Ελλάδα έχεις ταλέντο…

Γιατί κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας; Γιατί κρύβουμε τον καθρέπτη και δεν κοιταζόμαστε για να διαπιστώσουμε ποιοι ακριβώς είμαστε; Από πότε γίναμε πολιτισμένοι φίλαθλοι, με ιδιαίτερες ποδοσφαιρικές γνώσεις και δεν το ξέρω; Τι σας έκανε εντύπωση από το Σαββατιάτικο παιχνίδι κόντρα στην Τουρκία; Η αντίδραση του κόσμου; Οι αποδοκιμασίες ή μήπως η αντίδραση του Σεϊταρίδη;

Οι Ελληνες είναι Ελληνες. Τελεία και παύλα. Δεν υπάρχει άλλη λέξη για να μας χαρακτηρίσεις. Είμαστε Ελληνες, έτσι απλά. Και δεν είναι υποτιμητικό αυτό που λέω. Ο χαρακτηριστικός «Ελληνας» έχει πολλά θετικά και πολλά αρνητικά. Δυστυχώς, όμως, το βράδυ του Σαββάτου δείξαμε τα αρνητικά.

Με πειράζει, όμως, που κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Με πειράζει που θέλουμε να λεγόμαστε φίλαθλοι της Εθνικής ομάδας και την ίδια ώρα χαιρόμαστε από μέσα μας για τα γκολ που έφαγε ο Νικοπολίδης, ο οποίος παίζει στον Ολυμπιακό. Μήπως κάνω λάθος; Όταν έγινε το 1-3 δεν υπήρξε ούτε ένας που να μην είπε «καλά να πάθεις ρε γαύρε»; Γιατί δεν το παραδέχεστε; ‘Η μήπως στην περίπτωση του Σεϊταρίδη δεν έγινε το ίδιο, αλλά με αναφορά στο Παναθηναϊκό παρελθόν του;

Τα πράγματα είναι απλά και δεν χρειάζονται μακρόσυρτες αναλύσεις, βαθυστόχαστα σχόλια και κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις. Τα πράγματα είναι απλά. Ο Ελληνας ουδέποτε ήταν φίλαθλος της Εθνικής. Πρώτα υποστηρίζει την ομάδα του και μετά την Ελλάδα. Η κατάκτηση του Euro απλώς ανέβασε λίγο περισσότερο την εκτίμησή μας για την Εθνική, τίποτα παραπάνω. Ούτε γίναμε πολιτισμένοι φίλαθλοι, ούτε αποκτήσαμε ξαφνικά εθνική ποδοσφαιρική συνείδηση και βάλαμε την Ελλάδα και τον Οτο Ρεχάγκελ μέσα στην καρδιά μας.

Εχει τονιστεί ξανά και ξανά, πως η κατάκτηση του Euro ήταν μια χρυσή ευκαιρία να αλλάξουν πολλά πράγματα. Το μόνο που άλλαξε τελικά ήταν το πλευρό που κοιμόμαστε. Τι να αλλάξει και πώς να αλλάξει; Αλλάζει ο Ελληνας; Όχι. ‘Η καλύτερα, πολύ δύσκολα.

Μέχρι τις 21:25 αποθεώναμε τους παίκτες και τον Ρεχάγκελ και θυμόμασταν το έπος της Πορτογαλίας. Γύρω στις 22:45 βρίζαμε τον Νικοπολίδη, τον Σεϊταρίδη, τον Φύσσα, τον Χαριστέα, τον Ρεχάγκελ, τον… τον… τον… Περίεργο; Καθόλου! Και μην σπεύσετε να πείτε πως κάναμε κριτική. Είναι απολύτως λογικό και ορθό να ασκήσουμε κριτική για την εμφάνιση και την ταπεινωτική ήττα. Αλλά μόνο αυτό δεν κάναμε. Αυτό δεν ήταν κριτική. Αυτό ήταν η απόλυτη ισοπέδωση τόσο της ομάδας, όσο και της επιτυχίας του 2004. Και δεν είναι η πρώτη φορά. Μήπως δεν ακούστηκαν γκρίνιες μετά την ήττα της Εθνικής μπάσκετ στον τελικό του Μουντιάλ από την Ισπανία; Μήπως δεν ξεχάστηκε μονομιάς η όλη επιτυχία και η νίκη επί των ΗΠΑ;

Επαναλαμβάνω. Άλλο η κριτική -που οφείλουμε όλοι να κάνουμε- κι άλλο η ισοπεδωτική λογική του στυλ «Πληρώνουμε τσάμπα τον Γερμανό για να βάζει τα ΚΑΠΗ».

