Ο Εβαλντ Λίνεν του 2007…

Πριν συναντήσω τον Εβαλντ Λίνεν είχα στο μυαλό μου την εικόνα ενός Γερμανού. Δηλαδή, σχολαστικός, αγέλαστος και πάνω από όλα τυπικός. Ακόμα και όταν διάβασα την ιστορία με τον φρικιαστικό τραυματισμό του όταν έπαιζε στην Αρμίνια και τον περίφημο καυγά του με τον Οτο Ρεχάγκελ, δεν πείστηκα ότι θα συναντήσω έναν… μεσογειακό Λίνεν.

Η αλήθεια είναι ότι δεν έπεσα έξω. Τυπικός μέχρι κεραίας. Απέφυγε να μιλήσει πέραν των ερωτήσεων, ενώ η off the record αναφορά από εμένα για το περιστατικό με τον Ρεχάγκελ, δεν είχε συνέχεια από μέρους του, αφού μου έδωσε να καταλάβω (και το κατάλαβα) πως καλό είναι “να μην ξύνουμε πληγές”. Πάντως, φρόντισε να πλέξει το προπονητικό εγκώμιο του πρώην ομοσπονδιακού τεχνικού. Τουλάχιστον σε επαγγελματικό επίπεδο, οι σχέσεις είναι καλές.

Ο Λίνεν μετρούσε μόλις οκτώ μήνες στην Ελλάδα την εποχή που έγινε η συνέντευξη (όντας προπονητής του Πανιωνίου), αλλά ήταν αρκετοί για να βγάλει τα συμπεράσματά του για τη χώρα μας, τη νοοτροπία των ανθρώπων και το επίπεδο ζωής. Φανταστείτε τώρα πόσο γρήγορα θα διαπιστώσει τις αλλαγές και τις διαφορές της Ελλάδας του 2012 με αυτή του 2007.

Από τη (σύντομη, γιατί σχεδόν με… χρονομετρούσε) συνέντευξη που ανέσυρα και η οποία είχε γίνει για το Contra.gr τον Μάρτιο του 2007 στη Νέα Σμύρνη, δεν θα γίνετε σοφότεροι, τουλάχιστον ως προς τον προπονητή Εβαλντ Λίνεν. Εχουν, όμως, ενδιαφέρον οι τοποθετήσεις του για τη ζωή του στην Ελλάδα, το ελληνικό ποδόσφαιρο, τους διαιτητές και τα άδεια γήπεδα.

Τα όσα διαβάσετε θα είναι ένα deja vu, αφού η κατάσταση ελάχιστα έχει αλλάξει από τότε. Θα μελαγχολήσετε, όμως, όταν διαπιστώσετε πως ένας άνθρωπος με μόλις λίγους μήνες διαμονής στη χώρα μας, είχε τόσο απλές λύσεις για ένα καλύτερο ποδόσφαιρο.

Αυτό το “καλύτερο” ποδόσφαιρο θα επιδιώξει να πετύχει στην ΑΕΚ. Ο τότε Λίνεν ίσως να μην έχει διαφορά με τον τωρινό και σίγουρα λατρεύει το ίδιο τον ήλιο της Ελλάδας. Ερχεται σε μία ομάδα με νεαρούς ποδοσφαιριστές, με σκοπό να τη βγάλει από τη δύσκολη θέση, να αναδείξει κάποιους από αυτούς και να δημιουργήσει μία νέα ΑΕΚ. Ο,τι (πάνω-κάτω) πέτυχε κατά τη θητεία του στον Πανιώνιο. Τώρα ο δείκτης δυσκολίας είναι υψηλότερος, αλλά ο Λίνεν έρχεται πιο ώριμος από ποτέ.

Το σίγουρο είναι ότι ο Γερμανός προπονητής θα έδινε τις ίδιες απαντήσεις σε πολλές από τις ερωτήσεις που του έγιναν. Το σίγουρο, επίσης, είναι ότι θα μιλούσε ξανά με τα καλύτερα λόγια για την Ελλάδα.

