Δεν παίζω άμυνα, δεν παίζω επίθεση

Επειδή κάποια στιγμή θα βρουν το δρόμο τους, τους τα λέμε τώρα που τους πετυχαίνουμε μπόσικους.

Παναθηναϊκός: Υπάρχουν δικαιολογίες αλλά όχι πολλές

Για δεύτερο παιχνίδι η Μπαρτσελόνα έδειξε καλύτερη από τον Παναθηναϊκό. Στον πρώτο αγώνα είπαμε για την ανετοιμότητα των πρωταθλητών, στο δεύτερο υπήρχαν τα προβλήματα του Πέκοβιτς και του Φώτση αλλά μία τέτοια ομάδα, δεν μπορεί να μιλάει για προβληματικές παρουσίες.

Η Μπάρτσα δεν έγινε ξαφνικά ο κολοσσός της Ευρώπης, διαθέτει όμως εκείνα τα όπλα που οι πράσινοι δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν. Οι Καταλανοί είναι πιο γρήγοροι και πιο αθλητικοί, παράλληλα έχουν ισορροπία στο σκοράρισμα από περιφέρεια και ρακέτα.

Ακόμα και αν ήταν στο 100% ο Πέκοβιτς πάλι δεν θα ήταν εύκολο να κάνει την διαφορά απέναντι σε τρεις πολύ ποιοτικούς παίκτες όπως ο Άντερσεν, ο Σαντιάγκο και Βάσκεθ. Το ζήτημα ωστόσο για τον Παναθηναϊκό εντοπίζεται στην περιφέρεια. Χειρότερος όλων ο Σάρας, σχεδόν σαν να μην έχει δυνάμεις ενώ ο Διαμαντίδης συνεχίζει να μην θέλει να πάρει επιθέσεις. Για τον Σπανούλη τα πράγματα είναι απλά, αφού ο τραυματισμός που τον ταλαιπώρησε δεν επιτρέπει γρήγορη αποθεραπεία. Θέλει χρόνο η συγκεκριμένη ομάδα, το ερώτημα είναι όταν ο Παναθηναϊκός θα είναι έτοιμος, αν αυτό θα αρκεί για να επιστρέψει το φάιναλ φορ. Η άμυνά του αφήνει πολλά σουτ, οι περισσότερες προσπάθειες της Μπάρτσα ήταν σουτ ακάλυπτα ενώ όταν οι αντιδράσεις είναι αργές όταν βρίσκονται ομάδες να επιτεθούν. Να εκδηλώσουν επιθέσεις όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Το επιθετικό κομμάτι θα βελτιωθεί διότι είναι θέμα ρυθμού. Η άμυνα αποτελεί ένα ζήτημα με δεδομένο ότι εδώ και τρία χρόνια υπάρχει μόνο η λογική των συνεχόμενων περιστροφών.

Ολυμπιακός: Το κουβάρι μεγαλώνει πριν ξεμπερδευτεί

Λένε ότι η νύχτα είναι πιο σκοτεινή λίγο πριν ξημερώσει. Πολύ λόγιο, όμως στο σημείο που βρίσκεται ο Ολυμπιακός μόνο τέτοιες εξηγήσεις δίνονται. Η εικόνα των ερυθρολεύκων στη Μάλαγα, οι 56 πόντοι σε 40 λεπτά με 24 δευτερόλεπτα ανά επίθεση, δεν περιποιεί τιμή για το προπονητικό τιμ και τους παίκτες. Η εξήγηση είναι απλή: αυτή η ομάδα είναι μπερδεμένη, ένα πραγματικό κουβάρι όταν πρέπει να βάλει την μπάλα στο καλάθι.

Κι εδώ ο χρόνος είναι εχθρός. Ο Τσίλντρες θέλει χρόνο για να μάθει το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Ο Παπαλουκάς θέλει χρόνο για να προσαρμοστεί σε μία νέα ομάδα με διαφορετικούς συμπαίκτες. Ο Τεόντοσιτς θέλει χρόνια για να γίνει βασικό πλέι μέικερ σε μεγάλη ομάδα. Μόνο οι ψηλοί κάθονται και απορούν πότε οι κοντοί θα βρουν τον εαυτό τους. Περισσότερο χρόνο όμως θέλουν, αυτοί που δεν τον έχουν: οι προπονητές. Η απειρία όλου του τιμ από τις δυσκολίες της Ευρωλίγκα φαίνεται στα ντέρμπι όπου ο Ολυμπιακός δεν έχει κάνει κάτι διαφορετικό. Δεν επιφυλάσσει καμία έκπληξη. Υπάρχει και αυτό το ρολόι. Όπως οι προπονητές στην κολύμβηση με το που θα φτάσει στα 11 λεπτά ο Σχορτσιανίτης, αμέσως στο πάγκο. Λείπει ένα δεύτερο πλέι μέικερ, ένας σουτέρ για τα δύσκολα, όμως υπάρχουν οι λύσεις για να καλυφθούν οι αδυναμίες των πρώτων επιλογών.

Τα νέα δεν είναι μόνο άσχημα. Ο Ολυμπιακός παίζει οργανωμένα καλά στην άμυνα και το ότι σταμάτησε την φορμαρισμένη Μάλαγα στους 60 πόντους, αποτελεί επιτυχία. Το είπαμε και παλαιότερα ότι ο Γιαννάκης έχει επιλέξει το δρόμο του: θέλει τη νίκη λόγω των λίγων πόντων του αντιπάλου. Κάποια στιγμή, υποχρεωτικά θα μπει η επίθεση στην εξίσωση και αυτό θα συμβεί με το πέρασμα των αγώνων. Μόνο που χρειάζεται να σταματήσει το «να παίξουν όλα τα παιδιά» και να βρεθούν εκείνα τα σχήματα τα οποία θα λειτουργούν σε άμυνα κι επίθεση.

Παραμένει άγνωστο πόσο καλός μπορεί να εξελιχθεί αυτός ο Ολυμπιακός διότι έχουμε δείγματα μόνο από ατομικές εξάρσεις και καθόλου από οργανωμένες προσπάθειες. Σαν επιμύθιο να γράψουμε και το τσιτάτο: με 0-0 δεν νίκησε κανείς στο μπάσκετ.