Το πρωτάθλημα “περνάει” από το Χαριλάου
Για δυο εικοσιτετράωρα ο ΠΑΟΚ έμεινε πρώτος και ελπίζει ότι την τρίτη φορά που θα ανέβει στην κορυφή θα στρογγυλοκαθίσει εκεί και δεν θα ξανακατέβει. Ο Σάκης Γκίνας γράφει για τα σενάρια που θα στέψουν τον δικέφαλο του βορρά πρωταθλητή.
Για να έχει ελπίδες να γίνει πραγματικότητα το σύνθημα των οπαδών του ΠΑΟΚ “και σε 5-6 εβδομάδες θα είμαστε πρωταθλητές” πρέπει πρώτα η ομάδα του Φερνάντο Σάντος να περάσει νικηφόρα από το Χαριλάου και εν συνεχεία να περιμένει την μεθεπόμενη αγωνιστική, ήττα, ή τουλάχιστον ισοπαλία, του Παναθηναϊκού στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, για να “παίξει” τον τίτλο σε αγώνα μπαράζ με τους «πράσινους». Εννοείται, φυσικά, ότι ο ΠΑΟΚ πρέπει να πάει “τρένο” μέχρι το τέλος, κερδίζοντας και τα υπόλοιπα τέσσερα ματς με ΑΕΚ, Καβάλα, Εργοτέλη εντός και Λάρισα εκτός.
Το παιχνίδι, όμως, με τις περισσότερες ιδιαιτερότητες και δυσκολίες και την μεγαλύτερη κρισιμότητα είναι αναμφισβήτητα το κλασικό τοπικό ντέρμπι με τον Άρη που ακολουθεί χρονικά. Διότι μια νίκη μέσα στο “Κλεάνθης Βικελίδης” θα δώσει όχι μόνο την βαθμολογική, αλλά και την ψυχολογική ώθηση στους παίκτες του Σάντος, να διεκδικήσουν το πρωτάθλημα μέχρι και την τελευταία αγωνιστική. Θα πιστέψουν ακόμα περισσότερο στους εαυτούς τους και η δυναμική τίτλου που έχει ήδη ο ΠΑΟΚ θα εκτοξευθεί στα ύψη. Το ματς στο Χαριλάου δεν σημαίνει μόνο τρεις βαθμούς. Σημαίνει πολλά περισσότερα και κυρίως σε επίπεδο ψυχολογίας της ομάδας του Σάντος, αλλά και των αντιπάλων της.
Εντάξει, το ποδόσφαιρο είναι απρόβλεπτο. Ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για τίποτα. Αλλά, εάν καταφέρει και κερδίσει ο ΠΑΟΚ μέσα στο Χαριλάου, ποιος θα τον σταματήσει μετά; Πόσες πιθανότητες υπάρχουν να “σκοντάψει” στα υπόλοιπα τέσσερα ματς, εκ των οποίων τα τρία είναι μέσα στη Τούμπα; Λίγες, λέει η ποδοσφαιρική εμπειρία. Μόνο με τον ενθουσιασμό και την “δίψα” για την κατάκτηση του πρωταθλήματος μετά από 25 ολόκληρα χρόνια θα τα “πάρει” αυτά τα ματς ο ΠΑΟΚ, εύκολα ή δύσκολα, είτε ο αντίπαλος λέγεται ΑΕΚ, είτε Λάρισα μέσα στο Αλκαζάρ, ειδικά εάν τότε η ΑΕΛ είναι βαθμολογικά αδιάφορη. Άρα το δυσκολότερο πέρασμα της ανάβασης του ΠΑΟΚ προς την κορυφή είναι το Χαριλάου. Εκεί την Κυριακή το απόγευμα θα κριθούν πάρα πολλά.
Όσον αφορά το παιχνίδι με τον Πανθρακικό, ήταν τόσο βαρετό και ανιαρό, που δεν χρίζει ιδιαίτερου σχολιασμού. Τα παιχνίδια προετοιμασίας το καλοκαίρι περισσότερο ενδιαφέρον έχουν, γιατί περιμένεις τουλάχιστον να δεις τι θα κάνουν οι καινούργιες μεταγραφές. Πάντως, ο ΠΑΟΚ έκανε πανεύκολο ένα ματς, το οποίο θεωρητικά έκρυβε πολλούς κινδύνους, αφού ο πεσμένος Πανθρακικός έχει κάνει ζημιές σε Άρη, Λάρισα και Εργοτέλη.