Αν μη τι άλλο (και αυτό μπορούν να το επιβεβαιώσουν όσοι τον έζησαν από κοντά σε Πανιώνιο και Ολυμπιακό) ο Εβαλντ Λίνεν είναι ένας ενδιαφέρον άνθρωπος. Τέτοιος που σπανίζει στα ελληνικά γήπεδα…

Διαβάστε αναλυτικά τη συνέντευξη που παραχώρησε στο Contra.gr ο Εβαλντ Λίνεν τον Μάρτιο του 2007:

– Ποιες είναι οι εντυπώσεις σας από τη μέχρι τώρα καριέρα σας στην Ελλάδα;

“Δεν έχουμε χρόνο (γέλια). Χρειάζεται πολύς χρόνος για να μιλήσω γι’αυτό το θέμα. Είμαι εδώ οκτώ μήνες και έχω πολλές εντυπώσεις. Καταρχήν το κλίμα είναι υπέροχο. Ο καιρός σε βοηθάει τόσο στην ιδιωτική σου ζωή όσο και στο ποδόσφαιρο. Μπορείς να κάνεις προπόνηση κάθε μέρα χωρίς να σε απασχολούν οι καιρικές συνθήκες. Υπάρχει μεγάλη διαφορά σε σχέση με τις χώρες της Βόρειας Ευρώπης. Εδώ στην Ελλάδα μπορείς να κάνεις περισσότερα πράγματα. Εδώ μπορείς να βγεις έξω να τρέξεις, να σταματήσεις την προπόνηση για να μιλήσεις στους παίκτες. Στη Γερμανία, αντίθετα, πρέπει να ξέρεις ακριβώς τι πρέπει να κάνεις. Να υπολογίσεις την προπόνηση με βάση το αν βρέχει ή αν κάνει κρύο ή αν χιονίζει. Για παράδειγμα, πρέπει να δεις τι καιρό θα κάνει για να ασχοληθείς με σουτ στην προπόνηση. Είναι κάποιες λεπτομέρειες που πρέπει να προσέχεις. Γι’αυτό θεωρώ ότι είναι πλεονέκτημα να βρίσκεσαι σε μια τέτοια χώρα σαν την Ελλάδα”.

– Η γνώμη σας για το επίπεδο του ελληνικού ποδοσφαίρου…

Κοιτάξτε, εδώ στην Ελλάδα γίνονται κάποιοι καλοί και αμφίρροποι αγώνες, αλλά γίνονται και κάποιοι άλλοι που δεν παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Αν θέλουμε να βελτιώσουμε το πρωτάθλημα πρέπει να είμαστε πιο έντονοι και να αφήσουμε τους παίκτες να είναι περισσότερο επιθετικοί, με την καλή έννοια. Αγώνα με αγώνα, το πρωτάθλημα βελτιώνεται ολοένα και περισσότερο και σ’αυτό έπαιξε σημαντικό ρόλο το γεγονός ότι οι διαιτητές άλλαξαν τον τρόπο που έβλεπαν τα πράγματα. Στην αρχή του πρωταθλήματος, κάθε άγγιγμα το σφύριζαν φάουλ. «Σκότωναν» το ποδόσφαιρο. Τώρα, όμως, τα πράγματα έχουν βελτιωθεί. Επίσης, βλέπω ότι ολοένα και περισσότερος κόσμος έρχεται στο γήπεδο. Δείτε για παράδειγμα τα γήπεδα σε Λάρισα και Ξάνθη. Εδώ στην Αθήνα ο κόσμος πηγαίνει στους αγώνες των μεγάλων ομάδων, αλλά θα ήθελα να δω περισσότερους φιλάθλους και στα άλλα γήπεδα της πόλης. Ισως παίζει ρόλο το γεγονός ότι η τηλεόραση δείχνει πολλούς αγώνες. Για μένα υπάρχει μεγάλη διαφορά στο να δεις live έναν αγώνα από το να τον παρακολουθήσεις από την τηλεόραση. Προσωπικά μου αρέσει η αίσθηση του ζωντανού, να παρακολουθώ από κοντά έναν αγώνα. Είναι ξεχωριστή εμπειρία και σίγουρα είναι προτιμότερο από το να κάτσω στο σπίτι μου”.

