Οι φουστανελοφόροι του 21ου αιώνα

Ο Κάρολος Μαρξ το είχε πει αποδεικνύοντας ότι ο λόγος του είναι διαχρονικά προφητικός: Η ιστορία όποτε επαναλαμβάνεται, συμβαίνει ως φάρσα.

Στη χώρα της υπερβολής, το τόπι τοποθετήθηκε για ακόμα μια φορά στη σφαίρα της « εθνικής υποθέσεως» και τα τηλεπαράθυρα γέμισαν με « φουστανελοφόρους»- απευθείας απόγονους του Κολοκοτρώνη και του Νικηταρά-, οι οποίοι (βεβαίως) έχουν κάνει ταχύρρυθμα σεμινάρια ποδοσφαιρικής τακτικής, παίζοντας το 4-3-3 και το 4-3-1-2 στα δάχτυλα (και των ποδιών τους άμα λάχει, καθότι…ποδόσφαιρο).

Εννοείται ότι από τα τηλεπαράθυρα (των δελτίων ειδήσεων!..) δεν θα μπορούσε να λείπει ο μετρ της προπονητικής, υφυπουργός Εργασίας (διότι και οι ποδοσφαιριστές εργαζόμενοι άνδρες είναι, μην το λησμονάμε!), ο νομάρχης Θεσσαλονίκης (μιας και οι ηττηθέντες παίκτες έφεραν επί στήθους το εθνόσημο και ο Ψωμιάδης σε σχέση με τη σημαία είναι σαν τον τέντζερη με το καπάκι του…), ο βουλευτής Μανόλης (βετεράνος συνδικαλιστής και αν δεν απατώμαι και οι μπαλαδόροι συνδικαλίζονται), ενώ κύματα απογοήτευσης μας κατέκλυσαν ως άλλα τσουνάμι από την απουσία του αρχιεπισκόπου– μα γίνεται να μην τοποθετηθεί για το θέμα; (Οκ, ξεχάσαμε την ΤV ανοικτή και είδαμε τοποθέτηση του κ. Χριστόδουλου για το βιβλίο της Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού που αν μη τι άλλο είναι της… αρμοδιότητας του. Άλλο θέμα αυτό όμως…).

Ωραία, έχασε η εθνική ομάδα του ποδοσφαίρου από την αντίστοιχη τουρκική 1-4. Και; Διαλύθηκε το σύμπαν μας, άρα όφειλε να είναι πρώτη (και σχεδόν μοναδική) είδηση σε όλα τα δελτία ειδήσεων (χαχαχα…!) με τους πάσης λογής ειδικούς να βγάζουν τα κουμπούρια (επετείου της 25ης Μαρτίου, γαρ), προκειμένου να εκφραστούν εναντίον του… Γερμανού (που ήταν πιο Έλληνας από τους Έλληνες εκείνο το καλοκαίρι του 2004, αποδίδοντας του το προσωνύμιο Ρεχακλής) και να… κραυγάσουν, μιας και αυτή είναι η δουλειά τους.

Ό,τι και να γραφεί πιο κάτω δεν θα ξεφύγει από τη λογική του τετριμμένου και της (βαρετής) επανάληψης. Η ελληνική τηλεόραση -και δη το ενημερωτικό της κομμάτι- είναι απίστευτα γελοία, σκανδαλοθηρική, κυνηγός των εντυπώσεων και μόνο, λάτρης των κραυγών από όλους τους άσχετους που μπορούν να κραυγάζουν χωρίς να λένε τίποτα και πάντα σε κιτρινορόζ φόντο, ενίοτε και με γαλανόλευκο (διότι η πατριδοκαπηλία πουλάει…).

Τι και αν η Ευρωπαϊκή Ένωση γιόρτασε τα 50 της χρόνια (50 χρόνια ειρηνικής συνύπαρξης), τι κι αν στον Περσικό Κόλπο πυκνώνουν τα μαύρα σύννεφα… εμείς εκεί! Μπάλα, κραυγές, μανούρες, εθνικοφροσύνη, βλακεία και ποσότητες (μα πόσο ατελείωτες!) ειδικών επί παντός του επιστητού.

Τι θέση παίζει ο Κολοκοτρώνης;

Τα δελτία ειδήσεων της ιδιωτικής τηλεόρασης όφειλαν (!) να ασχοληθούν με αυτό το μείζον ζήτημα του « εθνικού χώρου» γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα έτριζαν τα κόκαλα του Ανδρούτσου, του Κανάρη, της Μπουμπουλίνας, οι οποίοι στο αντίστοιχο «ματς» νίκησαν τους Τούρκους- βρήκαν μέρα κι’ όλας να χάσουν οι διεθνείς… (Το ατυχές ήταν ότι η ήττα σημειώθηκε σε γήπεδο που ονομάζεται « Γεώργιος Καραϊσκάκης » και έτσι ο ηρωικός οπλαρχηγός του 21 δεν απέφυγε το κάζο).

Στη χώρα της υπερβολής τα λόγια είναι περιττά. Εθνική τιμή νιώθουμε μόνο όταν κερδίζουμε στην μπάλα, μιας και σε όλα τα άλλα θέλουμε (ναι, θέλουμε!) να είμαστε ουραγοί και Ψωροκώσταινα.

Το μόνο που έχουμε μάθει είναι να μηρυκάζουμε τους μύθους και τους θρύλους της ηρωικής μας ιστορίας και να τους προσαρμόζουμε κατά το δοκούν στο σήμερα για λόγους…τηλεθέασης.

Κι αν κανένας «γραφικός» ψελλίσει κάτι το διαφορετικό είναι ψευτοκουλτουριάρης, μίασμα, σύγχρονος Εφιάλτης και πολλές ακόμα αηδίες.

Μπράβο σας κύριοι φουστανελοφόροι του 21ου αιώνα…

( Και μετά σας φταίνε οι «αλήτες» οι φοιτητές που δεν ανέχονται άλλο αυτή την κατρακύλα και πήραν τους δρόμους).