Βικτοριανή πυγμαχία

Ένα μεγάλο παραμύθι που κυκλοφορεί κάθε φορά που η UEFA στέλνει φάκελο με ύποπτα ματς είναι ότι κινητοποιείται όταν οι μπουκ έχουν χάσει τα λεφτά τους. Από τα στημένα ματς μπορεί να χάνουν λεφτά οι μπουκ, αλλά χάνουν και οι παίκτες. Τουλάχιστον οι παίκτες που ασχολούνται με το πόσο δυνατές είναι οι ομάδες και όχι τι βολεύει τους προέδρους τους. Στο ΠΡΟΠΟ, όπου οι παίκτες μοιράζονται το pool από το στοίχημα ή σε site όπου ο παίκτης παίζει εναντίον άλλου παίκτη όπως της betfair, ο πονηρός στην πράξη κλέβει τα χρήματα του sportsman.

Στην Αγγλία, μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, το sportsman και το sporting public σήμαινε ανθρώπους της αστικής τάξης ή της αριστοκρατίας, δηλαδή της leisure class, που στοιχημάτιζαν σε αθλητικά γεγονότα και κατά κύριο λόγο σε πυγμαχικούς αγώνες. Οι οποίοι, επειδή ήταν απαγορευμένοι, γινόντουσαν στα σύνορα δύο ή και τριών βρετανικών επαρχιών. Η αγγλική αστυνομία της μίας επαρχίας δεν μπορούσε να επέμβει σε αδικήματα που γινόντουσαν σε μια άλλη, οπότε, αν τύχαινε να γίνει αστυνομική επιδρομή στο σημείο που γινόταν ο πυγμαχικός αγώνας, οι διοργανωτές ξήλωναν το ρινγκ και το έστηναν μερικά μέτρα πιο πέρα.

Στους μεγάλους πυγμαχικούς αγώνες μπορούσαν να έρθουν δεκάδες χιλιάδες θεατές, όπως και εκατοντάδες πορτοφολάδες και ληστές που περίμεναν τους sportsmen να τα πιούν για να τους ακολουθήσουν, να τους ξεμοναχιάσουν, να τους χτυπήσουν το κεφάλι συνήθως με μια κάλτσα γεμάτη άμμο και να τους πάρουν ό,τι πολύτιμο έχουν.

Ο μεγαλύτερος αγώνας του 19ου αιώνα ήταν αυτός ανάμεσα στον Bendigo και τον Ben Caunt στο Sutfield του Oxfordshire το 1845, που τελείωσε με ντισκαλιφιέ υπέρ του Bendigo όταν -σύμφωνα με μία εκδοχή- ο αντίπαλός του κάθισε στο έδαφος χωρίς να έχει φάει γροθιά. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, ο διαιτητής τρομοκρατημένος ότι μια συμμορία οπαδών του Bendigo θα του έσπαζε το κεφάλι, έδωσε το ντισκαλιφιέ ώστε να μπορέσει να διαφύγει.

Μια που σήμερα έχει απεργία και κάποιοι θα έχουν περισσότερη ώρα για να το ψάξουν, λεπτομερής περιγραφή του ματς Bendigo – Caunt υπάρχει στο http://boxingbiographies.com. Οσοι μιλάνε το αγγλικό τους, γουστάρουν πυγμαχία, βικτοριανή εποχή και υπόκοσμο, ας ψάξουν να βρουν το «The Victorian Underworld» του Kellow Chesney που πρέπει να το έχω διαβάσει μέχρι και πέντε φορές και όταν ταξιδεύω και θέλω να έχω μαζί βιβλίο που σίγουρα θα μου αρέσει, είναι ένα από τα υποψήφια.

Τώρα για βικτοριανή ατμόσφαιρα και sportsmen, ο πίνακας είναι το «Derby day» του γίγαντα William Powell Frith, η δεύτερη έκδοση του οποίου βρίσκεται στο City Art Galleries του Manchester. Σε μεγέθυνση θα δείτε τους διάφορους χαρακτήρες που έβλεπε κάποιος στο χώρο που γινόντουσαν οι κούρσες. Από τους ακροβάτες στο κέντρο μέχρι τη βικτοριανή ερωμένη που έχει πάρει ο τυπάς και την έχει επάνω στην άμαξα για να δει κυριλέ την κούρσα και τη συμμορία στα αριστερά του πίνακα που παίζει «δαχτυλήθρα» ένα παιχνίδι ανάλογο με το δικό μας «παπά».

Ολα τα προηγούμενα γιατί μπορεί να σέβομαι κάθε απεργία που κάνει ο κλάδος και να μην πηγαίνω στη δουλειά, αλλά μπροστά στη βλακεία που οι Ελληνες πάνε σαν τα lemmings στην καταστροφή και τις παπαριές καμαρωτές που ακούει κανείς από τους εργατοπατέρες, το μόνο που με σώζει είναι η νοερή επιστροφή στην αγγλική κουλτούρα. Επίσης, επειδή το google, όπως δίκαια λένε κατέστρεψε τα κουίζ, την επόμενη ερώτηση την “γκούγκλαρα” και απάντηση δεν υπάρχει. Λοιπόν, για να τελειώσω με πυγμαχία όπως άρχισα: Κύριοι και κυρίες «ποιος ήταν ο τερματοφύλακας που έπαιξε στην Ελλάδα και δήλωνε ότι στη χώρα του ήταν πυγμάχος;». Οι συμπαίκτες του λέγανε ότι ήταν φοβερός παραμυθάς, αλλά η μύτη του κάτι τέτοιο έδειχνε.