Δύο… καλοί φίλοι τα ξαναβρήκαν

Όλο το πάρτι το οποίο στήθηκε μετά το τέλος του τέταρτου αγώνα ήταν πραγματικά αυθόρμητο. Ξέσπασμα που θύμιζε περισσότερο τη νίκη επί του Άρη το ’91 στην πρεμιέρα του… νέου Ολυμπιακού επί Ιωαννίδη, και λιγότερο τις νίκες 2009 και του 2010. Αυτό το πάρτι γνωριμίας δεν ήταν τίποτε περισσότερο από τον μπασκετικό Ολυμπιακό που συστήνεται στον κοινό του: “γεια σας είμαι ο Ολυμπιακός. Όλα καλά;”. Κάπως έτσι. Οι συστάσεις που δεν είχαν γίνει από την πρώτη ημέρα των Αγγελόπουλων, άργησαν λίγο όλες οι πλευρές, αλλά ήρθε η στιγμή να γνωριστούν. Να δώσουν τα χέρια και να πορευτούν μαζί.

Οι φίλαθλοι που αυτή την φορά δεν δυσανσχετούσαν στα χαμένα σουτ, αλλά φώναζαν ακόμα πιο δυνατά, η στήριξη στην ομάδα, το ΣΕΦ που έγινε πάλι ΜΠΑΣΚΕΤΙΚΗ έδρα. Δύο καλοί φίλοι τα… ξαναβρήκαν.

” Πάει για πέμπτο και δεν περνάει. Πολύ ατυχία έχει αυτός ο Ίβκοβιτς“. Αυτή ήταν η κουβέντα του γράφοντος με δύο συναδέλφους λίγο πριν ξεκινήσουμε το live στο Contra.gr. O Ντόρσεϊ έμεινε εκτός και ο Ολυμπιακός κόνταινε επικίνδυνα. Έχοντας ως δεδομένο ότι ο Παπαδόπουλος δεν θα μπορούσε να βοηθήσει στο στιλ μπάσκετ της Σιένα, έπρεπε ο Χάινς και ο Πρίντεζης να τα βάλουν με τα 2.12 του Άντερσεν και τα 2.13 του Λαβρίνοβιτς.

Ο Ολυμπιακός που μόλις είχε χάσει τον Ντόρσεϊ όλη του την άμυνα στη ρακέτα, και τα πικ εν ρολ δηλαδή, ετοιμαζόταν, στα μάτια μας για μία επανάληψη του τελικού κυπέλλου όταν έλειψε ο Λο. Δεν ήταν μόνο στο μυαλό μας, αλλά στην πράξη, αφού το συγκεκριμένο ρόστερ δεν μπορεί να χάνει την ελάχιστη ισορροπία του. Υπήρχε η μεγαλύτερη δικαιολογία για την επερχόμενη… ήττα. Εμείς την είχαμε έτοιμη και όχι επειδή θέλαμε να χαϊδέψουμε αυτιά αλλά επειδή ήταν η πραγματικότητα. Άλλωστε ακόμα συζητούσαν άνθρωποι του Ολυμπιακού πώς χάθηκε ο τίτλος του πρωταθλητή Ελλάδας, όταν ο Νεστέροβιτς τραυματιζόταν στον αγώνα με την Κάβαλα και δεν συμμετείχε στους τελικούς.

Και όμως φέτος, ένας Μάντζιαρης, που πέρυσι έπαιξε για πρώτη φορά ουσιαστικά Α1, ένας Σλούκας, που περίμενε να γυρίσει στον Άρη, ένας Πρίντεζης, ο οποίος επέστρεψε για να επανεκιννήσει την καριέρα του, ένας Σπανούλης, που βρέθηκε περιτριγυρισμένος από παιδιά άγνωστά του μπασκετικά, είπαν “όχι, δεν χρειαζόμαστε δικαιολογίες”. Ο Χάινς έπαιζε πάνω από το μπόι του σε αυτή την ομάδα, ο Άντιτς από… αεράτο τεσσάρι θύμιζε μπουλντόζα, ακόμα και ο Κέσελ έπαιξε άμυνες. Ο Λο θυμήθηκε ότι για τους Αμερικανούς είναι απείρως μεγαλύτερο όνομα από τον ΜακΚάλεμπ και τους δικαίωσε.

Ο Ολυμπιακός πάει στο τρίτο φάιναλ φορ επί εποχής Αγγελόπουλων. Και να μην… εμφανιστεί, αλλά να μείνει σε κρουαζιέρα στο Βόσπορο, πάλι είναι ο μεγάλος νικητής στην Ευρωλίγκα. Αυτό λέμε εμείς, όμως η συγκεκριμένη ομάδα θα πάει για να παλέψει όσες πιθανότητες έχει θα πανηγυρίσει αν το πάρει, θα στεναχωρηθεί αν το χάσει.

