαγές παικτών και σχηματισμού όποτε χρειάζεται, στοιχείο που έλειπε από προηγούμενους προπονητές της ομάδας, οι οποίοι αμφισβητήθηκαν πολύ λιγότερο, απ’ ότι ο Ισπανός στη μέχρι τώρα θητεία του.

Όσον αφορά στον Πλατανιά, παρ’ ότι η ροή του αγώνα άφηνε ελπίδες, δεν είναι αυτό το παιχνίδι που του κοστίζει την τελευταία θέση στην οποία βρίσκεται.