Ντούσαν εγκλωβισμένος στο παρελθόν
Στα σχεδόν δυο χρόνια της τρίτης θητείας του στην ΑΕΚ, ο Μπάγεβιτς είχε την ευκαιρία να κάνει πολλά. Ναι, πάντα υπό το πρίσμα του περιορισμένου μπάτζετ και των γενικών προβλημάτων της ομάδας, αλλά δεν παύει να είναι ένα χρονικό διάστημα μεγάλο, με πολλές κινήσεις. Από αυτές, πολλές ήταν εκείνες που δεν καταλάβαινα. Ώρες συζητήσεων, εντός κι εκτός αέρα, χιλιάδες λέξεις σε άρθρα.
Δεν καταλάβαινα γιατί έφτιαχνε μια ομάδα με Μαντούκα, Ταχτσίδη, Γκερέιρο, Ιορντάκε, Χέρσι, Λεονάρντο, Σκόκο, Τζιμπούρ, Μπλάνκο, Παυλή και Νέμεθ. Κοίταγα το έμψυχο δυναμικό και προσπαθούσα να καταλάβω τι σκεφτόταν όταν τους μάζευε όλους αυτούς, που θα μπορούσε να τους χωρέσει. Δεν καταλάβαινα γιατί, εκτός από αυτούς, ήθελε μέχρι την τελευταία στιγμή να πάρει τον Γιόνας, τον Μάντζιο.
Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί έφερε τον Καράμπελα και τον Γιάχιτς. Και δεν αποτελεί δικαιολογία το μπάτζετ. Η έλλειψη πολλών χρημάτων δεν σε αθωώνει για τέτοιες επιλογές. Τους είχε παίκτες στον Άρη, τους είχαμε δει να αγωνίζονται, ξέραμε πως δεν κάνουν για την ΑΕΚ. Δεν κατάλαβα ποτέ πως τους θεώρησε ικανούς να βοηθήσουν, αφού δεν μπορούσαν καν να σταθούν αξιοπρεπώς. Δεν καταλάβαινα γιατί επέμενε σε μια ομάδα που μετέτρεπε κάθε αναμέτρηση σε ένα “όσα έρθουν κι όσα πάνε”, σε μια ομάδα που άφηνε τον αντίπαλο να κάνει όσες ευκαιρίες θέλει.
Δεν κατάλαβα ποτέ τι περίμενε να πάρει από τον Μπλάνκο στέλνοντάς τον στον πλάι. Δεν κατάλαβα πώς γίνεται να συναίνεσε στην απόκτηση του Ντιόπ. Γνωστός ποδοσφαιριστής ο Σενεγαλέζος, ο Μπάγεβιτς όφειλε να τον ξέρει. Αν τον ήξερε, είναι αμφίβολο αν θα έκρινε πως με αυτό το κορμί και σε αυτήν την ηλικία μπορεί ο Ντιόπ να σταθεί μόνος του δίπλα στον Καφέ. Αλλά ακόμα κι αν δεν τον ήξερε από την Premier League, η παρακολούθηση ενός-δύο αγώνων σε DVD θα έπρεπε να φτάσει για να καταλάβει πως δεν θα δώσει στην ΑΕΚ την σκληράδα που της λείπει.
Η απάντηση είναι εύκολη. Τα έκανε όλα αυτά γιατί δεν είναι πλέον καλός προπονητής. Είναι ξεπερασμένος, παρωχημένος, με λάθος επιλογές σε τακτική, φιλοσοφία, αλλά και σε επιλογές παικτών. Επέμενε σε ένα λάθος ποδόσφαιρο, σε μια λάθος δομημένη ομάδα, πολύ απλά γιατί μόνο αυτό ξέρει. Κάποτε ήταν σωστό, εδώ και χρόνια δεν είναι.
Φυσικά και σκέφτηκα πολλές φορές πως αυτή είναι η απάντηση, η αιτία πίσω απ’ όλα αυτά. Όμως, παρότι το σκέφτηκα, δεν πείστηκα πως αυτός είναι ο λόγος. Κι αυτό γιατί πριν απ’τον ερχομό του στην ΑΕΚ είχε προηγηθεί το πέρασμα από τον Άρη. Και τότε ο Μπάγεβιτς δεν ήταν “έτσι” όπως ήταν τα τελευταία δυο χρόνια στην ΑΕΚ. Η ομάδα που είχε φτιάξει στο “Κλεάνθης Βικελίδης” δεν είχε καμία σχέση ούτε με την περσινή ούτε με την φετινή ΑΕΚ. Και τότε είχε στο ρόστερ του χαρισματικούς λατίνους και κοινό που ήθελε επίθεση και θέαμα.
Όμως ο Μπάγεβιτς τότε είχε δείξει απολύτως σύγχρονη λογική. Δεν αγνοούσε τη σημασία της καλής αμυντικής λειτουργίας. Είχε κάνει ο,τι μπορούσε για να έχει ασφάλεια στα μετόπισθεν, σκληράδα στο κέντρο. Ήλεγχε τα ματς, δεν είχε αγωνιστική αφέλεια, δεν εξέθετε την άμυνα του. Προσπαθούσε κι έδινε βάσεις στους επιθετικούς του παίκτες, όσο το δυνατόν πιο γερή “πλάτη”, για να απειλούν όπως μπορούν.
