Αναβολή στράτευσης
Ποτέ δεν ήμασταν αυστηροί με την εθνική μας ομάδα και καλά κάναμε. Μετά από μία περίοδο ξηρασίας έφεραν δύο συγκλονιστικές επιτυχίες έδειξαν χαρακτήρα. Επειδή προσπαθήσαμε να έχουμε μία πιο κριτική στάση, η Ελλάδα δεν έπαιξε ποτέ καλό μπάσκετ, στηρίχθηκε στην άμυνα εν πολλοίς περιορίζοντας το ατομικό ταλέντο, και σε μία πορεία από το 2003 (η... ιδέα ξεκίνησε από το 2001) επανέφερε την Ελλάδα στην κορυφή έχοντας σε έξι διοργανώσεις, δύο μετάλλια.
Ο Θοδωρής Παπαλουκάς είναι γενικά ένας παίκτης με ιδιαιτερότητες. Ο πρώτος της ανανέωσης στην Τουρκία του 2001 παρών στις νίκες και στις ήττες. Δεν ζήτησε ούτε πήρε το ρόλο του ηγέτη, στο πρόσωπό του πάντως εκπροσωπήθηκε αυτή η εποχή. Ομάδα η οποία θα διεκδικεί νίκες χωρίς…ήρωες, χωρίς σπουδαίους αριθμούς. Ομάδα που θα παίζει κάθε βράδυ αυτό που ξέρει χωρίς να υποχωρεί στο ελάχιστο. Εδώ και δύο διοργανώσεις η εθνική φθίνει (αναλαμπή με… ιδιαιτερότητες το προουλυμπιακό) και απέτυχε πέρυσι για πρώτη φορά μετά το 2003 ή το 2004.
Σε όλη αυτή την πορεία η Ελλάδα ήταν η μοναδική ομάδα η οποία ποτέ δεν είχε σοβαρή απουσία με εξαίρεση το 2007 τον Φώτση. Την ίδια ώρα που λόγω ΝΒΑ οι υπόλοιπες εθνικές στερήθηκαν τα αστέρια τους, εμείς ήμασταν εκεί πλήρεις και σταθεροί. Πρόβλημα των υπολοίπων.
Αυτό το καλοκαίρι οι διεθνείς μας ακολουθούν σωστή λογική. Το δρόμο έδειξαν δύο εξαιρετικοί άνθρωποι και αθλητές όπως ο Νίκος Χατζηβρέττας και ο Κώστας Τσαρτσαρής. Ούτε φρου-φρου ούτε αρώματα, ούτε χρησμούς, ούτε …περιβάλλοντα. Μακάρι όλοι να ήταν σαν αυτούς τους δύο σε νοοτροπία.
Ποιος εξαναγκάζει τους διεθνείς να μην είναι άνθρωποι; Καιρός ήταν κάποια παιδιά να πουν πως ένα καλοκαίρι θα πάνε διακοπές. Θα παρατείνουν λίγο την ξεκούρασή τους. Λογικό, ανθρώπινο. Αλήθεια πότε έγινε η εθνική υποχρεωτική στράτευση. Πρόσφεραν και πρέπει να έχουν επιλογές.
Ο Παπαλουκάς, έστω και αν μπήκε σε λάθος ατραπούς, ανακοίνωσε ότι δεν θα παίξει αυτό το καλοκαίρι. Δεν είχε κανένα λόγο να αργήσει τόσο, αφού το παιδί πήρε εδώ και καιρό την απόφασή του. Και ο Τεό και ο 3D μοιάζουν να βρίσκονται σε μία περίεργη πίεση επειδή είναι οι πλέον προβεβλημένοι. Δεν χρειάζονται ούτε δικαιολογίες ούτε τραυματισμούς . Προσέφεραν, μόχθησαν θέλουν να ηρεμήσουν ένα καλοκαίρι.
Ούτως ή άλλως, για να γίνουμε πάλι κυνικοί, οι μόνοι που μπορούν να μιλήσουν για… εθνική κούραση(αφαιρέστε τις υποχρεώσεις με τους συλλόγους) είναι ο Φώτσης, ο Σπανούλης, ο Ζήσης που παίζουν σε εθνικές από τα 12 τους.
Μεγάλη ευθύνη έχουμε κι εμείς στον Τύπο που βρήκαμε δύο πολύ χρήσιμους παίκτες και προσπαθούμε να τους στύψουμε αγωνιστικά και σε επίπεδα προβολής.
Στο αγωνιστικό κομμάτι, ο θρίαμβος πέρυσι του Παναθηναϊκό σε Ευρώπη κι Ελλάδα έδειξε ότι είναι η εποχή του Σπανούλη, του Ζήση, του Κουφού και της γενιάς τους. Οι ρόλοι μοιράζονται πιο ορθολογικά και η ταχύτητα ανεβαίνει σε όλες τις θέσεις. Με αυτούς τους δύο η ομάδα μπορεί να παίξει επιτέλους διαφορετικό μπάσκετ, να τρέξει, να αξιοποιήσει την φρεσκάδα της ωστόσο, σε αντίθεση με το παρελθόν δεν γνωρίζεις αν μπορεί να διεκδικήσει μετάλλιο κάτι που πάντως δεν υπάρχει λόγος να γίνεται αυτοσκοπός.
Ο Παπαλουκάς και ο Διαμαντίδης αξίζουν της διακοπής ή ότι άλλο επιλέξουν για το μέλλον. Δεν αξίζουν όλης αυτής της παραφιλολογίας διότι δεν είναι τέτοιοι χαρακτήρες. Η εθνική νομοτελειακά αλλάζει σελίδα.