Δεν μετράει. Μετράει ότι πλέον μπήκε στον δρόμο για να φτάσει στην δική της βασιλεύουσα. Κάτι περισσότερο: έβαλε ράγες και το μόνο που έχει να κάνει από εδώ και πέρα είναι να πορευτεί σε αυτές.

Για τους “ερυθρολεύκους” η χρονιά, όπως κι αν τελειώσει, ουσιαστικά είναι η αρχή τους. Από την Παρασκευή ξεκινά για να γίνει αυτό που θέλουν οι φίλαθλοί του, η διοίκησή του. Ξεκινά σωστά, μπασκετικά κάτι που ελάχιστοι ελληνικοί σύλλογοι έχουν κάνει. Αρκεί να το συνεχίσει.

Όσο για το τι συνέβη στον τέταρτο αγώνα; Ο Σπανούλης τιμώρησε την επιλογή της Σιένα να παίξει επίθεση. Η παθητική της ζώνη βοήθησε τον Ολυμπιακό στο πρώτο ημίχρονο να μείνει κοντά στο σκορ. Ο Πιανιτζιάνι άλλαξε δηλητήριο και θα τα πήγαινε καλύτερα αν επέμεινε με τον Ζήση στον παρκέ. Όταν στο δεύτερο ημίχρονο επέλεξε πάλι τον ΜακΚάλεμπ, ο Ολυμπιακός αισθάνθηκε πιο άνετα, αφού η Σιένα πίστεψε πως έπρεπε να τρέξει για να νικήσει τον Ολυμπιακό. Έτρεξε κι… έσκασε. Ο Χάινς μπορούσε να κάνει σε κάθε φάση δύο περισσότερα άλματα από τα… θύματα της βαρύτητας Λαβρίνοβιτς και Άντερσεν.

Η αναμέτρηση ακόμα κι έτσι θα είχε πολύ πιο εύκολη κατάληξη αν έμπαιναν τα πολλά ελεύθερα σουτ Πρίντεζης και Παπανικολάου. Ο Ολυμπιακός νίκησε με 4/22 τρίποντα, 20 από αυτά εντελώς ελεύθερα, ενώ η Σιένα πήρε 12 επιθετικά ριμπάουντ. Στο τέλος όμως μέτρησε η φρεσκάδα και η καρδιά του Σλούκα, η σωστή διαχείριση από τον Ντούντα στον Σπανούλη, το μυαλό του Λο.

Ευτυχώς δεν μέτρησε η τεράστια εμφάνιση του Νίκου Ζήση. Τα λέμε πολύ καιρό, ας τα επαναλάβουμε, ότι η παρουσία του θα άλλαζε την πορεία του Ολυμπιακού μετά το 2007 και φέτος ήταν ο παίκτης που ήθελε ο Ντούντα δίπλα στο Σπανούλη. Ο Ζήσης έβαλε την Σιένα σε μία σειρά στην αρχή της αναμέτρησης, αυτός γύρισε τον αγώνα, ευτυχώς ήταν πολύ μόνος. Ο ορισμός του παίκτη-καταλύτη στα δύσκολα και τα εύκολα.

Ξεχάσαμε κανέναν; Τους Αγγελόπουλους; Τους έχουμε μνημονεύσει αρκετές φορές, τώρα δεν είναι η ώρα τους. Μάλλον είναι η ώρα τους να πανηγυρίσουν χωρίς… πίεση. Όσοι τους βλέπαμε στις προηγούμενες προκρίσεις, παρατηρούσες να…ξεφυσούν οι άνθρωποι από την αγωνία αν η τεράστια επένδυση θα πιάσει τόπο. Τώρα χαίρονταν για την αγαπημένη τους ομάδα που παίζει το αγαπημένο τους μπάσκετ. Γρήγορο, θεαματικό, αποτελεσματικό. Όπως πρέπει να παίζεται δηλαδή.

Σίγουρα καμάρωσαν τις επιλογές τους (Σλούκας, Μάντζιαρης, Παπανικολάου, Πρίντεζης) αλλά κάποια στιγμή… νωρίς το πρωί, διότι είναι απίθανο να κοιμήθηκαν ιδιαίτερα ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος, θα θυμήθηκαν τον Βασιλειάδη, τον Βουγιούκα, τον Σχορτσανίτη ίσως και τον Γιαννόπουλο. Δεν γνωρίζουν πάντα καλύτερα οι προπονητές…