Η ομάδα του Σάντος για δεύτερο συνεχόμενο ματς κέρδισε με 3-0 με “σβηστές μηχανές”, κάτι που σημαίνει ότι έχει ανέβει επίπεδο, και αγωνιστικά και στον τομέα της νοοτροπίας και της αυτοπεποίθησης. Το μόνο που άξιζε, εκτός από τους πολύτιμους τρεις βαθμούς για τον ΠΑΟΚ, ήταν το πολύ ωραίο σε έμπνευση και εκτέλεση γκολ του Λίνο. Κατά τα άλλα ο δικέφαλος του βορρά, όπως είπε και ο Σάντος, έκανε το χειρότερο φετινό του παιχνίδι. Οι παίκτες του μόλις πέτυχαν τα δυο πρώτα γκολ από αμυντικά λάθη των αντιπάλων, εστίασαν την προσοχή τους αποκλειστικά στην διατήρηση του σκορ και όχι στη διεύρυνσή του και… παρακαλούσαν να περάσει η ώρα για να σφυρίξει ο διαιτητής τη λήξη.
Εξαιτίας της έλλειψης ενδιαφέροντος στο ματς με τον Πανθρακικό υπάρχει χώρος να κάνουμε και κοινωνικό σχολιασμό. Το σύνθημα “και σε 5-6 εβδομάδες θα είμαστε πρωταθλητές” που ακουγόταν στη Τούμπα, καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα με τον Πανθρακικό, θύμισε στους σημερινούς 40άρηδες και άνω, την άνοιξη του 1985, σκορπώντας, ταυτόχρονα και μια μελαγχολική διάθεση. Διότι το ποδόσφαιρο δεν πρέπει να μας κάνει να ξεχνάμε τα προβλήματα του ελληνικού λαού. Τότε, λοιπόν, η Ελλάδα ήταν εντελώς διαφορετική. Ο Έλληνας χαμογελούσε, ήταν χαρούμενος, γεμάτος αυτοπεποίθηση, διασκέδαζε, είχε χρήματα στην τσέπη του για να ζει αξιοπρεπώς αυτός και η οικογένειά του, η εγκληματικότητα και η ανεργία ήταν σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Με λίγα λόγια ένιωθε ελεύθερος. Ο εργάτης και ο αγρότης έφτιαχναν σπίτι με το μεροκάματο και τα έσοδα της παραγωγής τους. Χωρίς δάνεια και κάρτες αγόρασαν το πρώτο τους αυτοκίνητο, τη πρώτη τους έγχρωμη τηλεόραση, το πρώτο τους βίντεο. Η Ελλάδα βρίσκονταν στο αποκορύφωμα της οικονομικής της άνθισης, κυρίως στον ιδιωτικό τομέα.
Αντίθετα, τώρα ο Έλληνας ζει μέσα στην ανασφάλεια, στο φόβο και στην αγωνία για το αύριο, πνιγμένος στα χρέη, έχασε τον αυθορμητισμό του, το φιλότιμο, την έγνοια για τον συνάνθρωπό του, ακόμα και το χιούμορ του, που ήταν το μεγάλο του “όπλο” τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες απέναντι στην ανέχεια και στη φτώχεια. Η δεκαετία του ’80 αποτελεί, πλέον, μόνο μια γλυκιά ανάμνηση. Στο πέρασμα των χρόνων που ακολούθησαν τα επιτεύγματα εκείνης της δεκαετίας (κατά την οποία έγιναν και σημαντικά λάθη φυσικά) παραποιήθηκαν, διαστρεβλώθηκαν και συκοφαντήθηκαν με “οχήματα” και ΜΜΕ. Πολύ απλά διότι τότε έγινε το εξής “εγκληματικό” παράπτωμα: ο εθνικός πλούτος μοιράζονταν στους πολλούς και όχι στους λίγους.
Οφείλουμε, όμως, ως λαός να είμαστε αισιόδοξοι. Και να αλλάξουμε και εμείς οι ίδιοι. Για παράδειγμα, η τεμπελιά και το βόλεμα στο δημόσιο, νοοτροπία με την οποία γαλουχήθηκαν γενιές και γενιές, δεν μας κολακεύει καθόλου.
