Ανησυχία προκάλεσε η εικόνα αγωνιστικής απειθαρχίας στον ΠΑΟΚ

Ο “δικέφαλος του βορρά” στα πρώτα οχτώ παιχνίδια της σεζόν σε Ελλάδα και Ευρώπη δέχτηκε εννιά γκολ, κάτι που θα ήταν σχεδόν αδιανόητο για την ομάδα του Σάντος. Η απειθαρχία, φυσικά, επέδρασε αρνητικά στα τελευταία ματς και στην επιθετική ανάπτυξη. Η ομάδα του Παύλου Δερμιτζάκη δείχνει ότι “ξεχνά” σταδιακά τον υποδειγματικό τρόπο με τον οποίο ξεδιπλώνονταν στις αντεπιθέσεις επί Σάντος.


Οι συγκρίσεις με τα προηγούμενα χρόνια είναι χρήσιμες, όχι ως αναβίωση των “φαντασμάτων” του παρελθόντος, αλλά ως εργαλείο επεξήγησης και κατανόησης των προβλημάτων της ομάδας. Για κανέναν άλλο λόγο.

Ανάλογο “χλωμό” ξεκίνημα, λοιπόν, είχε κάνει ο ΠΑΟΚ και πέρυσι. Όταν αποχώρησε ο Ζαγοράκης στις αρχές Οκτωβρίου η ομάδα ήταν δέκατη στο πρωτάθλημα και είχε αποκλειστεί κιόλας από τους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ. Οι περισσότεροι οπαδοί ζητούσαν επιτακτικά και επίμονα, τότε, την απομάκρυνση του Σάντος, αλλά τελικά με τον Σάντος στον πάγκο η ομάδα τερμάτισε δεύτερη στα πλέι οφ, διάγοντας μια επιτυχημένη χρονιά και κερδίζοντας την έξοδο στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ντε και καλά θα συμβεί το ίδιο και φέτος, διότι άλλο πέρυσι, άλλο φέτος και κυρίως διότι ο Δερμιτζάκης είναι μεν εξελίξιμος, αλλά δεν είναι Σάντος και πρέπει να φάει ακόμα πολλά ψωμιά για να γίνει Σάντος.

Η καθ’ εικόνα και ομοίωση διατήρηση της ομάδας του Σάντος, με εκείνη την συνοχή και ποιότητα, δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση για τον Δερμιτζάκη. Μετά τον ματς με τον Ολυμπιακό Βόλου και στη Ξάνθη έλειπε εμφανώς η αγωνιστική πειθαρχία από τον ΠΑΟΚ και αυτό είναι θέμα προπονητή.

Ως γνωστό, ο Σάντος ήταν “άρρωστος” με την πειθαρχία. Ακόμα και όταν δεν έπαιζε καλά η ομάδα, οι παίκτες είχαν συγκεκριμένες θέσεις και ρόλους μέσα στο γήπεδο και τους τηρούσαν ευλαβικά, όσο άσχημα και εάν πήγαινε το παιχνίδι και σε όσο κακή μέρα και εάν βρίσκονταν οι ίδιοι, ενώ η ομάδα διέθετε ένα συγκεκριμένο ουσιαστικό στυλ ανάπτυξης, το οποίο απέτρεπε τουλάχιστον την ήττα.

Στην Ξάνθη, αντίθετα, ο ΠΑΟΚ μετά το πρώτο 20λεπτο και το γκολ των γηπεδούχων ήταν, μετά συγχωρήσεως, “καφενείο”. Ο καθένας έκανε ότι ήθελε μέσα στο γήπεδο, με συνέπεια την παντελή έλλειψη συνοχής και αυτοματισμών στο παιχνίδι της ομάδας.

Και επειδή ακριβώς ήταν απείθαρχος, ήταν αναπόφευκτα και αμυντικά ευάλωτος στις σποραδικές αντεπιθέσεις της Ξάνθης, αλλά και προβλέψιμος σε βαθμό ποδοσφαιρικού κακουργήματος. Είτε έπαιρνε την μπάλα ο Λίνο με τον Μπουσαϊντί στα άκρα και επιχειρούσαν συνήθως ανεπιτυχείς πλαγιοκοπήσεις, είτε έπαιρνε την μπάλα ο Βιερίνια, ο Ίβιτς, ο Ελ Ζαρ, ο Κριστιάνο κτλ. και επιχειρούσαν καταδικασμένες ατομικές ενέργειες απέναντι σε υπεράριθμους αντιπάλους. Κανένας αυτοματισμός, κανένας συνδυασμός, καμία κάθετη πάσα, καμία εναλλαγή της μπάλας. Ανάπτυξη με “γιούρια”, σημαίνει ομάδα χωρίς πειθαρχία.


