“Πράσινοι” βαδιστές

Ο Παναθηναϊκός, λοιπόν, δεν είναι καλά. Σε αγωνιστική κατάσταση. Ολοφάνερο και δεδομένο. Μάλιστα. Φταίει ο Κέζος, που αίφνης, απ’ τη μια στιγμή στην άλλη, ξέχασε να γυμνάζει; Φταίει ο Νιόπλιας, που τα ‘λέγαν με τον Βαζέχα κι έβαζε κι άλλα “επάνω” σ’ αυτά που έκανε ο Κέζος; Φταίει το Παγκόσμιο Κύπελλο στη Νότια Αφρική, και η (με απόφαση Νιόπλια) ελάχιστη ξεκούραση των διεθνών μετά; Φταίει το θερινό ταξίδι στη Βόρεια Αμερική, που δεν ήταν μέρος του σχεδιασμού του προπονητή, αλλά τον έκανε ν’ αγχωθεί και να μη αφήσει τους διεθνείς ν’ ανασάνουν; Φταίνε όλ’ αυτά μαζί; Ο,τι και να φταίει, έγινε. Τέλος.

Η κακή αγωνιστική κατάσταση είναι κακή αγωνιστική κατάσταση. Οταν έχεις κακή αγωνιστική κατάσταση, τι κάνεις ώσπου να συνέλθει η ομάδα και να πάρει τα πάνω της; Εκτός από υπομονή, το αυτονόητο. Φυλάγεσαι. Επειδή έχεις την επίγνωση. Πώς φυλάγεσαι; Με την οργάνωση του παιγνιδιού. Με το μυαλό. Δεν πηγαίνεις να παίξεις “σαν τη Βραζιλία” γιατί έτσι, δεν μπορείς που δεν μπορείς να τρέξεις, φαίνεται ότι δεν μπορείς, καν, να περπατήσεις.

Και η Μπάγερν δεν είναι καλά, πράγμα επίσης ολοφάνερο και δεδομένο. Αλλά δεν κάνει παπάρες. Παίζει, στον βαθμό που εδώ και τώρα μπορεί, έξυπνα. Με υπομονή. Μέχρι να ρολάρει. Επίσης, τώρα που δεν είναι καλά, η ηγετική ομάδα του κλαμπ περνά τα κόντρα-μηνύματα επεκτείνοντας, όχι βάζοντας στην αμφισβήτηση, τη συνεργασία με τον προπονητή. Και η Ρεάλ δεν είναι καλά. Κι επειδή δεν είναι καλά και έχει την αυτογνωσία, ο Μουρίνιο πήγε στην Οσέρ κι έπαιξε με τρεις αμυντικούς χαφ. Η Ρεάλ, στην Οσέρ. Για να φυλαχτεί. Τι είναι ο Πορτογάλος, ηλίθιος; ‘Η δεν ξέρει, όπως θα του γράφαμε εδώ, ποιανής ομάδας έχει την τιμή να είναι προπονητής;

Ο Παναθηναϊκός, κάποια στιγμή, θα τρέξει και θα μας φύγει ο… καημός ότι δεν τρέχει. Κι όταν θα μπορεί να τρέξει όμως, άμα το κάνει δίχως οργάνωση και μυαλό, θα τρέχει τζάμπα. Ο Νιόπλιας πέρυσι έκανε πράγματα “άγνοιας κινδύνου”, επειδή αυτό είχε μες στην κούτρα του εκείνη τη στιγμή, κι ήταν και το σωστό ποδοσφαιρικά. Τα οποία πράγματα, όμως, εφέτος δίνει την εντύπωση πως κωλώνει, ακατανόητα, να τα κάνει. Λεπτομέρειες. Αλλά σημαντικές λεπτομέρειες.

Τον Λέτο, αν καλά θυμάμαι, υπήρξε τοπ-ματς που τον άφησε έξω, στη Ρώμη νομίζω. Επειδή έτσι το αντιλήφθηκε. Κι είχε δίκιο. Τώρα, δεν αντιλαμβάνεται πως στον Παναθηναϊκό ο Λέτο, ενώ είναι υψηλότερης ποιότητας παίκτης, επί της ουσίας έχει προσφορά μικρότερη από εκείνη του φτωχού… Ζούλιο Σέζαρ, του κάποτε αριστερού εξτρέμ στην ΑΕΚ που και πιο πολλά γκολ έβαζε και καλύτερα χτυπήματα στα στημένα είχε; Μιλώντας για στημένα, μια άλλη λεπτομέρεια. Είναι δυνατόν, εδώ το καταλαβαίνουμε εμείς απέξω απλώς παρατηρώντας, να μη βλέπει κανείς, δηλαδή ο προπονητής, ότι τα καλύτερα χτυπήματα στον σημερινό Παναθηναϊκό, ό,τι πιο κοντινό σε χτύπημα-Τσάρτα, τα ‘χει ο πεπαιδευμένος Λούις Γκαρσία;



Για όλα στο μεταξύ, ή σχεδόν, έχουν ενοχοποιηθεί οι γερουσιαστές. Κατσουράνης-Καραγκούνης. Φούστα-μπλούζα. Μια πρώτη απορία είναι, αν ανήκουν στην ίδια ομάδα ή σε… ξεχωριστές. Διότι, οι δυο τους ταυτόχρονα στον αγωνιστικό χώρο, εφέτος ουδέποτε συνυπήρξαν. Δεν είμαι στατιστικά πρόχειρος, αλλά θαρρώ ούτε λεπτό. Κι ο Φερνάντο Σάντος, μάλλον ηλίθιος θα ‘ναι που τους βάζει (και με τον Τζιόλη, επιπλέον, ανάμεσά τους) μαζί. Και δεν βάζει, φερ’ ειπείν, τον… Μαρίνο.

Μια δεύτερη απορία είναι αν κάνοντας αξιωματικά βασικό τον Νίνη ο προπονητής κερδίζει όσα έχει χάσει κάνοντας αξιωματικά αναπληρωματικό τον Καραγκούνη. Τι λέει η μπαλάντζα; Εγώ πάντως, τέτοιο Καραγκούνη, απαθή, να μπαίνει σε ματς που είναι 0-2, με την Κοπεγχάγη, και να μη δοκιμάζει όλους τους δικούς του τρόπους για να βάλει φουρνέλο, δεν έχω ξαναδεί. Ναι, ο Κατσουράνης κι ο Καραγκούνης είναι μέρος του προβλήματος της κακής αγωνιστικής κατάστασης. Αλλά, μήπως να θυμηθούμε κιόλας πώς έπαιξαν, αν είχαν τρεξίματα και αλληλοκαλύψεις και πάθος, τις προάλλες με την Εθνική στο σούπερ-απαιτητικό ματς του Ζάγκρεμπ; Εκεί τα… εργομετρικά τους δεν είχαν σημασία; ‘Η, ενδεχομένως, είχαν σημασία τα άλλα που σημειώσαμε; Η οργάνωση, το μυαλό, η οξυδέρκεια κ.λπ.

Όχι τίποτ’ άλλο, ξανάρχονται ματς της Εθνικής. Που ενέχουν τον κίνδυνο να πέσουμε απ’ τα σύννεφα με την απόδοση των βαδιστών…