Όπως είπε πολύ σωστά και ένας εγκληματολόγος, πριν από μερικούς μήνες στη κρατική τηλεόραση, παραδίδοντας πραγματικά μαθήματα κοινωνιολογίας και οικονομικών επιστημών, η εγκληματικότητα καταπολεμάται μόνο εάν στη θέση ενός αστυνομικού προσλάβεις έναν άνεργο, εάν τα κονδύλια για τα κατασταλτικά μέτρα και τις κάμερες παρακολούθησης τα διαθέσεις για να φτιάξεις μια κοινωνία συνοχής και αλληλεγγύης. Άλλωστε, είναι επιστημονικά τεκμηριωμένο ότι το ανθρώπινο είδος, χωρίς το αίσθημα του αλτρουισμού, δεν έχει καμία ελπίδα επιβίωσης στο μέλλον.
Το παιχνίδι, όμως, με τις περισσότερες ιδιαιτερότητες και δυσκολίες και την μεγαλύτερη κρισιμότητα είναι αναμφισβήτητα το κλασικό τοπικό ντέρμπι με τον Άρη που ακολουθεί χρονικά. Διότι μια νίκη μέσα στο “Κλεάνθης Βικελίδης” θα δώσει όχι μόνο την βαθμολογική, αλλά και την ψυχολογική ώθηση στους παίκτες του Σάντος, να διεκδικήσουν το πρωτάθλημα μέχρι και την τελευταία αγωνιστική. Θα πιστέψουν ακόμα περισσότερο στους εαυτούς τους και η δυναμική τίτλου που έχει ήδη ο ΠΑΟΚ θα εκτοξευθεί στα ύψη. Το ματς στο Χαριλάου δεν σημαίνει μόνο τρεις βαθμούς. Σημαίνει πολλά περισσότερα και κυρίως σε επίπεδο ψυχολογίας της ομάδας του Σάντος, αλλά και των αντιπάλων της.
Εντάξει, το ποδόσφαιρο είναι απρόβλεπτο. Ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για τίποτα. Αλλά, εάν καταφέρει και κερδίσει ο ΠΑΟΚ μέσα στο Χαριλάου, ποιος θα τον σταματήσει μετά; Πόσες πιθανότητες υπάρχουν να “σκοντάψει” στα υπόλοιπα τέσσερα ματς, εκ των οποίων τα τρία είναι μέσα στη Τούμπα; Λίγες, λέει η ποδοσφαιρική εμπειρία. Μόνο με τον ενθουσιασμό και την “δίψα” για την κατάκτηση του πρωταθλήματος μετά από 25 ολόκληρα χρόνια θα τα “πάρει” αυτά τα ματς ο ΠΑΟΚ, εύκολα ή δύσκολα, είτε ο αντίπαλος λέγεται ΑΕΚ, είτε Λάρισα μέσα στο Αλκαζάρ, ειδικά εάν τότε η ΑΕΛ είναι βαθμολογικά αδιάφορη. Άρα το δυσκολότερο πέρασμα της ανάβασης του ΠΑΟΚ προς την κορυφή είναι το Χαριλάου. Εκεί την Κυριακή το απόγευμα θα κριθούν πάρα πολλά.
Όσον αφορά το παιχνίδι με τον Πανθρακικό, ήταν τόσο βαρετό και ανιαρό, που δεν χρίζει ιδιαίτερου σχολιασμού. Τα παιχνίδια προετοιμασίας το καλοκαίρι περισσότερο ενδιαφέρον έχουν, γιατί περιμένεις τουλάχιστον να δεις τι θα κάνουν οι καινούργιες μεταγραφές. Πάντως, ο ΠΑΟΚ έκανε πανεύκολο ένα ματς, το οποίο θεωρητικά έκρυβε πολλούς κινδύνους, αφού ο πεσμένος Πανθρακικός έχει κάνει ζημιές σε Άρη, Λάρισα και Εργοτέλη.
Η ομάδα του Σάντος για δεύτερο συνεχόμενο ματς κέρδισε με 3-0 με “σβηστές μηχανές”, κάτι που σημαίνει ότι έχει ανέβει επίπεδο, και αγωνιστικά και στον τομέα της νοοτροπίας και της αυτοπεποίθησης. Το μόνο που άξιζε, εκτός από τους πολύτιμους τρεις βαθμούς για τον ΠΑΟΚ, ήταν το πολύ ωραίο σε έμπνευση και εκτέλεση γκολ του Λίνο. Κατά τα άλλα ο δικέφαλος του βορρά, όπως είπε και ο Σάντος, έκανε το χειρότερο φετινό του παιχνίδι. Οι παίκτες του μόλις πέτυχαν τα δυο πρώτα γκολ από αμυντικά λάθη των αντιπάλων, εστίασαν την προσοχή τους αποκλειστικά στην διατήρηση του σκορ και όχι στη διεύρυνσή του και… παρακαλούσαν να περάσει η ώρα για να σφυρίξει ο διαιτητής τη λήξη.