– Υπάρχει λύση για να έρθει περισσότερος κόσμος στα γήπεδα; Μήπως πρέπει να βελτιωθούν οι συνθήκες;

“Τι να πω… Δεν ξέρω… Και στη Γερμανία η τηλεόραση δείχνει πολλούς αγώνες, αλλά ο κόσμος γεμίζει τα γήπεδα. Βέβαια, υπάρχει μεγάλη διαφορά στον πληθυσμό Ελλάδας και Γερμανίας. Είναι λογικό να πηγαίνει περισσότερος κόσμος στα γήπεδα της Γερμανίας, αφού είναι μεγαλύτερος ο πληθυσμός. Εδώ στην Αθήνα, με 5 εκατομμύρια πληθυσμό, δεν μπορείς να γεμίσεις όλα τα γήπεδα της πόλης, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν έρχονται τουλάχιστον 10.000 φίλαθλοι στους αγώνες. Σίγουρα υπάρχει διαφορά στις εγκαταστάσεις και στις συνθήκες των γηπέδων της Ελλάδας με την Γερμανία ή την Αγγλία. Αν, όμως, δείτε άλλες χώρες, την Ισπανία και την Ιταλία για παράδειγμα, θα δείτε πως ο κόσμος γεμίζει γήπεδα που δεν είναι καλύτερα από αυτό εδώ (σ.σ. της Νέας Σμύρνης). Δεν καταλαβαίνω, λοιπόν, γιατί οι Ελληνες φίλαθλοι δεν έρχονται στο γήπεδο. Στη Γερμανία την χρειάζεσαι την άνεση στο γήπεδο γιατί το απαιτούν οι καιρικές συνθήκες. Ο Γερμανός φίλαθλος δεν θα πάει στο γήπεδο αν ξέρει ότι θα βραχεί ή ότι θα κρυώνει. Στην Ελλάδα, όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ο καιρός είναι σαφώς καλύτερος, άρα οι Ελληνες δεν αντιμετωπίζουν τέτοια προβλήματα”.

INTIME SPORTS

– Τι σας αρέσει σαν προπονητής; Το θέαμα ή η ουσία;

“Μερικές φορές κερδίζεις χωρίς να παίζεις καλά. Κανονικά, όμως, δεν μπορείς να κερδίζεις αν δεν παίζεις καλά. Η φιλοσοφία μου είναι ότι πρέπει να παίζουμε ποδόσφαιρο για τον κόσμο. Πρέπει να σεβόμαστε τον θεατή. Αν παίζαμε ποδόσφαιρο για τους εαυτούς μας, τι να τα κάνουμε τα γήπεδα; Ας παίζαμε κάπου μόνοι μας, χωρίς κόσμο. Θέλουμε να παίζουμε καλό ποδόσφαιρο για να προσελκύσουμε τους φιλάθλους. Πως αλλιώς θα έρθουν να σε δουν από κοντά; Εμείς προσπαθούμε να παίζουμε καλά και το έχουμε καταφέρει. Ο Πανιώνιος δεν αξίζει να παίζει μπροστά σε λίγο κόσμο. Σίγουρα παίζουμε ισάξιο ή ακόμα και καλύτερο ποδόσφαιρο από κάποιες ομάδες στην Γερμανία που παίζουν μπροστά σε 20 και 30.000 θεατές. Ο ποδοσφαιριστής θέλει να παίζει σε γεμάτα γήπεδα. Του δίνει ένα έξτρα κίνητρο. Είναι ωραίο να βλέπεις ένα παιχνίδι με πολύ κόσμο, με ενεργούς φιλάθλους. Να φωνάζουν και να υποστηρίζουν την ομάδα. Όχι να βρίζουν τον διαιτητή… (γέλια)”.