Τίποτα δεν μου έκανε εντύπωση από αυτά που συνέβησαν το Σάββατο. Ούτε οι αποδοκιμασίες την ώρα του εθνικού ύμνου της Τουρκίας, ούτε οι αποδοκιμασίες εις βάρος της Εθνικής μετά το τέλος του αγώνα, ούτε τα αντικείμενα που έπεσαν, ούτε το ξύλο στις εξέδρες, ούτε η αντίδραση του Σεϊταρίδη. Γιατί συμπεριφερόμαστε όλοι λες και ανακαλύψαμε την Αμερική με αυτά που είδαμε στο Καραϊσκάκη; Δεν τα έχουμε ξαναδεί ή μήπως δεν θα τα ξαναδούμε;

Ακόμα και η αντίδραση του Γιούρκα Σεϊταρίδη δείχνει το επίπεδο του Ελληνα ποδοσφαιριστή. Οσο δίκιο κι αν είχε ο Σεϊταρίδης, όταν χάνεις με 4-1 καλό θα είναι να κλείσεις τ’αυτιά σου σε αυτά που ακούς, να σκύψεις το κεφάλι και να αναλογιστείς τι έφταιξε. Και το λέω εγώ που πρώτος έδωσε χίλια δίκια στον Ελευθερόπουλο όταν αντέδρασε στις αποδοκιμασίες του κόσμου στο ματς με τη Λίβερπουλ. Υπάρχουν στιγμές, όμως, που δεν σε παίρνει βρε αδερφέ να κάνεις τον μάγκα στον κόσμο.

Ολοι φταίμε. Το ξαναγράφω για να το εμπεδώσουμε. Ολοι. Οι παίκτες, ο Ρεχάγκελ, ο κόσμος, η νοοτροπία μας, όλοι και όλα. Η αποθέωση από την αποδοκιμασία κρέμεται από μια κλωστή. Και κάθε φορά αυτή την κλωστή την σπάμε.

Δέχομαι ότι η ήττα ήταν ταπεινωτική. Δέχομαι ότι είναι βαρύ να χάνεις από τους Τούρκους στην έδρα σου με 4-1. Αλλά όχι και να συμπεριφέρομαι λες και ήρθε η καταστροφή. Γιατί δεν σκέφτηκε κάποιος ότι είχαμε ένα άσχημο βράδυ; Γιατί δεν σκέφτηκε κάποιος ότι όλες οι ομάδες έχουν μια πολύ άσχημη εμφάνιση; Θα κάνω και την κριτική μου, θα είμαι αυστηρός στους παίκτες και στον Ρεχάγκελ, αλλά δεν θα τα ισοπεδώσω όλα. Γιατί ξέρω πολύ καλά ότι εγώ ο ίδιος θα είμαι ο πρώτος που θα βγω να πανηγυρίσω αν η Εθνική εξασφαλίσει την πρόκριση στο Euro. Εγώ ο ίδιος που έβριζα τον Νικοπολίδη, τον Σεϊταρίδη, τον Ρεχάγκελ, τον… τον… τον…

Εγώ ο ίδιος που μετά το Euro έσπευσα να πάρω διαρκείας στο Καραϊσκάκη κι ας μην είχα πατήσει ποτέ σε αγώνα της Εθνικής στο παρελθόν. Εγώ ο ίδιος που στέρησα από κάποιους άλλους την δυνατότητα να πάνε στο γήπεδο. Εγώ ο ίδιος, ο τραγουδιστής, ο ηθοποιός, η tv persona, που δεν έχω ιδέα τι σημαίνει ποδόσφαιρο και τι χρώματα φοράει η Εθνική.

Τίποτα το ξεχωριστό δεν έγινε το βράδυ του Σαββάτου. Για μία ακόμη φορά γίναμε μάρτυρες του ίδιου έργου. Απλά αυτό το έργο είχε χρόνια να παιχτεί με την Εθνική. Είχαμε συνηθίσει να το βλέπουμε στο ελληνικό πρωτάθλημα. Ε, να που αυτό το έργο βρήκε διανομή στο εξωτερικό.

ΥΓ: Κύριοι της UEFA όσο και να μας τιμωρήσετε μυαλό δεν θα βάλουμε.
ΥΓ2: Συμπέρασμα; Το άσχημο δεν ήταν τόσο η ήττα και η εμφάνιση των διεθνώνόσο η όλη διαχείριση της κατάστασης από το βράδυ του Σαββάτου και μετά.