Άμυνα …παιδική χαρά και οι “παιδικές ασθένειες” των Σκόκο, Τζιμπούρ
Αρκετή ώρα μετά το παιχνίδι, μπαίνοντας στο aek365 για να διαβάσω κάποιες δηλώσεις, έπεσε το μάτι μου σε μια ατάκα του Λυμπερόπουλου: “Ομάδα με τεράστιες δυνατότητες”. Στην αρχή νόμιζα ότι ο “Λύμπε” εκθείαζε τη Ζενίτ, αλλά κλικάροντας στο κείμενο διαπίστωσα ότι ο Νικόλας, εκτός από συμβόλαιο κανονικού (και εξαιρετικού) ποδοσφαιριστή, πρέπει να υπέγραψε και δεύτερο συμβόλαιο το καλοκαίρι με τον Αδαμίδη. Αυτό του “εμψυχωτή”.
Δεν είναι κακό να είσαι αισιόδοξος και να βγάζεις ενθουσιασμό και όχι κακομοιριά. Όλα όμως στο σωστό τάιμινγκ. Όπως δεν μπορείς να τρως τέσσερα στο σπίτι σου από την Σεβίλη και να χειροκροτείς (όχι αυτήν που τα έβαλε, αλλά αυτήν που τα έφαγε) μιλώντας για ….ποδοσφαιρικό πολιτισμό, έτσι δεν μπορείς να προτάσεις τα όποια σου προτερήματα όταν η άμυνά σου είναι η χαρά του αντιπάλου. Παιδική χαρά, δηλαδή.
Ναι, σαφέστατα κι έχει ευθύνη και τεράστια μάλιστα ο Μπάγεβιτς για αυτή την κωμωδία της ομάδας στα νώτα της. Και φυσικά δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στους 4 συν τον τερματοφύλακα, αλλά σ’ όλη την ομάδα και τη συμπεριφορά της μέσα στο παιχνίδι. Το είχαμε πει άλλωστε από την αρχή της σεζόν γι’ αυτή την ανισορροπία που υπάρχει στο επιθετικό και ανασταλτικό κομμάτι. Μπροστά κυκλοφορεί την μπάλα – το έκανε και στη Ρωσία – βγάζει αυτοματισμούς, δημιουργεί φάσεις, σκοράρει. Πίσω το πράγμα είναι “μπάτε σκύλοι αλέστε…”. Κατάσταση τραγική.
Ο Μπάγεβιτς, όμως, έφυγε κι από δω και πέρα η ΑΕΚ πρέπει να βρει έναν προπονητή που θα μπορέσει καταρχάς να συμμαζέψει την κατάσταση στα νώτα. Εκεί πρέπει να δοθεί το μεγάλο βάρος, μ’ έναν προπονητή που εν ανάγκη θα θυσιάσει ακόμα και το θέαμα για να κάνει πιο συμπαγή, πιο σκληροτράχηλη την ομάδα. Θα μου πείτε, με ποιους παίκτες και με ποια νοοτροπία; Περιμένουν όλοι τους δυο νεοφερμένους της τελευταίας στιγμής, Πατσατζόγλου και Νασούτι, να παίξουν ως κανονικοί παίκτες. Ο “Πάτσα” να επανέλθει στα καλά στάνταρ απόδοσης που είχε όταν ήταν υγιής στον Ολυμπιακό. Ο Νασούτι να αμύνεται το ίδιο αποτελεσματικά όπως πέρσι στον Άρη (αν αποτύχει, ε, τότε καλό θα ‘ ναι η ΑΕΚ να μην ξαναπάρει τα επόμενα 10 χρόνια παίκτη που έπαιξε στον Άρη!!).
Περιμένουν όλοι (ή μήπως όχι;) τον Δέλλα να αποδείξει ότι αντέχει ακόμα να παίζει σε υψηλό επίπεδο και να μην προκαλεί τον χλευασμό των αντιπάλων και όχι μόνο. Περιμένουν όλοι τον Γκέντσογλου να έρθει εκείνη η ευλογημένη στιγμή που θα …φάει το χόρτο. Κοινώς η στιγμή που θα τρώει σίδερα στο ματς. Περιμένουν όλοι τον Μάκο να αποκτήσει ταυτότητα ως ποδοσφαιριστής. Κοινώς να μην περνά απαρατήρητος. Περιμένουν όλοι τον Ντιόπ να χάσει 2-3 κιλά ακόμα και να τον αισθανθούν οι αντίπαλοι.
Περιμένουν όλοι από τον Μανωλά να δουλέψει ακόμα πιο σκληρά γιατί αλλιώς θα περάσει από τη φάση της στασιμότητας στο πισωγύρισμα και θα τον πάρει από κάτω.