– Μιλήστε μας λίγο για τους στόχους σας στον Πανιώνιο…

“Στην αρχή της χρονιάς είχαμε πολύ δουλειά γιατί έπρεπε να φτιάξουμε μια καινούργια ομάδα. Ο στόχος μας ήταν να μείνουμε στην κατηγορία και να δημιουργήσουμε μια πολύ καλή ομάδα, να παίζει καλό ποδόσφαιρο και να κάνει επιτυχίες. Στην αρχή της χρονιάς αντιμετωπίσαμε προβλήματα γιατί δεν σκοράραμε. Δεν είχαμε επιθετικούς. Αν και παίζαμε καλύτερα από άλλες ομάδες, είχαμε δυσκολία στο γκολ. Σε κάποια παιχνίδια χάσαμε βαθμούς που αν τους είχαμε τώρα τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Θέλουμε να εξασφαλίσουμε την παραμονή μας όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, να μην μπούμε σε μπελάδες. Εχουν μείνει λίγοι αγώνες και πρέπει να συγκεντρώσουμε όσους περισσότερους βαθμούς μπορούμε. Ο στόχος μας είναι να συνεχίσουμε την σκληρή δουλειά, να παίζουμε καλό ποδόσφαιρο και στο τέλος θα πάρουμε αυτό που μας αξίζει”.

– Πως αντιμετωπίσατε το επιθετικό πρόβλημα στην αρχή της χρονιάς; Ο Πανιώνιος είναι μια ομάδα που έχει πρώτο σκόρερ ένα μέσο…

“Στην αρχή της περιόδου αντιμετωπίσαμε πρόβλημα στην επίθεση. Πετύχαμε λίγα γκολ. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι επιθετικοί μας, ο Αραβίδης, ο Καρνέιρο και ο Μπρέσκα, στον πρώτο γύρο πέτυχαν μόλις τρία γκολ. Σε μια ομάδα, όμως, δεν μπορείς να περιμένεις τα γκολ μόνο από τους επιθετικούς. Σίγουρα θέλουμε να σκοράρουν και τα επιθετικά χαφ. Είναι λογικό. Θεωρώ ότι οι επιθετικοί μιας ομάδας πρέπει να βάζουν 10-15 γκολ σε μια χρονιά και να σκοράρουν και οι μεσοεπιθετικοί. Τον Γενάρη ήρθαν στην ομάδα οι Λουρένσο και Τζιμπούρ και ήδη έχουν βάλει 5 γκολ, παρά το γεγονός ότι ο Τζιμπούρ είχε χάσει σχεδόν μισή χρονιά, αφού δεν έκανε προπονήσεις”.

– Ακούγονται πολλά σχετικά με το ενδιαφέρον των μεγάλων ομάδων για παίκτες του Πανιώνιου. Πως αντιμετωπίζετε αυτή την κατάσταση;

“Οι μεγάλες ομάδες μπορούν να πάρουν παίκτες μας μόνο αν εμείς αποφασίσουμε να τους δώσουμε. Εχουμε κάποιους καλούς και εξελίξιμους παίκτες στον Πανιώνιο και είναι λογικό να ενδιαφέρονται γι’αυτούς οι μεγάλες ομάδες. Είναι εύκολο γι’αυτές να τους αγοράσουν γιατί έχουν περισσότερα λεφτά. Δεν έχουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε εμείς. Αυτοί βλέπουν κάποιους καλούς παίκτες που παίζουν σε άλλες ομάδες, κάνουν προσφορά και τους αγοράζουν. Αντίθετα εμείς πρέπει να βρούμε καλούς και ελεύθερους ποδοσφαιριστές. ‘Η να είναι φθηνοί. Αν κάποιος έχει συμβόλαιο και παίζει καλά στην ομάδα που είναι, γιατί να έρθει σε μας; Εμείς δουλεύουμε σκληρά για να βρίσκουμε ταλέντα. Ο Ολυμπιακός για παράδειγμα παρακολουθεί τον Τοροσίδη, διαπιστώνει ότι είναι ένας από τους καλύτερους αμυντικούς και τον αγοράζει. Εμείς δεν έχουμε αυτή την πολυτέλεια. Δεν πρόκειται να δουλεύουμε για τις μεγάλες ομάδες. Δεν είναι αυτή η φιλοσοφία μας. Ολοι εργαζόμαστε σκληρά για να βρίσκουμε τέτοιους παίκτες και να τους βοηθάμε να εξελιχθούν, να γίνουν καλύτεροι. Δεν θα κάνουμε εμείς τη δουλειά των μεγάλων ομάδων. Αυτοί κάθονται και παρακολουθούν εμάς να δουλεύουμε σκληρά προσπαθώντας να έχουν κέρδος. Είναι λογικό αυτοί οι παίκτες να παίζουν καλά και να φύγουν κάποια στιγμή από τον Πανιώνιο. Αλλά θα φύγουν μόνο για την ομάδα εκείνη που θα μας προσφέρει πολλά χρήματα ώστε να μπορέσουμε να τους αντικαταστήσουμε και να πάρουμε και 2-3 ακόμα από αυτά τα λεφτά. Δεν πιστεύω, λοιπόν, πως υπάρχει ομάδα στην Ελλάδα που μπορεί να μας ικανοποιήσει οικονομικά. Σε άλλες χώρες θα μας έδιναν πολλά λεφτά. Προτιμώ να φύγουν οι παίκτες και να πάνε σε μια ευρωπαϊκή ομάδα, εκτός Ελλάδας. Δεν συγκρίνονται τα λεφτά που ακούω ότι προσφέρουν οι μεγάλες ομάδες με αυτά που θα μας δώσουν οι ευρωπαϊκές. Θα είναι καλύτερα και για τους παίκτες να φύγουν στο εξωτερικό. Θα τους κάνει περισσότερο καλό”.