Ο Άρης απέκλεισε τη Σαραγόσα παίζοντας με 4-3-1-2. Με τριάδα τους Νεμπεγλέρα, Γκαρσία, Σιστόν, μπροστά τους τον Ίβιτς και δίδυμο Κόκε, Κάλβο. Μερικούς μήνες αργότερα κατέβηκε στο “Καραϊσκάκης” με τριάδα τους Γιάχιτς, Νεμπεγλέρα, Γκαρσία, μπροστά τους τον Σίστον και δίδυμο τους Κόκε, Φελίπε. Φυσικά και δεν έπαιζε τόσο προσεκτικά σε όλα τα παιχνίδια, αλλά ακόμα και εντός έδρας κι απέναντι σε κατώτερες ομάδες, ο Άρης δεν ήταν ποτέ μια ομάδα που της έκανες φάση όποτε ήθελες.
Δεν είμαι φαν των στατιστικών, αλλά ακόμα και τα νούμερα στο παθητικό υποστηρίζουν όσα γράφω. Ο Άρης του 2008 τελείωσε το πρωτάθλημα με 20 γκολ παθητικό. Η ΑΕΚ του 2009 με 24, ενώ η περσινή δέχθηκε 31 τέρματα. Η φετινή είχε βάλει στόχο για ακόμα ψηλότερα, μετράει ήδη επτά σε τέσσερις αγώνες.
Το πέρασμα από τον Άρη δεν είναι τόσο παλιό όσο νομίζουμε. Ολοκληρώθηκε λίγο πριν ο Ντούσαν αναλάβει για τρίτη φορά την ΑΕΚ. Κι ο τρόπος που είχε τρέξει τότε τον Άρη είναι ο λόγος που δεν πιστεύω πως ο Μπάγεβιτς έκανε ο,τι έκανε στην ΑΕΚ γιατί “μόνο αυτό ξέρει”. Στην αμέσως προηγούμενη ομάδα του, είχε δείξει πως δεν είναι παρωχημένος, πως παρακολουθεί τις εξελίξεις, πως καταλαβαίνει ότι για να επιτεθείς με ασφάλεια θέλει γερές βάσεις στο κέντρο και στα μετόπισθεν.
Ο Μπάγεβιτς έφτιαχνε για δύο χρόνια μια ΑΕΚ σκορποχώρι από επιλογή. Όχι επειδή δεν ήξερε κάτι άλλο, αλλά από καθαρή επιλογή. Αυτό διάλεξε και το στήριζε μέχρι τέλους, παρότι τον εξέθετε διαρκώς. Μια φιλοσοφία καταδικασμένη να αποτύχει, ένα διαρκές άλμα στο κενό. Γιατί; Εικάζω πως τον Μπάγεβιτς τον έκανε να εκτεθεί το ίδιο του το παρελθόν. Η διαρκής προσπάθεια αναπαραγωγής του ποδοσφαίρου που έπαιξε η ομάδα του 1990. Η εμμονή του με εκείνη την δικιά του ομάδα, το δικό του αριστούργημα. Αυτό ήθελε να φτιάξει, από την πρώτη μέρα της τρίτης του παρουσίας. Αυτό έβλεπε ως μονόδρομο, ως μοναδικό του στόχο, ως το μόνο πράγμα που θα είναι απάντηση στους επικριτές του, θα είναι δικαίωση για τους υποστηρικτές του. Μόνο που δεν γίνεται να πετύχεις το 2010 με την λογική και το ποδόσφαιρο του 1990.
Λογικές που του άρεσαν λίγους μήνες πριν, όταν ήταν στον Άρη, έγιναν με μιας παρελθόν. Δεν τις υιοθέτησε ποτέ στην ΑΕΚ, γιατί πολύ απλά “δεν έκαναν για την ΑΕΚ”, αυτό είχε συνέχεια στο μυαλό του. Και στο κυνήγι μια ουτοπίας έφτιαχνε μια ομάδα που ούτε να επιτεθεί μπορούσε, ούτε να αμυνθεί. Κι αυτός εκεί, να επιμένει, να αρνείται να αλλάξει έστω και λίγο το πλάνο του, να αρνείται να δει την πραγματικότητα, να επιμένει πως αυτό πρέπει να κάνει η “ΑΕΚ του”.
Δεν μπορώ να το αποδείξω, αλλά δεν πιστεύω πως στον πάγκο οποιουδήποτε άλλου συλλόγου θα είχε φτιάξει μια ομάδα που θα ήταν σκορποχώρι Κυριακή παρά Κυριακή και θα τελείωνε το πρωτάθλημα με 31 γκολ παθητικό σε 30 αγώνες. Το έκανε στην ΑΕΚ, γιατί πίστευε πως έτσι θα υπηρετήσει καλύτερα το ένδοξο παρελθόν της, παρελθόν που είχε τη σφραγίδα του. Ο Μπάγεβιτς έμοιαζε ως ο πλέον κατάλληλος για την μετά-Ντέμη εποχή. Αποδείχθηκε ως ο πλέον ακατάλληλος, γιατί το παρελθόν αντί να τον εμπνέει, τον στοίχειωνε.
Φεύγει ως αποτυχημένος κι έχοντας αμαυρώσει την εικόνα του. Αυτό που προσπαθούσε να παίξει δεν είχε καμία ελπίδα επιτυχίας κι αυτό έγινε κατανοητό σε πολλούς, ακόμα και σε ένθερμους υποστηρικτές του. Στην ΑΕΚ αφήνει τον Μανωλά και μόνον αυτόν. Σε εμένα την εικόνα ενός ανθρώπου που απέτυχε να περάσει έναν πήχη. Το πρόβλημα δεν ήταν πως τον είχε βάλει πολύ ψηλά. Το πρόβλημα ήταν πως ο πήχης δεν υπήρχε πουθενά, παρά μόνο στο δικό του μυαλό, στην ανάγκη του να ζήσει ξανά “τα χρόνια εκείνα”.
