Δεν την αφήνουν να ανέβει, δεν την αφήνουν να πέσει…

Ένα από τα πράγματα που μου πέρασαν απ’ το μυαλό κατά την διάρκεια της μαραθώνιας εκπομπής της Κυριακής ήταν ο Δέλλας δυο χρόνια πριν. Μάιος του 2011, τελικός Κυπέλλου στο “Σπύρος Λούης”. Ο Τραϊανός στέκεται μπροστά στις κάμερες, στα λόγια και στις εκφράσεις του αποτυπώνονται όλα τα συναισθήματα για όσα είχαν συμβεί εκείνο το βράδυ.

Όχι αρρωστάκια μου. Δεν θυμήθηκα τον τελικό του Κυπέλλου το 2011 για να ανοίξω την κουβέντα του “γιατί δεν διεκόπη εκείνο και ήταν στημένος τώρα ο Τριτσώνης”. Δόξα τω θεώ, υπάρχουν άλλοι για να τα γράψουν αυτά και να σας ικανοποιήσουν. Τον έφερα στο μυαλό μου γιατί θυμήθηκα πως δυο χρόνια πριν ήταν πάλι θύμα των ίδιων καταστάσεων, με τη μόνη διαφορά πως τότε η ΑΕΚ ήταν νικήτρια.

“Κερδίζουμε, γίνονται αυτά που γίνονται. Χάνουμε, θα γίνονται χειρότερα”. Μάντης κακών, δυο χρόνια πριν. Και το θέμα δεν είναι η “προφητεία” από το πρόσωπο που συνδέει τα δύο βράδια, στο ίδιο γήπεδο, με την ίδια ομάδα και πιθανότατα τους ίδιους χουλιγκάνους. Το θέμα είναι πως δεν γίνεται να μην βλέπετε πια πως η αρρώστια τρώει τις ομάδες σε όλες τις συνθήκες, καλές και κακές.

Δυο χρόνια πριν ήρθε ένας τίτλος που τόσο τον είχε ανάγκη η ομάδα, οι παίκτες, το υγιές κομμάτι του κόσμου της. “Τα παιδιά” δεν άφησαν κανέναν να το χαρεί όπως ήθελε, να το ζήσει όπως έπρεπε. Δυο χρόνια μετά, η Ένωση στο ναδίρ. Ούτε αυτό τους άφησαν να το ζήσουν φυσιολογικά. Δεν άφησαν τους παίκτες να τελειώσουν το ματς και να διεκδικήσουν ο,τι μπορούν στα λεπτά που απέμεναν ή ακόμα και στην επόμενη αγωνιστική.

Δεν άφησαν τις χιλιάδες των απλών φιλάθλων που έτρεξαν στο κάλεσμα της αγάπης τους να ζήσουν έστω κι αυτήν, την χειρότερη των εξελίξεων, να ζήσουν κι αυτό που δεν εύχονταν ποτέ, να κλαίνε στις κερκίδες για έναν υποβιβασμό. Δεν τους άφησαν καν να ζήσουν, γιατί όχι, ένα ποδοσφαιρικό θαύμα. Να δουν τα πιτσιρίκια να δίνουν ο,τι έχουν μέσα τους στα 15-18 λεπτά που απέμεναν και να πανηγυρίσουν ένα γκολ λύτρωσης και να δουν τα δάκρυα της λύπης να γίνονται δάκρυα χαράς, να ζήσουν ένα βράδυ που δεν θα ξεχνούσαν ποτέ.

Στα μάτια κάποιων αυτό είναι το ελάχιστο μέσα σ’αυτά που ζει η ΑΕΚ, στα δικά μου είναι το μέγιστο. Αν βάλεις αυτά τα δύο βράδια το ένα δίπλα στο άλλο, δεν γίνεται να μην δεις πως το συμπέρασμα είναι “έτσι, δεν αξίζει”. Θριαμβεύεις, το σκεπάζει η αρρώστια. Συντρίβεσαι, το ίδιο και το αυτό. Δεν γίνεται να μην αναρωτηθείς, ποια είναι τελικώς η διαφορά ανάμεσα στο τρόπαιο και τον υποβιβασμό, αφού η εικόνα που φτιάχνουν δεν έχει παρά ελάχιστες διαφορές;

Πας στο γήπεδο, εσύ φίλε της ΑΕΚ, να δεις την ομάδα σου να παίρνει έναν τίτλο και τον αγαπημένο σου Λύμπε να σηκώνει ένα τρόπαιο και φεύγεις ηττημένος, παρά το 3-0. Πας για να είσαι εκεί στην πιο δύσκολη ώρα και φεύγεις ηττημένος διπλά, αφού σου στερήθηκε ακόμα και το δικαίωμα στη λύπη, ή ακόμα και στο χειροκρότημα, σε μια αντίδραση που θα έδειχνε πως “είσαι ΑΕΚ και διαφέρεις ακόμα και στον υποβιβασμό”.