Το “ηλεκτροσόκ” που χρειάζεται η ομάδα, όπως είπε ο Δερμιτζάκης, ήταν, πιθανότατα, λόγια της στιγμής, προερχόμενα από την συναισθηματική φόρτιση του αγώνα. Το μοναδικό, ίσως, ουσιαστικό ηλεκτροσόκ που μπορεί να κάνει, είναι η “καθήλωση” στον πάγκο, όποιου παίκτη δεν υπακούει στις οδηγίες του κατά την διάρκεια του αγώνα. Όποιος και εάν είναι αυτός. Από τον Γκαρσία και τον Ίβιτς μέχρι τον Παπάζογλου και τον Φωτάκη.

Εάν περιμένει ότι η ομάδα θα επανέλθει στην πρότερη καλή της κατάσταση με τον “αυτόματο πιλότο”, επειδή είναι οι ίδιοι παίκτες με πέρυσι, κάνει λάθος, κατά την προσωπική μου άποψη.

Στις επιμέρους παρατηρήσεις του αγώνα έχει σημασία να δούμε το γκολ της Ξάνθης. Ξεκίνησε από το άβουλο και άψυχο μαρκάρισμα του Μαλεζά πάνω στον Πόι που “έβγαλε” την πάσα στον Μαρσελίνιο. Μετά ήταν δύσκολη η αντιμετώπιση της φάσης από τον Κοντρέρας.

Είναι ηλίου φαεινότερο, ότι δίπλα στον “εγκεφαλικό” Χιλιανό χρειάζεται, επί του παρόντος τουλάχιστον, ένας στόπερ δυναμικός που θα “τρώει σίδερα”. Γι’ αυτό αποκτήθηκε ο Ζουέλα, εάν δεν απατώμαι, ο οποίος, όμως, ούτε στην Ξάνθη έπαιξε, παρότι φαίνεται πως ο Μαλεζάς είναι, συν τοις άλλοις και ντεφορμέ. Το ότι ο Κατερινιώτης στόπερ συγκρότησε πέρυσι ένα αποτελεσματικό κεντρικό αμυντικό δίδυμο με τον Κοντρέρας, δεν αποτελεί θέσφατο πως το ίδιο θα συμβαίνει και φέτος.

Ο Κρέσιτς με εντυπωσιακό τρόπο και σωτήριες επεμβάσεις, σε άλλο ένα παιχνίδι, “κράτησε” το 1-0.

Ο Ελ Ζαρ, εάν έκανε τον “βουτηχτή” μέσα στην αντίπαλη περιοχή στην Αγγλία, όπως έπραξε στη Ξάνθη για να πάρει πέναλτι, θα του τραβούσε το αυτί ο ίδιος του ο προπονητής. Αλλά φαίνεται πως έμαθε γρήγορα ότι στην Ελλάδα η προσπάθεια εξαπάτησης του διαιτητή συνηθίζεται.

Ο Γκαρσία με τον Ίβιτς ήταν σε πάρα πολύ κακή μέρα και έτσι πήγε άδικα το τρέξιμο του Βιτόλο στο κέντρο. Ο Σαλπιγγίδης μπορεί να χρησιμεύσει σε οργανωμένη ομάδα κα όχι σε ομάδα που παίζει με “γιούρια”, όπως έκανε ο ΠΑΟΚ στη Ξάνθη. Ο Φιλομένο ήταν για μια ακόμα φορά αποκαρδιωτικός.

Τέλος, είναι προφανές ότι ο ευρωπαϊκός αγώνας της Πέμπτης (30/9) με την Διναμό Ζάγκρεμπ λειτουργεί ως συστατικό συσπείρωσης του κόσμου και της ομάδας και εκτόνωσης των όποιων αντιδράσεων θα υπήρχαν. Και είναι σαφές, επίσης, ότι τα επόμενα τρία ματς με Δυναμό και Άρη στη Τούμπα και Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ, θα αποτελέσουν αποφασιστικό κριτήριο για την φετινή πορεία του ΠΑΟΚ σε όλες τις διοργανώσεις.