Οι ήρωες των τελικών

Φραντσέσκο Χέντο

Το καλύτερο έξω αριστερά στην ιστορία του ποδοσφαίρου δεν ήταν. Σίγουρο αυτό. Ήταν όμως το πιο “βαρύ”. Με διαφορά. Δεν ήταν παχύς ο άνθρωπος, κάθε άλλο. Άλλωστε, μιλάμε για τον μοναδικό παίκτη που μπορεί να υπερηφανεύεται πως έχει κατακτήσει έξι Κύπελλα Πρωταθλητριών στην καριέρα του. Ούτε ένα, ούτε δύο. Έξι. Ο επονομαζόμενος ως “Galerna del Cantabrico” (θύελλα της Κατάνμπρια), άρχισε την καριέρα του στη Ρασίνγκ Σανταντέρ αλλά έναν χρόνο αργότερα η Ρεάλ Μαδρίτης τον έκανε δικό της και εκείνος έκανε δική του τη φανέλα με το νούμερο 11. Κατάφερε μάλιστα να σκοράρει σε δύο τελικούς. Το 1957 (με Φιορεντίνα) και το 1958 (με Μίλαν). Ο ποδοσφαιριστής που έκανε τα 100 μέτρα σε κάτι παραπάνω από 10 δεύτερα, εγκατέλειψε την ενεργό δράση το 1971 αλλά είχε προλάβει να σημαδεύσει το λαοφιλέστρο άθλημα. Για πάντα.

Μπόμπι Τσάρλτον

Λυπούμεθα αλλά πρέπει να περιοριστούμε σε κάτι παραπάνω από 100 λέξεις, προκειμένου να μην σας πάρει ο ύπνος πάνω από την οθόνη. Για τον Μπόμπι Τσάρλτον θα μπορούσαμε να γράψουμε τόμο. Έναν τέτοιο άλλωστε γεμίζουν οι 606 εμφανίσεις του με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, οι άλλες 69 με Πρέστον, Γουότερφορντ και οι 106 διεθνείς συμμετοχές με τα τρία λιοντάρια στο στήθος. Το 1966 ήταν η χρονιά του. Αναδείχθηκε κορυφαίος παίκτης της Ευρώπης και Παγκόσμιος Πρωταθλητής με την Αγγλία. Το στίγμα του στο Τσάμπιονς Λιγκ όμως το άφησε το 1968. Δέκα χρόνια μετά το αεροπορικό δυστύχημα του Μονάχου, οι “κόκκινοι διάβολοι” φτάνουν στην κορυφή. Επικρατούν 4-1 της Μπενφίκα στην παράταση και ο μετέπειτα Σερ σκοράρει δις. Το πρώτο και το τελευταίο γκολ.

Γιόχαν Κρόιφ

Θα μπορούσαμε να τον συμπεριλάβουμε στη λίστα μόνο και μόνο επειδή στον τελικό με τον Παναθηναϊκό έκανε δύο τσιγαράκια στο ημίχρονο και βγήκε… ντούρος για την επανάληψη. Το κάνουμε όμως για τον επόμενο τελικό. Ο Ολλανδός αστέρας, ο οποίος το 1999 ανακηρύχθηκε ως ο κορυφαίος Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής του 20ου αιώνα, έθελγε με τις επινοήσεις στις πάσες του, τα εξαιρετικά τελειώματά του και την απαράμιλλη αλλαγή στην ταχύτητα, με ή χωρίς την μπάλα στα πόδια. Την τελευταία μέρα του Μαΐου του 1972, ο Αγιαξ τα βρίσκει σκούρα απέναντι στην Ιντερ. Ο Κρόιφ όμως παίρνει την κατάσταση στα πόδια του και “ζωγραφίζει”. Δύο γκολ (47’, 78’) ρίχνουν τους εκπροσώπους της Λομβαρδίας στο καναβάτσο και πιστοποιούν για ακόμη μία φορά την κλάση του 25χρονου, τότε, μεσοεπιθετικού.