Τι νόημα έχει; Κανένα, απαντάς, γι’ αυτό κι απομακρύνεσαι τόσα χρόνια από την ομάδα σου, παρότι η αγάπη σου γι’ αυτήν παραμένει άσβεστη. Κι όλα αυτά τα χρόνια, η αγάπη σε ξεγελούσε, σ’ έκανε να παραβλέπεις όλα αυτά που σε διώχνουν κι επέστρεφες, παρότι οι συνθήκες δεν είχαν βελτιωθεί, αλλά είχαν χειροτερεύσει. Κουράστηκες, όμως, κι όταν είδες πως ούτε ένα Κύπελλο δεν σ’ αφήνουν να χαρείς, κι όταν έζησες πια για να δεις την ΑΕΚ να υποβιβάζεται κι η τελευταία εικόνα να είναι οι παίκτες της να τρέχουν να γλιτώσουν από τους ίδιους τους “οπαδούς” τους, είμαι βέβαιος πως τα κουράγια σου είναι λίγα.

Κι αυτό, ξέρεις, δεν είναι δικό σου πρόβλημα, ούτε θα έπρεπε να αισθάνεσαι άσχημα γι’ αυτό. Είναι κι άλλων χιλιάδων Ενωσιτών, που δεν δέχθηκαν ποτέ από κανέναν να τους πει πως αγαπούν την ΑΕΚ λιγότερο από τα “παιδιά στα πέταλα”. Γιατί ήξεραν και ξέρουν ακόμα πως καμία ομάδα στην Ελλάδα δεν είναι ισχυρή και δεν γεμίζει γήπεδα μόνο και μόνο χάρις στους οργανωμένους. Παραδείγματα απ’ όλες τις ομάδες αποδεικνύουν πως οι κερκίδες γεμίζουν κι η ομάδα “μεγαλώνει ξανά” μόνο όταν εσύ κι οι όμοιοι σου επιστρέφετε στο γήπεδο.

Κι εσύ μπορεί να μην μπαίνεις Κυριακή παρά Κυριακή στα πούλμαν για να πας στην επαρχία, αλλά ταυτόχρονα εσύ δεν θα διέλυες ποτέ ένα πλοίο στην επιστροφή από την Κρήτη, δεν θα κυνηγούσες τους παίκτες στους Θρακομακεδόνες, δεν θα χτυπούσες τον Μπάγεβιτς όποια κι αν είναι τα συναισθήματά σου γι’ αυτόν, δεν θα αμαύρωνες έναν νικηφόρο τελικό Κυπέλλου, δεν θα δίχαζες το γήπεδο με τα συνθήματά σου, δεν θα χτυπούσες τα παιδιά που έκαναν ό,τι μπορούν για να σώσουν την ομάδα σου.

Κι όλα αυτά, στο ξαναλέω, δεν είναι δικό σου πρόβλημα. Είναι της ομάδας σου και όλων των μεγάλων ομάδων στην χώρα, που έμαθαν χρόνια τώρα να λογαριάζουν περισσότερο τα πέταλα, παρά εσένα και τους όμοιους σου, που είστε περισσότεροι και κυρίως καλύτεροι φίλαθλοι. Και τώρα που το βλέμμα σας είναι άδειο και το μέλλον πιο αβέβαιο από ποτέ, το χειρότερο σενάριο δεν θα είναι ο υποβιβασμός, η πτώχευση, κτλ.

Το χειρότερο σενάριο θα είναι να περάσει η ΑΕΚ τα επόμενα δύσκολα χρόνια με τις ίδιες συνθήκες, με εσάς στα σπίτια σας και στο γήπεδο παρόντες κι αφεντικά τα πέταλα. Αυτούς που έκαναν τόσα χρόνια όλα αυτά που σας έδιωξαν, δίπλα μ’ αυτούς που δεν τα έκαναν, αλλά απέτυχαν και στο να τα αποτρέψουν, χωρίς ποτέ να απολογηθούν για την αδυναμία τους.

Κι αν μια μέρα η ΑΕΚ επιστρέψει μετά από οικονομική και διοικητική εξυγίανση, πόσο αλήθεια υγιής θα είναι αν δεν έχουν αλλάξει τα πράγματα και σ’ αυτό το κομμάτι; Τι νόημα θα έχει μια επιστροφή, όταν η αρρώστια που αμαύρωσε και ένα Κύπελλο και έναν υποβιβασμό θα είναι ακόμα παρούσα και (μάλλον) ισχυρότερη;

Είτε Κυπελλούχος, είτε υποβιβασμένη, με χρέη ή χωρίς, μια ΑΕΚ που εξακολουθεί να στηρίζεται μόνο στα πέταλα και να ανέχετε τα πάντα από αυτά, αποδείχθηκε για μια ακόμη φορά, δεν έχει νόημα.

Το πρώτο μέλημα όποιου ή όποιων αναλάβουν την επόμενη μέρα της ΑΕΚ πρέπει να είναι αυτό. Να απευθυνθούν και να βασιστούν σε όλους εσάς, τους υγιής, τους περισσότερους, τους εκδιωγμένους, αυτούς που αγαπάνε το ίδιο, αλλά δεν μετέτρεψαν ποτέ την αγάπη σε πράξεις εναντίον της ομάδας. Κι επειδή δεν θα έχουν ένα όραμα να σας προσφέρουν, όπως έκανε κάποτε ο Ντέμης, τότε θα πρέπει να το κάνουν γυρίζοντας την πλάτη στους οργανωμένους.

Και το πιθανότερο είναι πως θα είναι πολύ αφελείς για να καταλάβουν ποιος κόσμος είναι η πραγματική δύναμη και ποιος ο Δούρειος ίππος και πολύ δειλοί και ανίσχυροι για να το κάνουν πράξη.