– Αν μπορούσατε να γυρίσετε τον χρόνο πίσω, θα αλλάζατε κάτι; Εχετε μετανιώσει που ακολουθήσατε αυτό το ψυχοφθόρο επάγγελμα;

“Μάλλον έχετε διαβάσει πολλές γερμανικές εφημερίδες για μένα γι’αυτό και με ρωτάτε αν έχω μετανιώσει για κάτι… (γέλια). Το ποδόσφαιρο ήταν πάντα μέρος της ζωής μου. Από μικρός έπαιζα ποδόσφαιρο και το λάτρευα. Ημουν παθιασμένος σαν ποδοσφαιριστής. Μου αρέσει να παίζω ποδόσφαιρο, να παρακολουθώ ποδόσφαιρο. Είναι η μεγάλη χαρά της ζωής μου. Να σας πω την αλήθεια στην αρχή δεν σκεφτόμουν να γίνω προπονητής. Ηθελα να γίνω πολιτικός, ή δάσκαλος. Τελικά προτίμησα να μείνω στον χώρο του ποδοσφαίρου και να βοηθάω τα νέα παιδιά. Πρέπει να σας πω ότι μου ανοίγει η καρδιά όταν βλέπω το χορτάρι. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από το να δουλεύω με νέα παιδιά και να προσπαθώ να τους μάθω αυτά που έμαθα κι εγώ. Βέβαια, υπάρχουν πολλές δυσκολίες στον χώρο μου. Εδώ στην Ελλάδα βλέπω πολλούς προπονητές να απολύονται με το παραμικρό, κάτι που θεωρώ γελοίο. Υπάρχει και η μεγάλη δύναμη του Τύπου, η μεγάλη επιρροή των Μέσων. Σε όλες τις χώρες γίνεται αυτό. Υπάρχουν και πολλές “βρωμιές” στον χώρο του ποδοσφαίρου, αλλά και στην ζωή μας δεν υπάρχουν αυτά; Παντού υπάρχουν προβλήματα που πρέπει να λύσεις. Τουλάχιστον υπάρχει η χαρά της δουλειάς. Δεν μετάνιωσα, λοιπόν, για τις επιλογές μου”.

– Να υποθέσω ότι δεν μετανιώσατε που επιλέξατε να έρθετε στον Πανιώνιο…

“Φυσικά και δεν μετάνιωσα που ήρθα. Εδώ βλέπω σοβαρούς και νέους ανθρώπους που δουλεύουν σε μια σωστή κατεύθυνση, που θέλουν να χτίσουν κάτι καλό. Είναι κάτι που το απολαμβάνω καθημερινά”.