Χανς Γκιόργκ Σβάρτσενμπεκ

Κάπου εδώ, οι φίλοι του ποδοσφαιρικού θεάματος και οι ουδέτεροι θα μας μισήσουν. Οι φίλοι της Μπάγερν όμως θυμούνται με νοσταλγία τον άνθρωπο που στα μέσα της δεκαετίας του ’70 άλλαξε εν πολλοίς την ιστορίατου αθλήματος στη Γηραιά Αλβιώνα. Στον τελικό του 1974, η Μπάγερν βρίσκεται αντιμέτωπη της Ατλέτικο Μαδρίτης. Στο Χέιζελ τον Βρυξελλών, το ματς πηγαίνει στην παράταση και στο 114’ οι Μαδριλένοι ανοίγουν το σκορ με άψογη εκτέλεση φάουλ του Λουίς. Ο Ζεπ Μάγερ βλέπει γονατιστός την μπάλα να καταλήγει στα δίχτυα του αλλά στο 120’ έρχεται η λύτρωση. Ο άνθρωπος που 15 χρόνια στη βαυαρική ομάδα είχε σκοράρει όλα κι όλα 21 γκολ, γίνεται κάτοχος της μπάλας και αποφασίζει να σουτάρει από τα 30 μέτρα. Η μπάλα κατευθύνεται στη δεξιά γωνία του Ρέινα, ο οποίος αργεί να αντιδράσει. Το 1-1 είναι το τελικό σκορ. Μίλερ, Κάπελμαν και Χένες δεν μπορούσαν να ισοφαρίσουν και το έκανε ο Σβάρτσενμπεκ. Βάσει κανονισμού, ο αγώνας επαναλήφθηκε, η Μπάγερν θριάμβευσε με 4-0 και οι Γερμανοί κατέκτησαν τρία Πρωταθλητριών στη σειρά. Αν σε πάει…

Χέλμουντ Ντουκαντάμ

Τα Βαλκάνια αποκτούν ποδοσφαιρική υπόσταση σε συλλογικό επίπεδο. Στην έδρα της Σεβίλλης, το “Σάντσες Πιθχουάν”,την 7η Μαΐου του 1986, αναμετρώνται στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ οι Στεάουα Βουκουρεστίου και Μπαρτσελόνα. Μετά από έναν επιθετικό μονόλογο των Καταλανών, χωρίς όμως γκολ, το ματς πάει στην παράταση και από εκεί στα πέναλτι. Ο Χέλμουντ Ντουκαντάμ, θηριώδης το πάράστημα, έχει τη φήμη του “πεναλτάκια”. Οι Αλεσάνκο, Πεντράθα, Αλόνσο και Μάρκος το διαπιστώνουν. Από την ανάποδη. Ο Ρουμάνος πορτιέρο αποκρούει την μπάλα και στα τέσσερα πέναλτι που εκτελέστηκαν στην εστία του. Η ομάδα της ρουμανικής πρωτεύουσας στέφεται Πρωταθλήτρια Ευρώπης και ο Ντουκαντάμ… εξαφανίζεται. Ο ίδιος θα επανέλθει δύο χρόνια μετά σε άθλια κατάσταση και θα πει ότι κινδύνευσε η ζωή του εξ αιτίας σπάνιας ασθένειας του αίματος. Άλλοι θα υποστηρίξουν ότι ένα τσιράκι του Τσαουσέσκου (εκείνου του δημοκρατικού ηγέτη) του σακάτεψε τα χέρια επειδή… τόλμησε να πει ότι η Mercedes που πήρε ως δώρο για την κατάκτηση της κούπας ήταν κάτι λιγότερο από αυτά που άξιζε.