Και τέλος πάντων αν παρασυρόμενος από τη γενική μετριότητα ανασταλτικά δεν μπορέσει να ανταποκριθεί ούτε ο Λαγός, τότε …φτου κι απ’ την αρχή θα συνεχιστεί η αναζήτηση του …κλώνου του Κασάπη. Έξι χρόνια αναζητείται ο νέος Κασάπης, 12 μεταγραφικές περίοδοι πέρασαν και ανάμεσα σε 17.000 αριστερά μπακ σ’ όλο τον κόσμο, στην Αθήνα προσγειώθηκε ένας Νταντόμο. Όχι για την Ξάνθη, αλλά για την ΑΕΚ…
Το ματς στη Ρωσία δεν έφερε καμιά καταστροφή, ούτε καταδίκασε την ΑΕΚ σε αποκλεισμό. Η διαφορά με τη Ζενίτ είναι περίπου χαώδης, η ΑΕΚ απέχει πάρα πολύ από τα στάνταρ της ομάδας εκείνης που θα πάει στην Αγία Πετρούπολη και θα επιβάλλει το δικό της ρυθμό. Ναι, μια δικαιολογία είναι το αριθμητικό μειονέκτημα με την αποβολή Νασούτι, σε φάση που έπρεπε να είχε σταματήσει με το χέρι του Μπιστρόφ, αλλά από την άλλη όλοι είδαμε ότι η ΑΕΚ εισέπραξε 4 γκολ από μια Ζενίτ που δεν φόρτσαρε πολύ, που κατέβασε και χειρόφρενο στο δεύτερο.
Εν πάση περιπτώσει, το ζητούμενο για την ΑΕΚ είναι η ανασύνταξη και επιστροφή στον κύριο στόχο της , που είναι το πρωτάθλημα. Την άλλη εβδομάδα ο Αδαμίδης θα ανακοινώσει τον εκλεκτό του για τη θέση του προπονητή κι αν αυτός είναι ο Σόουζα, προβλέπω οι περισσότεροι φίλοι της ΑΕΚ να κάνουν το σταυρό τους και να λένε “ο Θεός βοηθός”. Δεν έχω τίποτα εναντίον του Πορτογάλου (τεράστιος ως ποδοσφαιριστής), αλλά από την ανάγνωση του βιογραφικού του δεν βλέπω για ποιο λόγο μπορεί τη δεδομένη στιγμή να δουλέψει και να αναμορφώσει την ΑΕΚ. Πιθανώς ο Αδαμίδης να έχει ψάξει, ρωτήσει, μάθει πράγματα που όλοι εμείς δεν γνωρίζουμε, πιθανώς πέρσι να παρακολουθούσε (ο πρόεδρος) την πορεία του 40χρονου Πορτογάλου στην Σουόνσι. Όπως και να ‘χει πάντως δεν παύει να είναι ένα μεγάλο ρίσκο.
Την άποψη μου την κατέθεσα πριν από λίγες μέρες. Η ΑΕΚ στην παρούσα φάση χρειάζεται ένα ηλεκτροσόκ από κάποιον γνώστη της ελληνικής πραγματικότητας. Τέτοιος θεωρώ πως είναι ο Κετσπάγια. Ο Τιμούρ είναι (εκτός των άλλων) ο τύπος του προπονητή που δεν κωλώνει (κι ενώ έχει γίνει η αλλαγή και ο Σκόκο αποχωρεί τσαντισμένος) να στείλει ξανά στη γραμμή του κέντρου τον Σκόκο, να φωνάξει τον Μπλάνκο να πάει κοντά του, για να δώσει ο πρώτος το χέρι του στον δεύτερο. Με τον Κετσπάγια προπονητή, ο Σκόκο και ο Τζιμπούρ θα το σκεφτούν πολύ να αντιδράσουν σε αλλαγή. Παιδικές ασθένειες τις λέω εγώ. Δεν τις πέρασαν, προφανώς, μικροί και τις βγάζουν τα τελευταία χρόνια στα ματς της ΑΕΚ. Εφόσον στην ΑΕΚ επέλεξαν να πορευτούν για άλλα τρία χρόνια με τον Σκόκο (αν ανανεώσει βεβαίως) και με τον Τζιμπούρ, τότε ας βρουν κι έναν προπονητή που θα κόψει από την αρχή τις μαγκιές του Αργεντινού και του Αλγερινού….
ΥΓ: Ο Μπάγεβιτς έφυγε, καλό είναι τώρα όσοι έβαζαν πρόσωπα πάνω από την ομάδα να γυρίσουν στο γήπεδο. Ας μιμηθούν τον Ψαριανό και την Χριστίνα που ταξίδεψαν (στη μετά -”προδότη” εποχή) μέχρι την Αγία Πετρούπολη. Το ΟΑΚΑ είναι πιο κοντά, τους χωράει όλους και τους έχει ανάγκη όλους η ομάδα. Είπαμε, διχασμός τέλος, προέχει η ΑΕΚ…