Εξαιτίας της έλλειψης ενδιαφέροντος στο ματς με τον Πανθρακικό υπάρχει χώρος να κάνουμε και κοινωνικό σχολιασμό. Το σύνθημα “και σε 5-6 εβδομάδες θα είμαστε πρωταθλητές” που ακουγόταν στη Τούμπα, καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα με τον Πανθρακικό, θύμισε στους σημερινούς 40άρηδες και άνω, την άνοιξη του 1985, σκορπώντας, ταυτόχρονα και μια μελαγχολική διάθεση. Διότι το ποδόσφαιρο δεν πρέπει να μας κάνει να ξεχνάμε τα προβλήματα του ελληνικού λαού. Τότε, λοιπόν, η Ελλάδα ήταν εντελώς διαφορετική. Ο Έλληνας χαμογελούσε, ήταν χαρούμενος, γεμάτος αυτοπεποίθηση, διασκέδαζε, είχε χρήματα στην τσέπη του για να ζει αξιοπρεπώς αυτός και η οικογένειά του, η εγκληματικότητα και η ανεργία ήταν σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Με λίγα λόγια ένιωθε ελεύθερος. Ο εργάτης και ο αγρότης έφτιαχναν σπίτι με το μεροκάματο και τα έσοδα της παραγωγής τους. Χωρίς δάνεια και κάρτες αγόρασαν το πρώτο τους αυτοκίνητο, τη πρώτη τους έγχρωμη τηλεόραση, το πρώτο τους βίντεο. Η Ελλάδα βρίσκονταν στο αποκορύφωμα της οικονομικής της άνθισης, κυρίως στον ιδιωτικό τομέα.
Αντίθετα, τώρα ο Έλληνας ζει μέσα στην ανασφάλεια, στο φόβο και στην αγωνία για το αύριο, πνιγμένος στα χρέη, έχασε τον αυθορμητισμό του, το φιλότιμο, την έγνοια για τον συνάνθρωπό του, ακόμα και το χιούμορ του, που ήταν το μεγάλο του “όπλο” τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες απέναντι στην ανέχεια και στη φτώχεια. Η δεκαετία του ’80 αποτελεί, πλέον, μόνο μια γλυκιά ανάμνηση. Στο πέρασμα των χρόνων που ακολούθησαν τα επιτεύγματα εκείνης της δεκαετίας (κατά την οποία έγιναν και σημαντικά λάθη φυσικά) παραποιήθηκαν, διαστρεβλώθηκαν και συκοφαντήθηκαν με “οχήματα” και ΜΜΕ. Πολύ απλά διότι τότε έγινε το εξής “εγκληματικό” παράπτωμα: ο εθνικός πλούτος μοιράζονταν στους πολλούς και όχι στους λίγους.
Οφείλουμε, όμως, ως λαός να είμαστε αισιόδοξοι. Και να αλλάξουμε και εμείς οι ίδιοι. Για παράδειγμα, η τεμπελιά και το βόλεμα στο δημόσιο, νοοτροπία με την οποία γαλουχήθηκαν γενιές και γενιές, δεν μας κολακεύει καθόλου.
Όπως είπε πολύ σωστά και ένας εγκληματολόγος, πριν από μερικούς μήνες στη κρατική τηλεόραση, παραδίδοντας πραγματικά μαθήματα κοινωνιολογίας και οικονομικών επιστημών, η εγκληματικότητα καταπολεμάται μόνο εάν στη θέση ενός αστυνομικού προσλάβεις έναν άνεργο, εάν τα κονδύλια για τα κατασταλτικά μέτρα και τις κάμερες παρακολούθησης τα διαθέσεις για να φτιάξεις μια κοινωνία συνοχής και αλληλεγγύης. Άλλωστε, είναι επιστημονικά τεκμηριωμένο ότι το ανθρώπινο είδος, χωρίς το αίσθημα του αλτρουισμού, δεν έχει καμία ελπίδα επιβίωσης στο μέλλον.