Ραμπά Μαντζέρ

Ο σπουδαιότερος ποδοσφαιριστής στην ιστορία του αθλήματος στην Αλγερία σημάδεψε τον τελικό του 1987, μεταξύ Πόρτο και Μπάγερν Μονάχου. Ο άνθρωπος με τα 40 γκολ σε 87 διεθνείς εμφανίσεις, αρνείται να παραδοθεί στη βαυαρική μηχανή και το δείχνει με τον πιο… μπλαζέ τρόπο. Ο Ραμπά Μαντζέρ, περί ου ο λόγος, σκόραρε στο 77ο λεπτό του αγώνα το τέρμα της ισοφάρισης, πολύ απλά, με τακουνάνι. Το γύρισμα από τα δεξιά τον βρίσκει πιο μπροστά από ότι ο ίδιος θα ήθελε αλλά αν το… έχεις, δεν παιδεύεσαι. Φτέρνα δεξιού ποδιού και μέσα. Δύο λεπτά αργότερα ο Ζουάρι θα κάνει το 2-1 και οι “δράκοι” θα πάρουν μαζί τους το βαρύτιμο τρόπαιο στη φωλιά των μυρμηγκιών. Πολλοί έσπευσαν να τονίσουν ότι ποτέ η Πόρτο δεν θα έφτανε σε τέτοια επίπεδα στο μέλλον. Στον Ζοσέ Μουρίνιο το είπαν; Όσο για το τι κάνει τώρα ο Μαντζέρ, είναι τηλεσχολιαστής του Αλ Τζαζίρα.

Μπαζίλ Μπολί

Ένα άλμα ενός μέτρου και κάτι, μία κεφαλιά, ένα γκολ, η πρώτη κούπα. Μετά από 37 χρόνια και 107 απόπειρες, ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο, επιτέλους, προσγειώνεται στη χώρα η οποία είναι η κύρια υπεύθυνος για τη μορφή που έχει το Παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Στη Γαλλία και δη ένα από τα πλέον θορυβώδη λιμάνια, αυτό της Μασσαλίας. Ο Ιβοριανός αμυντικός έκανε αυτό που η άμυνα της Μίλαν είχε νιώσει μόλις μία φορά στα έξι ματς των ομίλων που προηγήθηκαν. Σκόραρε κατά του Σεμπαστιάνο Ρόσι, το βράδυ της 26ης Μαΐου στο Ολίμπια Στάντιον του Μονάχου. Σαν να μην έφτανε αυτό, αντιμετώπισε με εκπληκτικό τρόπο μία πεντάδα επιθετικών που έβαλε απέναντι σε αυτόν και τον Ζοσλέν Ανγκλομά ο Φάμπιο Καπέλο. Φαν Μπάστεν, Εράνιο, Ντοναντόνι, Παπέν και Μασάρο πλησίασαν αλλά δεν έγιναν απειλητικοί. Μετά το πέρας της καριέρα του, ο Μπολί τάχθηκε στο πλευρό του Νικολά Σαρκοζί, βοηθώντας του στην πολιτική καμπάνια του. Πολυτεχνίτης ο κύριος.

Ντέγιαν Σαβίσεβιτς

Η Μίλαν είχε χάσει τον τελικό του 1993 αλλά την επόμενη χρονιά, στη σκιά της Ακρόπολης, στο Ολυμπιακό Στάδιο και φορώντας τη maglia fortunata (τυχερή φανέλα), οι παίκτες του Φάμπιο Καπέλο ήταν αποφασισμένοι να διαψεύσουν τα προγνωστικά που ήθελαν την Μπαρτσελόνα του Γιόχαν Κρόιφ να είναι το απόλυτο φαβορί. Ναι, καλά. Οι “ροσονέρι” δεν αστειεύονται και φιλοδωρούν τους Καταλανούς με μία μεγαλοπρεπή τεσσάρα. Και τι τεσσάρα. Στο πρώτο μέρος, ο… τυχοδιώκτης Μασάρο βρίσκει δύο φορές δίχτυα. Οι “μπλαουγκράνα” μπαίνουν στην επανάληψη με το μαχαίρι στα δόντια, θέλοντας να μειώσουν και να μπουν στο παιχνίδι. Ο Μαυροβούνιος αρτίστας όμως, πριν καν συμπληρωθεί το 47ο λεπτό, βλέπει τον Τόνι Θουμπιθαρέτα εκτός εστίας και τον “κρεμάει” με λόμπα από τα 35 μέτρα. Ένα από τα ωραιότερα γκολ που έχει μπει ποτέ σε τελικό. Ο Μπερλουσκόνι τον αποκαλεί ιδιοφυία. Κάτι ξέρει. Μπορεί να ήταν… βαρύς ως προς την διάθεση αλλά όταν έπαιζε ήταν χάρμα οφθαλμών. Σωστός μαέστρος.

Ζινεντίν Ζιντάν

Δεν ξέρουμε πως είναι να έχει πάρει κάποιος Παγκόσμιο Κύπελλο, Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, εγχώριους τίτλους αλλά να μην έχει στη συλλογή του το Τσάμπιονς Λιγκ. Σίγουρα όμως θα διακατέχεται από μία άλφα… σύγχυση. Ειδικά από τη στιγμή που μιλάμε για μία απαστράπτουσα ατραξιόν. Ο Ζινεντίν Ζιντάν, περί ου ο λόγος, είχε φτάσει στην πηγή (Γιουβέντους) αλλά νερό δεν είχε πιεί (1997, ’98). Μετά από μερικά χρόνια, του παρουσιάστηκε αυτό που έμελε να είναι η τελευταία ευκαιρία. Στον τελικό του 2002, αφού η Ρεάλ Μαδρίτης έχει αποκλείσει την Μπαρτσελόνα, αντιμετωπίζει τη Λεβερκούζεν τον Κλάους Τοπμέλερ στον τελικό. Το ρολόι του “Χάμπτεν Παρκ” σημαδεύει στο 44ο λεπτό, όταν ο Ζιζού κάνει κάτι που προϋποθέτει απαράμιλλη ευφυΐα. Βλέπει την μπάλα να καταβαίνει από ψηλά μετά από διώξιμο, με κατεύθυνση παρόμοια με αυτή του άξονα του σώματός του. Σηκώνει το αριστερό (το κουτσό, δήθεν) πόδι και πιάνει μία βολίδα από το ύψος της περιοχής που αναγκάζει τον Μπουτ να αναρωτιέται τι τάραξε τα δίχτυα του. Όλα τα λεφτά πάντως είναι ο Μίκαελ Μπάλακ, ο οποίος βρισκόταν ενάμισι μέτρο μακριά από τον τότε Βασιλιά του σπορ. Βλέπει την ενέργειά του και, κατά το κοινώς λεγόμενο, ξενερώνει με την κατάληξη της φάσης. Τελικό αποτέλεσμα, 2-1 η Ρεάλ και η ένατη κούπα στην ισπανική πρωτεύουσα.

Χένρικ Λάρσον

Άλλους παίκτες τους κάνει η διάρκεια. Άλλους το έξοχο ταλέντο. Η σκληρή προσπάθεια. Το δέσιμο με μία ομάδα. Η αφοσίωση στο παιχνίδι και το θέαμα. Η αλεγκρία. Τον κύριο για τον οποίο κάνουμε αναφορά στο συγκεκριμένο σημείο, τον χαρακτηρίζει ένα διαφορετικό στοιχείο. Η ικανότητα να ρίχνει γύρω του χρυσόσκονη. Να κουβαλάει μία αύρα που μόνο σε νικητές αρμόζει. Τρανή απόδειξη, ο τελικός του 2006, στο Παρίσι. Η Αρσεναλ παίζει με δέκα παίκτες από το πρώτο εικοσάλεπτο λόγω αποβολής του Λέμαν αλλά νικάει με γκολ του Σολ Κάμπελ. Η Μπαρτσελόνα είναι στριμωγμένη στα σχοινιά και περισσότερο κυνηγάει την ουρά της παρά ψάχνει την ισοφάριση. Στο 61’ μπαίνει στον αγώνα ο Χένρικ Λάρσον. Στο τελευταίο παιχνίδι του με τη “μπλαουγκράνα” φανέλα. Μέσα σε ακριβώς 20 λεπτά η Μπάρτσα έχει πάρει προβάδισμα στο σκορ μετά από δύο δικές του ασίστ. Ο Τιερί Ανρί, μετά το ματς, του αποδίδει τα πρέποντα, καίτοι αντίπαλος. ” Ολοι μιλάνε για τον Ροναλντίνιο, τον Ετό, τον Ζιουλί. Δεν τους είδα σήμερα όμως. Είδα μόνο τον Λάρσον. Μπήκε και καθάρισε το ματς. Αυτός έκανε τη διαφορά“, δήλωσε ο Γάλλος.